Joba 11
Baibal Olcim (Matupi Chin)Translation
Baibal Olcim (Matupi Chin)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Naamathi Zophar loh a doo tih,
1Kaj ekparolis Cofar, la Naamano, kaj diris:
2“Ol cungkuem te a doo moenih a? Hlang he a hmuilai ngawn tah tang dae ta.
2Ĉu kontraŭ multe da vortoj oni ne povas doni respondon? Kaj ĉu tiu, kiu multe parolas, estas prava?
3Na olsai te hlang loh ngam vetih na tamdaeng vaengah a hmaithae mahpawt nim?
3Ĉu via senenhava parolado devas silentigi la homojn, Por ke vi mokinsultu kaj neniu vin hontigu?
4Te vaengah, “Ka rhingtuknah he cil tih na mikhmuh ah a caih la ka om,” na ti.
4Vi diras: Mia opinio estas ĝusta, Kaj mi estas pura antaŭ Viaj okuloj.
5Nang taengah aka thui la Pathen loh unim dawk a paek tih a hmuilai ong koinih.
5Sed ho, se Dio ekparolus, Kaj malfermus antaŭ vi Siajn lipojn,
6Lungming cueihnah he rhaepnit a lo dongah cueihnah olhuep te nang taengah a thui pawn ko. Namah kathaesainah lamloh Pathen loh nang n'hnilh te ming.
6Kaj malkaŝus antaŭ vi la sekretojn de la saĝo, Kiu havas multoblan forton! Sciu, ke ne ĉiujn viajn pekojn Dio rememoras.
7Pathen kah khenah na hmuh tih Tlungthang kah a khuetnah hil na hmuh a?
7Ĉu vi povas eltrovi la esencon de Dio? Ĉu vi povas plene kompreni la perfektecon de la Plejpotenculo?
8Vaan la a sang te metlam na saii eh? Saelkhui lakah a dung te metlam na ming eh?
8Tio estas pli alta ol la ĉielo; Kion vi povas fari? Tio estas pli profunda ol Ŝeol; Kion vi povas ekscii?
9A himbaidok loh diklai lakah a puet tih tuitunli lakah dangka ngai.
9Pli longa ol la tero estas ĝia mezuro, Kaj pli larĝa ol la maro.
10A hil tih a tlaeng tih a tingtun sak phoeiah tah ulong anih a mael sak.
10Se Li preteriros, kaj fermos, kaj faros juĝon, Tiam kiu repuŝos Lin?
11Amah loh a poeyoek hlang rhoek khaw a ming ngawn dae boethae a hmuh vaengah yakming pawh.
11Ĉar Li konas la homojn malvirtajn; Li vidas la malbonagojn, kiujn oni ne rimarkas.
12Tedae tuihong hlang loh hloih koinih kohong marhang neh laak te hlang la a sak khaming.
12Eĉ vanta homo devas kompreni, Eĉ homo, kiu naskiĝis sovaĝulo.
13Na lungbuei na cikngae tih a taengla na kut na phuel koinih,
13Se vi aranĝas vian koron Kaj etendas al Li viajn manojn;
14Na kut dongkah boethae te na lakhla tak tih na dap ah dumlai na khueh pawt atah,
14Se vi forigas la malvirton, kiu estas en via mano, Kaj vi ne permesos al malbonaĵoj resti en via tendo:
15A lolhmaih kolla na maelhmai na ludoeng van bitni. Na om vaengah khaw tluektluek na long vetih na rhih om mahpawh.
15Tiam vi povos levi vian vizaĝon sen difekto; Vi estos firma kaj ne timos.
16Nang ham tah thakthaenah te na hnilh vetih tui aka long voelh bangla na poek bitni.
16Tiam vi forgesos mizeron; Vi rememoros ĝin kiel forfluintan akvon.
17Na khosak khaw khothun lakah sae vetih, a hmuep khaw mincang bangla om ni.
17Kaj via vivo leviĝos pli hele ol la tagmezo, La mallumo fariĝos kiel mateno.
18Ngaiuepnah a om dongah na pangtung vetih ngaikhuek la na too phoeiah na yalh bitni.
18Kaj vi estos trankvila, ĉar ekzistas espero; Vi rigardos ĉirkaŭen, kaj iros dormi en sendanĝereco.
19Na kol vaengah na lakueng neh na maelhmai muep thae voel mahpawh.
19Vi kuŝos, kaj neniu vin timigos; Kaj multaj serĉos vian favoron.
20Tedae halang kah mik tah kha vetih thuhaelnah khaw amih lamloh bing ni, a ngaiuepnah khaw hinglu polpainah la om ni,” a ti nah.
20Sed la okuloj de malpiuloj konsumiĝos, Pereos por ili la rifuĝo, Kaj ilia espero elspiros sian vivon.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.