Матеј 22
Daničić–Karadžić Bible (1868), CyrillicTranslation
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1И одговарајући Исус опет рече им у причама говорећи:
1و عیسی توجه نموده، باز به مثلها ایشان را خطاب کرده، گفت:
2Царство је небеско као човек цар који начини свадбу сину свом.
2«ملکوت آسمان پادشاهی را ماند که برای پسر خویش عروسی کرد.
3И посла слуге своје да зову званице на свадбу; и не хтеше доћи.
3و غلامان خود را فرستاد تا دعوت‌شدگان را به عروسی بخوانند و نخواستند بیایند.
4Опет посла друге слуге говорећи: Кажите званицама: Ево сам обед свој уготовио, и јунци моји и храњеници поклани су, и све је готово; дођите на свадбу.
4باز غلامان دیگر روانه نموده، فرمود: “دعوت‌شدگان را بگویید که اینک خوان خود را حاضر ساخته‌ام و گاوان و پرواریهای من کشته شده و همه‌چیز آماده است، به عروسی بیایید.”
5А они не маривши отидоше овај у поље своје, а овај к трговини својој.
5ولی ایشان بی‌اعتنایی نموده، راه خود را گرفتند، یکی به مزرعه خود و دیگری به تجارت خویش رفت.
6А остали ухватише слуге његове, изружише их, и побише их.
6و دیگران غلامان او را گرفته، دشنام داده، کشتند.
7А кад то чу цар онај, разгневи се и пославши војску своју погуби крвнике оне, и град њихов запали.
7پادشاه چون شنید، غضب نموده، لشکریان خود را فرستاده، آن قاتلان را به قتل رسانید و شهر ایشان را بسوخت.
8Тада рече слугама својим: Свадба је дакле готова, а званице не бише достојне.
8آنگاه غلامان خود را فرمود: “عروسی حاضر است؛ لیکن دعوت‌شدگان لیاقت نداشتند.
9Идите дакле на раскршће и кога год нађете, дозовите на свадбу.
9الان به شوارع عامه بروید و هرکه را بیابید به عروسی بطلبید.”
10И изишавши слуге оне на раскршћа сабраше све које нађоше, зле и добре; и столови напунише се гостију.
10پس آن غلامان به‌سر راهها رفته، نیک و بد هرکه را یافتند جمع کردند، چنانکه خانه عروسی ازمجلسیان مملو گشت.
11Изашавши пак цар да види госте угледа онде човека необученог у свадбено рухо.
11آنگاه پادشاه بجهت دیدن اهل مجلس داخل شده، شخصی را درآنجا دید که جامه عروسی در بر ندارد.
12И рече му: Пријатељу! Како си дошао амо без свадбеног руха? А он оћуте.
12بدوگفت: “ای عزیز چطور در اینجا آمدی و حال آنکه جامه عروسی در بر نداری؟” او خاموش شد.
13Тада рече цар слугама: Свежите му руке и ноге, па га узмите те баците у таму најкрајњу; онде ће бити плач и шкргут зуба.
13آنگاه پادشاه خادمان خود را فرمود: “این شخص را دست و پا بسته بردارید و در ظلمت خارجی اندازید، جایی که گریه و فشار دندان باشد.”
14Јер су многи звани, али је мало избраних.
14زیرا طلبیدگان بسیارند و برگزیدگان کم.»
15Тада отидоше фарисеји и начинише веће како би Га ухватили у речи.
15پس فریسیان رفته، شورا نمودند که چطوراو را در گفتگو گرفتار سازند.
16И послаше к Њему ученике своје с Иродовцима, те рекоше: Учитељу! Знамо да си истинит, и путу Божјем заиста учиш, и не мариш ни за кога, јер не гледаш ко је ко.
16و شاگردان خودرا با هیرودیان نزد وی فرستاده، گفتند: «استادامی دانیم که صادق هستی و طریق خدا را به راستی تعلیم می‌نمایی و از کسی باک نداری زیراکه به ظاهر خلق نمی نگری.
17Кажи нам дакле шта мислиш ти? Треба ли дати харач ћесару или не?
17پس به ما بگو رای تو چیست. آیا جزیه دادن به قیصر رواست یا نه؟»
18Разумевши Исус лукавство њихово рече: Што ме кушате, лицемери?
18عیسی شرارت ایشان را درک کرده، گفت: «ای ریاکاران، چرا مرا تجربه می‌کنید؟
19Покажите ми новац харачки. А они донесоше Му новац.
19سکه جزیه را به من بنمایید.» ایشان دیناری نزد وی آوردند.
20И рече им: Чији је образ овај и натпис?
20بدیشان گفت: «این صورت و رقم از آن کیست؟»
21И рекоше Му: Ћесарев. Тада рече им: Подајте дакле ћесарево ћесару, и Божје Богу.
21بدو گفتند: «از آن قیصر.» بدیشان گفت: «مال قیصر را به قیصر ادا کنید و مال خدا رابه خدا!»
22И чувши дивише се, и оставивши Га отидоше.
22چون ایشان شنیدند، متعجب شدندو او را واگذارده، برفتند.
23Тај дан приступише к Њему садукеји који говоре да нема васкрсења, и упиташе Га
23و در همان روز، صدوقیان که منکر قیامت هستند نزد او آمده، سوال نموده،
24говорећи: Учитељу! Мојсије рече: Ако ко умре без деце, да узме брат његов жену његову и да подигне семе брату свом.
24گفتند: «ای استاد، موسی گفت اگر کسی بی‌اولاد بمیرد، می‌باید برادرش زن او را نکاح کند تا نسلی برای برادر خود پیدا نماید.
25У нас беше седам браће; и први оженивши се умре, и не имавши порода остави жену своју брату свом.
25باری در میان ما هفت برادر بودند که اول زنی گرفته، بمرد و چون اولادی نداشت زن را به برادر خود ترک کرد.
26А тако и други, и трећи, све до седмог.
26وهمچنین دومین و سومین تا هفتمین.
27А после свих умре и жена.
27و آخر ازهمه آن زن نیز مرد.
28О васкрсењу дакле кога ће од седморице бити жена? Јер је за свима била.
28پس او در قیامت، زن کدام‌یک از آن هفت خواهد بود زیرا که همه او راداشتند؟»
29А Исус одговарајући рече им: Варате се, не знајући Писма ни силе Божје.
29عیسی در جواب ایشان گفت: «گمراه هستید از این‌رو که کتاب و قوت خدا رادر نیافته‌اید،
30Јер о васкрсењу нити ће се женити ни удавати; него су као анђели Божји на небу.
30زیرا که در قیامت، نه نکاح می‌کنند و نه نکاح کرده می‌شوند بلکه مثل ملائکه خدا در آسمان می‌باشند.
31А за васкрсење мртвих нисте ли читали шта вам је рекао Бог говорећи:
31اما درباره قیامت مردگان، آیا نخوانده‌اید کلامی را که خدا به شما گفته است،
32Ја сам Бог Авраамов, и Бог Исаков, и Бог Јаковљев! Није Бог Бог мртвих, него живих.
32من هستم خدای ابراهیم و خدای اسحاق و خدای یعقوب؟ خدا، خدای مردگان نیست بلکه خدای زندگان است.»
33И чувши народ дивљаше се науци Његовој.
33و آن گروه چون شنیدند، از تعلیم وی متحیر شدند.
34А фарисеји чувши да посрами садукеје сабраше се заједно.
34اما چون فریسیان شنیدند که صدوقیان را مجاب نموده است، با هم جمع شدند.
35И упита један од њих законик кушајући Га и говорећи:
35و یکی از ایشان که فقیه بود، از وی به طریق امتحان سوال کرده، گفت:
36Учитељу! Која је заповест највећа у закону?
36«ای استاد، کدام حکم در شریعت بزرگتر است؟»
37А Исус рече му: Љуби Господа Бога свог свим срцем својим, и свом душом својом, и свом мисли својом.
37عیسی وی را گفت: «اینکه خداوند خدای خود را به همه دل و تمامی نفس و تمامی فکر خود محبت نما.
38Ово је прва и највећа заповест.
38این است حکم اول و اعظم.
39А друга је као и ова: Љуби ближњег свог као самог себе.
39و دوم مثل آن است یعنی همسایه خود را مثل خود محبت نما.
40О овима двема заповестима виси сав закон и пророци.
40بدین دو حکم، تمام تورات و صحف انبیامتعلق است.»
41А кад се сабраше фарисеји, упита их Исус
41و چون فریسیان جمع بودند، عیسی ازایشان پرسیده،
42говорећи: Шта мислите за Христа, чији је син? Рекоше Му: Давидов.
42گفت: «درباره مسیح چه گمان می‌برید؟ او پسر کیست؟» بدو گفتند: «پسر داود.»
43Рече им: Како дакле Давид Њега духом назива Господом говорећи:
43ایشان را گفت: «پس چطور داود در روح، او راخداوند می‌خواند؟ چنانکه می‌گوید:
44Рече Господ Господу мом: Седи мени с десне стране, док положим непријатеље Твоје подножје ногама Твојим?
44“خداوندبه خداوند من گفت، به‌دست راست من بنشین تادشمانان تو را پای انداز تو سازم.”
45Кад дакле Давид назива Њега Господом, како му је син?
45پس هرگاه داود او را خداوند می‌خواند، چگونه پسرش می‌باشد؟»
46И нико Му не могаше одговорити речи; нити смеде ко од тог дана да Га запита више.
46و هیچ‌کس قدرت جواب وی هرگز نداشت و نه کسی از آن روز دیگرجرات سوال کردن از او نمود.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.