Joba
Chapter 19
Baibal Olcim (Matupi Chin)
vs Reina-Valera 1909
Aa
Text size
Line width
Verse numbers

Joba 19

Baibal Olcim (Matupi Chin)
Reina-Valera 1909
1Job loh a doo tih,
1Y RESPONDIÓ Job, y dijo:
2Me hil nim ka hinglu na pae sak vetih ol neh kai nan phop uh ve?
2¿Hasta cuándo angustiaréis mi alma, y me moleréis con palabras?
3Voei rha ka hmai na thae sak uh coeng, kai nan toeh te na yak pawh.
3Ya me habéis vituperado diez veces: ¿no os avergonzáis de descomediros delante de mí?
4Ka taengah ka tholh a rhaeh pueng dongah ka palang tueng pataeng ngawn.
4Sea así que realmente haya yo errado, conmigo se quedará mi yerro.
5Kai soah na pantai mai tih kai kokhahnah bangla kai taengah na tluung tueng pai.
5Mas si vosotros os engrandeciereis contra mí, y adujereis contra mí mi oprobio,
6Pathen loh kai n'khun sak tih amah kah tluum te ka kaepvai ah a vael.
6Sabed ahora que Dios me ha trastornado, y traído en derredor su red sobre mí.
7Kuthlahnah te ka doek tih bomah ka bih cakhaw n'doo pawt dongah tiktamnah om pawh.
7He aquí yo clamaré agravio, y no seré oído: daré voces, y no habrá juicio.
8Ka caehlong he a biing tih ka muk tloel. Ka hawn ah a hmuep a khueh.
8Cercó de vallado mi camino, y no pasaré; y sobre mis veredas puso tinieblas.
9Kai kah thangpomnah te kai dong lamloh a pit tih ka lu dongkah rhuisam khaw a dul.
9Hame despojado de mi gloria, y quitado la corona de mi cabeza.
10Kai kaepvai lamloh m'palet tih ka pongpa vaengah ka ngaiuepnah he thing bangla a puen.
10Arruinóme por todos lados, y perezco; y ha hecho pasar mi esperanza como árbol arrancado .
11A thintoek he kai taengah a sai vaengah kai he amah taengah a rhal bangla m'moeh.
11E hizo inflamar contra mí su furor, y contóme para sí entre sus enemigos.
12Anih kah caem te rhenten ha pawk uh tih a longpuei te kai m'picai thil uh. Te phoeiah ka dap ah pin rhaeh uh.
12Vinieron sus ejércitos á una, y trillaron sobre mí su camino, y asentaron campo en derredor de mi tienda.
13Ka manuca rhoek kai taeng lamloh lakhla coeng tih ka ming rhoek khaw kai lamloh kholong uh coeng.
13Hizo alejar de mí mis hermanos, y positivamente se extrañaron de mí mis conocidos.
14Ka yoei uh rhoek loh n'toeng uh tih ka ming uh rhoek loh kai n'hnilh uh coeng.
14Mis parientes se detuvieron, y mis conocidos se olvidaron de mí.
15Ka im pah neh ka salnu rhoek loh kholong bangla kai m'poek uh. Amih mikhmuh ah kholong hlang la ka om.
15Los moradores de mi casa y mis criadas me tuvieron por extraño: forastero fuí yo en sus ojos.
16Ka sal te ka khue dae oei pawh. Anih te ka ka neh ka hloep.
16Llamé á mi siervo, y no respondió; de mi propia boca le suplicaba.
17Ka mueihla he ka yuu taengah a kholong pah tih ka bungko kah ka ca rhoek taengah khaw rhennah ka bih.
17Mi aliento vino á ser extraño á mi mujer, aunque por los hijos de mis entrañas le rogaba.
18Casenca rhoek long pataeng kai he n'hnaep uh tih, ka thoh vaengah kai he n'thui uh coeng.
18Aun los muchachos me menospreciaron: en levantándome, hablaban contra mí.
19Ka baecenol dongkah hlang boeih loh kai n'tuei uh tih ka lungnah he kamah taengah poehlip uh.
19Todos mis confidentes me aborrecieron; y los que yo amaba, se tornaron contra mí.
20Ka vin neh ka saa hil khaw ka rhuh dongla kap tih ka no dongkah nohli neh ka loeih.
20Mi cuero y mi carne se pegaron á mis huesos; y he escapado con la piel de mis dientes.
21Ka hui rhoek nangmih loh kai n'rhen uh, kai n'rhen uh. Pathen kut loh kai he m'ben coeng.
21Oh vosotros mis amigos, tened compasión de mí, tened compasión de mí; porque la mano de Dios me ha tocado.
22Balae tih Pathen bangla kai nan hloem uh. Kai saa lamkah khaw na hah uh hae mahpawh.
22¿Por qué me perseguís como Dios, y no os hartáis de mis carnes?
23Kai ol a daek uh te unim a paek bal. Cabu dongkah bangla a unim a paek vetih a taem uh ve?
23¡Quién diese ahora que mis palabras fuesen escritas! ¡quién diese que se escribieran en un libro!
24Thi cacung neh kawnlawk te lungpang dongah a yoeyah la a dae uh.
24¡Que con cincel de hierro y con plomo fuesen en piedra esculpidas para siempre!
25Kai tah kai aka tlan te hing tih hmailong kah laipi dongah thoo ni tila ka ming.
25Yo sé que mi Redentor vive, y al fin se levantará sobre el polvo:
26Ka vin hnukah he hluep uh cakhaw, ka saa dongah Pathen ka hmuh bitni.
26Y después de deshecha esta mi piel, aun he de ver en mi carne á Dios;
27Kai kamah long khaw ka hmuh vetih ka mik long khaw a hmuh pueng ni. Te dongah ka rhang kah ka kuel loh rhalawt te a hue moenih.
27Al cual yo tengo de ver por mí, y mis ojos lo verán, y no otro, aunque mis riñones se consuman dentro de mí.
28Ka khuikah ol hnun a hmuh parhi te, “Anih te metlam n'hloem eh?” na ti uh akhaw,
28Mas debierais decir: ¿Por qué lo perseguimos? ya que la raíz del negocio en mí se halla.
29nangmih te cunghang hmai ah bakuep uh laeh. Amah dumlai tah dumlai bangla na ming uh hamla cunghang lamlothaesainah kosi om coeng,” a ti.
29Temed vosotros delante de la espada; porque sobreviene el furor de la espada á causa de las injusticias, para que sepáis que hay un juicio.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.