Mateus 22
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1Jesus respondeu e lhes falou novamente por parábolas, dizendo:
1И одговарајући Исус опет рече им у причама говорећи:
2“O Reino dos Céus é semelhante a um rei que preparou um banquete de casamento para seu filho,
2Царство је небеско као човек цар који начини свадбу сину свом.
3e enviou seus servos para chamar os convidados para o banquete de casamento, mas eles não quiseram vir.
3И посла слуге своје да зову званице на свадбу; и не хтеше доћи.
4Novamente enviou outros servos, dizendo: ‘Digam aos convidados: “Vejam, preparei o meu banquete. Meus bois e novilhos gordos foram abatidos, e tudo está pronto. Venham para o banquete de casamento!”’
4Опет посла друге слуге говорећи: Кажите званицама: Ево сам обед свој уготовио, и јунци моји и храњеници поклани су, и све је готово; дођите на свадбу.
5Mas eles não deram atenção e foram embora, um para a sua fazenda, outro para os seus negócios;
5А они не маривши отидоше овај у поље своје, а овај к трговини својој.
6e os restantes agarraram os servos dele, os maltrataram e os mataram.
6А остали ухватише слуге његове, изружише их, и побише их.
7Quando o rei ouviu isso, ficou irado e, enviando os seus exércitos, destruiu aqueles assassinos e incendiou a cidade deles.
7А кад то чу цар онај, разгневи се и пославши војску своју погуби крвнике оне, и град њихов запали.
8“Então disse aos seus servos: ‘O banquete de casamento está pronto, mas os convidados não eram dignos.
8Тада рече слугама својим: Свадба је дакле готова, а званице не бише достојне.
9Vão, portanto, aos cruzamentos das estradas e convidem para o banquete de casamento todos os que vocês encontrarem.’
9Идите дакле на раскршће и кога год нађете, дозовите на свадбу.
10Aqueles servos saíram pelas estradas e reuniram todos os que encontraram, tanto maus quanto bons. E o salão de casamento ficou cheio de convidados.
10И изишавши слуге оне на раскршћа сабраше све које нађоше, зле и добре; и столови напунише се гостију.
11“Mas, quando o rei entrou para ver os convidados, viu ali um homem que não vestia trajes de casamento,
11Изашавши пак цар да види госте угледа онде човека необученог у свадбено рухо.
12e lhe perguntou: ‘Amigo, como você entrou aqui sem trajes de casamento?’ E ele emudeceu.
12И рече му: Пријатељу! Како си дошао амо без свадбеног руха? А он оћуте.
13Então o rei disse aos servos: ‘Amarrem-lhe os pés e as mãos, levem-no e lancem-no nas trevas exteriores. Ali haverá choro e ranger de dentes.’
13Тада рече цар слугама: Свежите му руке и ноге, па га узмите те баците у таму најкрајњу; онде ће бити плач и шкргут зуба.
14Pois muitos são chamados, mas poucos escolhidos.”
14Јер су многи звани, али је мало избраних.
15Então os fariseus saíram e planejaram como poderiam apanhá-lo em suas palavras.
15Тада отидоше фарисеји и начинише веће како би Га ухватили у речи.
16Enviaram-lhe seus discípulos, junto com os herodianos, dizendo: “Mestre, sabemos que você é verdadeiro e ensina o caminho de Deus com verdade, sem se importar com quem quer que seja; pois você não faz acepção de pessoas.
16И послаше к Њему ученике своје с Иродовцима, те рекоше: Учитељу! Знамо да си истинит, и путу Божјем заиста учиш, и не мариш ни за кога, јер не гледаш ко је ко.
17Diga-nos, portanto, o que você acha? É lícito pagar impostos a César, ou não?”
17Кажи нам дакле шта мислиш ти? Треба ли дати харач ћесару или не?
18Mas Jesus, percebendo a maldade deles, disse: “Por que vocês me põem à prova, hipócritas?
18Разумевши Исус лукавство њихово рече: Што ме кушате, лицемери?
19Mostrem-me a moeda do imposto.” E eles lhe trouxeram um denário.
19Покажите ми новац харачки. А они донесоше Му новац.
20Ele lhes perguntou: “De quem é esta imagem e inscrição?”
20И рече им: Чији је образ овај и натпис?
21Eles lhe responderam: “De César.” Então ele lhes disse: “Deem, portanto, a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus.”
21И рекоше Му: Ћесарев. Тада рече им: Подајте дакле ћесарево ћесару, и Божје Богу.
22Ao ouvirem isso, ficaram maravilhados e, deixando-o, foram embora.
22И чувши дивише се, и оставивши Га отидоше.
23Naquele dia, os saduceus (que dizem não haver ressurreição) aproximaram-se dele. Eles lhe perguntaram,
23Тај дан приступише к Њему садукеји који говоре да нема васкрсења, и упиташе Га
24dizendo: “Mestre, Moisés disse: ‘Se um homem morrer, não tendo filhos, seu irmão se casará com a mulher dele e suscitará descendência para seu irmão.’
24говорећи: Учитељу! Мојсије рече: Ако ко умре без деце, да узме брат његов жену његову и да подигне семе брату свом.
25Ora, havia entre nós sete irmãos. O primeiro casou-se e morreu e, não tendo descendência, deixou sua mulher para seu irmão.
25У нас беше седам браће; и први оженивши се умре, и не имавши порода остави жену своју брату свом.
26Da mesma forma, o segundo também, e o terceiro, até o sétimo.
26А тако и други, и трећи, све до седмог.
27Depois de todos eles, a mulher morreu.
27А после свих умре и жена.
28Na ressurreição, portanto, de qual dos sete ela será esposa? Pois todos a tiveram.”
28О васкрсењу дакле кога ће од седморице бити жена? Јер је за свима била.
29Mas Jesus lhes respondeu: “Vocês estão enganados porque não conhecem as Escrituras nem o poder de Deus.
29А Исус одговарајући рече им: Варате се, не знајући Писма ни силе Божје.
30Pois na ressurreição eles não se casam nem são dados em casamento, mas são como os anjos de Deus no céu.
30Јер о васкрсењу нити ће се женити ни удавати; него су као анђели Божји на небу.
31Mas, quanto à ressurreição dos mortos, vocês não leram o que Deus lhes disse:
31А за васкрсење мртвих нисте ли читали шта вам је рекао Бог говорећи:
32‘Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’? Deus não é Deus de mortos, mas de vivos.”
32Ја сам Бог Авраамов, и Бог Исаков, и Бог Јаковљев! Није Бог Бог мртвих, него живих.
33Quando as multidões ouviram isso, ficaram maravilhadas com o seu ensino.
33И чувши народ дивљаше се науци Његовој.
34Mas os fariseus, quando ouviram que ele havia silenciado os saduceus, reuniram-se.
34А фарисеји чувши да посрами садукеје сабраше се заједно.
35Um deles, perito na lei, fez-lhe uma pergunta, para testá-lo:
35И упита један од њих законик кушајући Га и говорећи:
36“Mestre, qual é o maior mandamento da lei?”
36Учитељу! Која је заповест највећа у закону?
37Jesus lhe disse: “‘Ame ao Senhor, seu Deus, de todo o seu coração, de toda a sua alma e de todo o seu entendimento.’
37А Исус рече му: Љуби Господа Бога свог свим срцем својим, и свом душом својом, и свом мисли својом.
38Este é o primeiro e grande mandamento.
38Ово је прва и највећа заповест.
39E o segundo, semelhante a este, é: ‘Ame ao seu próximo como a si mesmo.’
39А друга је као и ова: Љуби ближњег свог као самог себе.
40Destes dois mandamentos dependem toda a lei e os profetas.”
40О овима двема заповестима виси сав закон и пророци.
41Ora, enquanto os fariseus estavam reunidos, Jesus lhes fez uma pergunta,
41А кад се сабраше фарисеји, упита их Исус
42dizendo: “O que vocês pensam do Cristo? De quem ele é filho?” Eles lhe responderam: “De Davi.”
42говорећи: Шта мислите за Христа, чији је син? Рекоше Му: Давидов.
43Ele lhes disse: “Como então Davi, no Espírito, o chama de Senhor, dizendo:
43Рече им: Како дакле Давид Њега духом назива Господом говорећи:
44‘O Senhor disse ao meu Senhor: assente-se à minha direita, até que eu faça dos seus inimigos um estrado para os seus pés’?
44Рече Господ Господу мом: Седи мени с десне стране, док положим непријатеље Твоје подножје ногама Твојим?
45“Se Davi, então, o chama de Senhor, como ele é seu filho?”
45Кад дакле Давид назива Њега Господом, како му је син?
46Ninguém foi capaz de lhe responder uma só palavra e, daquele dia em diante, ninguém ousou fazer-lhe mais perguntas.
46И нико Му не могаше одговорити речи; нити смеде ко од тог дана да Га запита више.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.