Joba 20
Baibal Olcim (Matupi Chin)Translation
Baibal Olcim (Matupi Chin)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Te phoeiah Naamathi Zophar loh a doo tih,
1Ekparolis Cofar, la Naamano, kaj diris:
2“Te dongah ka pomnah kai n'thuung tih kamah khuiah ka tawn uh coeng dongah ni.
2Pro tio miaj pensoj devigas min respondi, Pro tio, kion mi sentas.
3Ka thuituennah he mingthae la ka yaak dongah ka yakmingnah dongah mueihla loh kai n'doo.
3Hontindan riproĉon mi aŭdis, Kaj la spirito de mia prudento respondos por mi.
4Suen lamloh diklai dongah hlang a khueh parhi te na ming a?
4Ĉu vi scias, ke tiel estis de eterne, De post la apero de homo sur la tero,
5Halang kah omngaih laa tah yoei tih lailak kah kohoenah khaw mikhaptok hil mai ni.
5Ke la triumfado de malvirtuloj estas mallongatempa, Kaj la ĝojo de hipokritulo estas nur momenta?
6A thinlennah te vaan duela cet tih a lu loh khomai duela puet cakhaw,
6Se lia grandeco eĉ atingus ĝis la ĉielo, Kaj lia kapo tuŝus la nubon,
7a aek bangla a yoeyah la milh vetih anih aka hmu rhoek loh, “Anih ta?” a ti uh ni.
7Li tamen pereos por ĉiam, kiel lia sterko; Tiuj, kiuj lin vidis, diros: Kie li estas?
8Mang bangla a ding phoeiah tah anih te hmu uh pawh. Khoyin kah olphong bangla khum hmata.
8Kiel sonĝo li forflugos, kaj oni lin ne trovos; Li malaperos, kiel nokta vizio.
9A mik loh a hmuh khaw rhaep mahpawh. Anih te amah hmuen ah mae voel mahpawh.
9Okulo, kiu rigardis lin, ne plu vidos lin; Lia loko lin ne plu vidos.
10A ca rhoek loh tattloel rhoek te a moeithen uh tih a kut loh a thahuem te a mael uh.
10Liaj filoj kurados almozpetante, Kaj liaj manoj redonos lian havaĵon.
11A rhuh tah a cacawn rhoek bangla hah uh dae a cacawn rhoek khaw amah neh laipi dongah ni a yalh eh.
11Liaj ostoj estos punitaj pro la pekoj de lia juneco, Kaj tio kuŝiĝos kune kun li en la polvo.
12A ka dongah tui mai cakhaw boethae te a lai hmui ah a thuh.
12Se la malbono estas dolĉa en lia buŝo, Li kaŝas ĝin sub sia lango,
13Te te a hnaih tih a toeng pawt dongah a ka khui la a ma-uem.
13Li flegas ĝin kaj ne forlasas ĝin, Kaj retenas ĝin sur sia palato:
14A bung khuikah a buh te a khui ah minta sue la poeh ni.
14Tiam lia manĝaĵo renversiĝos en liaj internaĵoj, Fariĝos galo de aspidoj interne de li.
15Khuehtawn a dolh vaengah a bung khui lamloh lok vetih anih te Pathen loh a talh ni.
15Li englutis havaĵon, sed li ĝin elvomos; El lia ventro Dio ĝin elpelos.
16Minta sue loh a khut vetih rhulthae lai loh amah a ngawn ni.
16Venenon de aspidoj li suĉos; Lango de vipuro lin mortigos.
17Soklong, tuiva neh khorha kah khoitui neh suknaeng te hmuh mahpawh.
17Li ne vidos fluojn nek riverojn, Torentojn de mielo kaj de butero.
18Thatloh phu te a thuung akhaw a hnothung kah thadueng bangla a dolh pawt dongah yoka pawh.
18Li redonos tion, kion li pene akiris, kaj li tion ne englutos; Kiel ajn granda estas lia havaĵo, li ĝin fordonos kaj ne ĝuos ĝin.
19tattloel te a neet phoeiah amah loh a sak mueh im te a hnoo sak tih a rawth pah.
19Ĉar li premis kaj forlasis la senhavulojn, Li rabis al si domon, kiun li ne konstruis.
20A bungko lamkah thayoeituipan te ming pawt tih a nai nen khaw loeih pawh.
20Ĉar lia interno ne estis trankvila, Tial li ne savos tion, kio estis por li kara.
21A caak ham caknoi om pawh. Te dongah a thennah poem hae mahpawh.
21Nenion restigis lia manĝemeco; Tial lia bonstato ne estos longedaŭra.
22A khuehtawn neh a hah vaengah anih te a daengdaeh vetih thakthaekung kah kut boeih te anih soah thoeng ni.
22Malgraŭ lia abundeco, li estos premata; Ĉiaspecaj suferoj trafos lin.
23Anih bung hah sak ham a taengah amah kah thintoek thinsa a tueih pah vetih a buhcak te anih soah a tlan sak.
23Por plenigi lian ventron, Li sendos sur lin la flamon de Sia kolero, Kaj pluvigos sur lin Sian furiozon.
24Thicung lungpok haica lamloh yong dae anih te rhohum lii loh a kah.
24Se li forkuros de batalilo fera, Trafos lin pafarko kupra.
25A yueh vaengah a pumpu lamloh a pawlh pah. Te vaengah a hmuet khui lamkah mueirhih te amah soah rhaek la a caeh pah ni.
25Nudigita glavo trairos lian korpon, Kaj la fulmo de lia turmentilo venos sur lin kun teruro.
26Hmaisuep cungkuem te khoem hamla a tung. A hmuh mueh hmai loh anih te a hlawp vetih a dap kah rhaengnaeng khaw a talh pah ni.
26Nenia mallumo povos kaŝi liajn trezorojn; Lin konsumos fajro ne disblovata; Malbone estos al tiu, kiu restos en lia tendo.
27Anih kathaesainah te vaan loh a hliphen uh vetih diklai loh amah taengah a tai pah ni.
27La ĉielo malkovros liajn malbonagojn, Kaj la tero leviĝos kontraŭ lin.
28A thintoeknah hnin ah tah a im kah cangpai khaw a poelyoe pah vetih a hawk pah ni.
28Malaperos la greno el lia domo, Disŝutita ĝi estos en la tago de Lia kolero.
29Halang hlang loh tebang khoyo te Pathen taeng lamkah a dang tih Pathen loh a ol rho la a khueh pah,” a ti.
29Tia estas de Dio la sorto de homo malpia, Kaj la heredaĵo destinita por li de Dio.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.