Маттея 22
Kulish and Puluj Bible (1905)Translation
Kulish and Puluj Bible (1905)
Kralice Bible (1613)
1І, озвавшись Ісус, знов промовив до них приповістями, глаголючи:
1I odpovídaje Ježíš, mluvil jim opět v podobenstvích, řka:
2Уподобилось царство небесне чоловіку цареві, що нарядив весїллє синові своєму;
2Podobno jest království nebeské člověku králi, kterýž učinil svadbu synu svému.
3і післав слуги свої кликати запрошених на весїллє; і не схотїли прийти.
3I poslal služebníky své, aby povolali pozvaných na svadbu; a oni nechtěli přijíti.
4Знов післав инші слуги, говорячи: Скажіть запрошеним: Ось я обід мій наготовив; воли мої й годоване побито, і все налагоджене; ідїть на весїллє.
4Opět poslal jiné služebníky, řka: Povězte pozvaným: Aj, oběd můj připravil jsem, volové moji a krmný dobytek zbit jest, a všecko hotovo. Pojďtež na svadbu.
5Вони ж, занехавши, пійшли собі, один на хутір, другий до свого торгу;
5Ale oni nedbavše na to, odešli, jiný do vsi své a jiný po kupectví svém.
6а останнї, взявши слуг його, знущались із них, та й повбивали.
6Jiní pak zjímavše služebníky jeho a posměch jim učinivše, zmordovali.
7Цар же, почувши, прогнївив ся, й піславши військо своє, вигубив тих розбишак, і запалив город їх.
7A uslyšav to král, rozhněval se; a poslav vojska svá, zhubil vražedníky ty a město jejich zapálil.
8Рече тодї до слуг своїх: Весїллє налагоджене, запрошені ж не були достойні.
8Tedy řekl služebníkům svým: Svadba zajisté hotova jest, ale ti, kteříž pozváni byli, nebyli hodni.
9Ійдїть же на росхідні шляхи, й кого знайдете, запрошуйте на весїллє.
9Protož jděte na rozcestí, a kteréžkoli naleznete, zovtež na svadbu.
10І вийшовши слуги ті на шляхи, зібрали всїх, кого знайшли, й лихих і добрих; і було весїллє повне гостей.
10I vyšedše služebníci ti na cesty, shromáždili všecky, kteréžkoli nalezli, zlé i dobré. A naplněna jest svadba hodovníky.
11Цар же, ввійшовши подивитись на гостї, побачив там чоловіка, не одягненого у весїльню одежу;
11Tedy všed král, aby pohleděl na hodovníky, uzřel tam člověka neoděného rouchem svadebním.
12і рече до него: Друже, як се увійшов єси сюди, не мавши весїльньої одежі? Він же мовчав.
12I řekl jemu: Příteli, kteraks ty sem všel, nemaje roucha svadebního? A on oněměl.
13Рече тодї цар до слуг: Звязавши йому ноги й руки, візьміть його й викиньте в темряву надвірню; там буде плач і скреготаннє зубів.
13Tedy řekl král služebníkům: Svížíce ruce jeho i nohy, vezměte ho, a uvrztež jej do temností zevnitřních. Tamť bude pláč a škřipení zubů.
14Багато бо званих, мало ж вибраних.
14Nebo mnoho jest povolaných, ale málo vyvolených.
15Тодї пійшли Фарисеї, і радили раду, як би піймати Його на слові.
15Tedy odšedše farizeové, radili se, jak by polapili jej v řeči.
16І висилають до Него учеників своїх з Іродиянами, говорячи: Учителю, знаємо, що ти правдивий єси, й на путь Божий правдою наставляєш, і нї про кого не дбаєш; бо не дивиш ся на лице людей.
16I poslali k němu učedlníky své s herodiány, řkouce: Mistře, víme, že pravdomluvný jsi a cestě Boží v pravdě učíš a nedbáš na žádného; nebo nepatříš na osobu lidskou.
17Скажи ж тепер нам: Як тобі здаєть ся? годить ся давати данину кесареві, чи нї?
17Protož pověz nám, co se tobě zdá: Sluší-li daň dáti císaři, čili nic?
18Постеріг же Ісус лукавство їх, і рече: Що ви мене спокушуєте, лицеміри?
18Znaje pak Ježíš zlost jejich, řekl: Co mne pokoušíte, pokrytci?
19Покажіть менї гріш податковий. Вони ж принесли йому денария.
19Ukažte mi peníz daně. A oni podali mu peníze.
20І рече до них: Чиє обличчє се й надпись?
20I řekl jim: Èí jest tento obraz a svrchu napsání?
21Кажуть йому: Кесареве. Тодї рече до них: Віддайте ж кесареве кесареві, а Боже Богові.
21Řekli mu: Císařův. Tedy dí jim: Dejtež, co jest císařova, císaři, a co jest Božího, Bohu.
22І, вислухавши, здивувались, і, лишивши Його, пійшли.
22To uslyšavše, divili se, a opustivše jej, odešli.
23Того ж дня приступили до Него Садукеї, що кажуть: нема воскресення, і питали Його,
23V ten den přišli k němu saduceové, kteříž praví, že není z mrtvých vstání. I otázali se ho,
24говорячи: Учителю, Мойсей сказав: Коли хто вмре, не мавши дїтей, то нехай брат його оженить ся з жінкою його, й воскресить насїннє братові своєму.
24Řkouce: Mistře, Mojžíš pověděl: Umřel-li by kdo, nemaje dětí, aby bratr jeho právem švagrovství pojal ženu jeho a vzbudil símě bratru svému.
25Було ж у нас сїм братів; і первий, оженившись, умер, і, не мавши насїння, покинув жінку свою братові своєму;
25I bylo u nás sedm bratrů. První pojav ženu, umřel, a nemaje semene, zůstavil ženu svou bratru svému.
26так само й другий брат, і третїй, аж до семого.
26Takž podobně i druhý, i třetí, až do sedmého.
27Опісля ж усїх умерла й жінка.
27Nejposléze pak po všech umřela i žena.
28Оце ж у воскресенню кому з сїмох буде вона жінкою? всї бо мали її.
28Protož při vzkříšení kterého z těch sedmi bude žena? Nebo všickni ji měli.
29Озвав ся ж Ісус і рече до них: Помиляєтесь ви, не знаючи писання, анї сили Божої.
29I odpověděv Ježíš, řekl jim: Bloudíte, neznajíce Písem ani moci Boží.
30Бо в воскресенню не женять ся, нї віддають ся, а будуть як ангели Божі на небі.
30Však při vzkříšení ani se nebudou ženiti ani vdávati, ale budou jako andělé Boží v nebi.
31Про воскресеннє ж мертвих хиба не читали, що сказано вам од Бога, глаголючого:
31O vzkříšení pak mrtvých zdaliž jste nečtli, co jest vám povědíno od Boha, kterýž takto dí:
32Я Бог Авраамів, і Бог Ісааків, і Бог Яковів? Не єсть Бог Богом мертвих, а живих.
32Já jsem Bůh Abrahamův a Bůh Izákův a Bůh Jákobův; a Bůhť není Bůh mrtvých, ale živých.
33І, слухаючи народ, дивував ся наукою Його.
33A slyševše to zástupové, divili se učení jeho.
34Фарисеї ж, почувши, що Він примусив Садукеїв мовчати, зібрались ради того.
34Farizeové pak uslyšavše, že by k mlčení přivedl saducejské, sešli se v jedno.
35І спитав один з них, учитель закону, спокушуючи Його й кажучи:
35I otázal se ho jeden z nich zákoník nějaký, pokoušeje ho, a řka:
36Учителю, котора заповідь велика в законї?
36Mistře, které jest přikázání veliké v Zákoně?
37Ісус же рече йому: Люби Господа Бога твого всїм серцем твоїм, і всею душею твоєю, і всею думкою твоєю.
37I řekl mu Ježíš: Milovati budeš Pána Boha svého z celého srdce svého a ze vší duše své a ze vší mysli své.
38Се перва й велика заповідь.
38To jest přední a veliké přikázání.
39Друга ж подібна їй: Люби ближнього твого, як себе самого.
39Druhé pak jest podobné tomu: Milovati budeš bližního svého jako sebe samého.
40На сих двох заповідях увесь закон і пророки стоять.
40Na těch dvou přikázáních všecken Zákon záleží i Proroci.
41Як же зібрались Фарисеї, питав їх Ісус,
41A když se sešli farizeové, otázal se jich Ježíš,
42глаголючи: Що ви думаєте про Христа? чий Він син? Кажуть Йому: Давидів.
42Řka: Co se vám zdá o Kristu? Èí jest syn? Řkou jemu: Davidův.
43Рече Він до них: Як же се Давид зве Його в дусї Господом, говорячи:
43Dí jim: Kterakž pak David v Duchu nazývá ho Pánem, řka:
44Рече Господь Господеві моєму: Сиди по правицї в мене, доки положу ворогів Твоїх підніжком ніг твоїх?
44Řekl Pán Pánu mému: Seď na pravici mé, dokavadž nepodložím nepřátel tvých, aby byli za podnože noh tvých?
45Коли ж Давид зве Його Господом, то як же Він син йому?
45Poněvadž tedy David Pánem ho nazývá, i kterakž syn jeho jest?
46І нїхто не зʼумів йому відказати нї слова, й нїхто з того часу не важив ся питати Його нїколи.
46A nižádný nemohl jemu odpovědíti slova, aniž se odvážil kdo více od toho dne jeho se nač tázati.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.