הבְּשׂוֹרָה הַקְּדוֹשָׁה עַל־פִּי לוּקָס 20
Modern Hebrew BibleTranslation
Modern Hebrew Bible
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1ויהי היום והוא מלמד את העם במקדש ומבשר ויגשו הכהנים והסופרים עם הזקנים׃
1И кад Он у један од оних дана учаше народ у цркви и проповедаше јеванђеље, дођоше главари свештенички и књижевници са старешинама,
2ויאמרו אליו אמר נא לנו באי זו רשות אתה עשה את אלה או מי הוא הנתן לך את הרשות הזאת׃
2и рекоше Му говорећи: Кажи нам каквом власти то чиниш? Или ко ти је дао власт ту?
3ויען ויאמר אליהם אף אני אשאלכם דבר ואמרו לי׃
3А Он одговарајући рече им: И ја ћу вас упитати једну реч, и кажите ми:
4טבילת יוחנן המן השמים היתה אם מבני אדם׃
4Крштење Јованово или би с неба или од људи?
5ויחשבו בלבם לאמר אם נאמר מן השמים ואמר למה זה לא האמנתם לו׃
5А они помишљаху у себи говорећи: Ако кажемо с неба, рећи ће: Зашто му дакле не веровасте?
6ואם נאמר מבני אדם וסקלנו כל העם בעמדם על דעתם כי יוחנן נביא היה׃
6Ако ли кажемо од људи, сав ће нас народ побити камењем; јер сви вероваху да Јован беше пророк.
7ויענו לא ידענו מאין׃
7И одговорише: Не знамо откуда.
8ויאמר ישוע אליהם גם אני לא אמר לכם באי זו רשות אני עשה אלה׃
8А Исус им рече: Ни ја вама нећу казати каквом власти ово чиним.
9ויחל לדבר אל העם את המשל הזה איש אחד נטע כרם ויתן אתו אל כרמים וילך בדרך מרחוק לימים רבים׃
9А народу поче казивати причу ову: Један човек посади виноград, и даде га виноградарима па отиде на подуго времена.
10ולמועד שלח עבד אל הכרמים לתת לו מפרי הכרם והכרמים הכהו וישלחהו ריקם׃
10И у време посла к виноградарима слугу да му даду од рода виноградског; али виноградари избише га, и послаше празног.
11ויסף שלח עבד אחר ויכו גם אתו ויחרפהו וישלחהו ריקם׃
11И посла опет другог слугу; а они и оног избише и осрамотивши послаше празног.
12ויסף לשלח שלישי וגם אתו פצעו ויגרשהו וידחפהו חוצה׃
12И посла опет трећег; а они и оног ранише, и истераше.
13ויאמר בעל הכרם מה אעשה אשלחה את בני את ידידי כראותם אותו אולי יגורו מפניו׃
13Онда рече господар од винограда: Шта ћу чинити? Да пошаљем сина свог љубазног: еда се како застиде кад виде њега.
14וכראות אתו הכרמים נועצו יחדו לאמר זה הוא היורש לכו ונהרגהו ותהי לנו הירשה׃
14А виноградари видевши њега мишљаху у себи говорећи: Ово је наследник; ходите да га убијемо да наше буде достојање.
15ויגרשו אותו אל מחוץ לכרם ויהרגהו ועתה מה יעשה להם בעל הכרם׃
15И изведоше га напоље из винограда и убише. Шта ће дакле учинити њима господар од винограда?
16יבוא ויאבד את הכרמים האלה ויתן את הכרם לאחרים ויהי כשמעם ויאמרו חלילה מהיות כזאת׃
16Доћи ће и погубиће ове виноградаре, и даће виноград другима. А они што слушаху рекоше: Не дао Бог!
17ויבט בם ויאמר ומה הוא זה הכתוב אבן מאסו הבונים היתה לראש פנה׃
17А Он погледавши на њих рече: Шта значи дакле оно у писму: Камен који одбацише зидари онај поста глава од угла?
18כל הנפל על האבן ההיא ישבר ואת אשר תפל עליו תשחקהו׃
18Сваки који падне на тај камен разбиће се; а на кога он падне сатрће га.
19ויבקשו הכהנים הגדולים והסופרים לשלח בו את ידם בעת ההיא וייראו מפני העם כי ידעו אשר עליהם דבר את המשל הזה׃
19И гледаху главари свештенички и књижевници у онај час да дигну руке на Њ; али се побојаше народа, јер разумеше да њима ову причу каза.
20ויארבו לו וישלחו מארבים והם נדמו כצדיקים למען ילכדו אותו בדבר להסגירו אל השררה ואל יד ההגמון׃
20И пажаху на Њега, и послаше вребаче, који се грађаху као да су побожни: не би ли Га ухватили у речи да Га предаду поглаварима и власти судијиној.
21וישאלהו לאמר רבי ידענו כי נכונה תדבר ותלמד ולא תשא פנים כי באמת מורה אתה את דרך אלהים׃
21И упиташе Га говорећи: Учитељу! Знамо да право говориш и учиш, и не гледаш ко је ко, него заиста учиш путу Божијем:
22המתר לנו לתת מס אל הקיסר אם לא׃
22Треба ли нам ћесару давати харач, или не?
23ויכר את נכליהם ויאמר להם׃
23А Он разумевши њихово лукавство рече им: Шта ме кушате?
24מה תנסוני הראוני דינר של מי הצורה והמכתב אשר עליו ויענו ויאמרו של הקיסר׃
24Покажите ми динар; чији је на њему образ и натпис? А они одговарајући рекоше: Ћесарев.
25ויאמר אליהם לכן תנו לקיסר את אשר לקיסר ולאלהים את אשר לאלהים׃
25А Он им рече: Подајте дакле шта је ћесарево ћесару, а шта је Божије Богу.
26ולא יכלו ללכדו בדבר לפני העם ויתמהו על מענהו ויחרישו׃
26И не могоше речи Његове покудити пред народом; и дивише се одговору Његовом, и умукоше.
27ויקרבו אנשים מן הצדוקים הכפרים בתחית המתים וישאלהו לאמר׃
27А приступише неки од садукеја који кажу да нема васкрсења, и питаху Га
28מורה משה כתב לנו כי ימות אח בעל אשה ובנים אין לו ולקח אחיו את אשתו והקים זרע לאחיו׃
28говорећи: Учитељу! Мојсије нам написа: Ако коме умре брат који има жену, и умре без деце, да брат његов узме жену, и да подигне семе брату свом.
29והנה היו שבעה אחים והראשון לקח אשה וימת לא בנים׃
29Беше седам браће, и први узе жену, и умре без деце;
30ויקח אתה השני וימת גם הוא לא בנים׃
30и узе други жену, и он умре без деце;
31ויקח אתה השלישי וככה עשו אף השבעה ולא הניחו בנים וימותו׃
31и трећи је узе; а тако и сви седам; и не оставише деце, и помреше;
32ובאחרונה מתה גם האשה׃
32а после свих умре и жена.
33והנה בתחית המתים למי מהם תהיה לאשה כי היתה אשה לשבעה׃
33О васкрсењу дакле кога ће од њих бити жена? Јер је она седморици била жена.
34ויען ישוע ויאמר אליהם בני העולם הזה ישאו נשים ותנשאנה׃
34И одговарајући Исус рече им: Деца овог света жене се и удају;
35והזכים לנחל את העולם הבא ואת תחית המתים לא ישאו נשים ולא תנשאנה׃
35а који се удостоје добити онај свет и васкрсење из мртвих нити ће се женити ни удавати;
36כי לא יוכלו עוד למות כי שוים הם למלאכים ובני אלהים המה בהיותם בני התקומה׃
36јер више не могу умрети; јер су као анђели; и синови су Божији кад су синови васкрсења.
37וגם משה רמז בסנה כי יקומו המתים בקראו את יהוה אלהי אברהם אלהי יצחק ואלהי יעקב׃
37А да мртви устају, и Мојсије показа код купине где назива Господа Бога Авраамовог и Бога Исаковог и Бога Јаковљевог.
38והאלהים איננו אלהי המתים כי אם אלהי החיים כי כלם חיים לו׃
38А Бог није Бог мртвих него живих; јер су Њему сви живи.
39ויענו מן הסופרים רבי יפה דברת׃
39А неки од књижевника одговарајући рекоше: Учитељу! Добро си казао.
40ולא ערבו עוד את לבם לשאל אותו דבר׃
40И већ не смеху ништа да Га запитају. А Он им рече:
41ויאמר אליהם איך יאמרו על המשיח כי הוא בן דוד׃
41Како говоре да је Христос син Давидов?
42והוא דוד אמר בספר תהלים נאם יהוה לאדני שב לימיני׃
42Кад сам Давид говори у псалтиру: Рече Господ Господу мом: седи мени с десне стране,
43עד אשית איביך הדם לרגליך׃
43Док положим непријатеље твоје подножје ногама твојим.
44הנה דוד קרא לו אדון ואיך הוא בנו׃
44Давид дакле Њега назива Господом; па како му је син?
45ויאמר אל תלמידיו באזני כל העם׃
45А кад сав народ слушаше, рече ученицима својим:
46הזהרו מן הסופרים החפצים להתהלך עטופי טלית ואהבים את שאלות שלומם בשוקים ואת מושבי הראש בבתי הכנסיות ואת מסבות הראש בסעודות׃
46Чувајте се од књижевника, који хоће да иду у дугачким хаљинама, и траже да им се клања по улицама, и првих места по зборницама, и зачеља на гозбама;
47הבלעים את בתי האלמנות ומאריכים תפלתם למראה עינים המה משפט על יתר יקחו׃
47који једу куће удовичке, и лажно се моле Богу дуго. Они ће још већма бити осуђени.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.