Joba 32
Baibal Olcim (Matupi Chin)Translation
Baibal Olcim (Matupi Chin)
Lutherbibel 1912
1Amah mikhmuh ah amah te a dueng sak dongah te rhoek hlang pathum Job a doo te kangkuen uh.
1Da hörten die drei Männer auf, Hiob zu antworten, weil er sich für gerecht hielt.
2Te dongah Ram koca kah Buzi Barakel capa Elihu kah a thintoek tah Job taengah sai coeng. Pathen lakah amah hinglu te a tang sak dongah a thintoek khaw sai.
2Aber Elihu, der Sohn Baracheels von Bus, des Geschlechts Rams, ward zornig über Hiob, daß er seine Seele gerechter hielt denn Gott.
3Hlatnah hmu uh pawt dae Job te a boe sak uh dongah anih kah thintoek khaw a hui pathum taengah sai van.
3Auch ward er zornig über seine drei Freunde, daß sie keine Antwort fanden und doch Hiob verdammten.
4Amih boeih khuiah Elihu tah a kum la a ham dongah Job te ol neh a rhing.
4Denn Elihu hatte geharrt, bis daß sie mit Hiob geredet hatten, weil sie älter waren als er.
5Hlang pathum ka dongah hlatnah a om pawt te Elihu a hmuh vaengah a thintoek te sai.
5Darum, da er sah, daß keine Antwort war im Munde der drei Männer, ward er zornig.
6Te dongah Buzi Barakel capa Elihu loh a doo tih, “Kai he a kum la ka noe tih nangmih tah na ham. Te dongah ka kawl uh tih nangmih taengah kamah kah poeknah thui ham khaw ka rhih.
6Und so antwortete Elihu, der Sohn Baracheels von Bus, und sprach: Ich bin jung, ihr aber seid alt; darum habe ich mich gescheut und gefürchtet, mein Wissen euch kundzutun.
7Cueihnah he a khohnin nen khaw a thui uh vetih kum a yet a tukkil uh mako ka ti.
7Ich dachte: Laß das Alter reden, und die Menge der Jahre laß Weisheit beweisen.
8Mueihla he hlanghing ah om dae Tlungthang hiil long ni amih a yakming sak.
8Aber der Geist ist in den Leuten und der Odem des Allmächtigen, der sie verständig macht.
9Muep aka cueih neh patong rhoek loh khaw laitloeknah te a yakming uh moenih.
9Die Großen sind nicht immer die Weisesten, und die Alten verstehen nicht das Recht.
10Te dongah kai taengkah hnatun uh lah ka ti. Kai khaw ka poeknah ka thui van eh.
10Darum will ich auch reden; höre mir zu. Ich will mein Wissen auch kundtun.
11Nangmih ol te ka lamtawn ne. Olthui na khe uh vaengah nangmih kah lungcuei te hna ka kaeng thil.
11Siehe, ich habe geharrt auf das, was ihr geredet habt; ich habe aufgemerkt auf eure Einsicht, bis ihr träfet die rechte Rede,
12Nangmih khaw kan yakming vaengah Job taengkah a tluung ol te aka doo na om uh moenih he.
12und ich habe achtgehabt auf euch. Aber siehe, da ist keiner unter euch, der Hiob zurechtweise oder seiner Rede antworte.
13“Cueihnah m'hmuh coeng, anih te hlang pawt tih Pathen loh khoek saeh,” ti uh ve.
13Sagt nur nicht: “Wir haben Weisheit getroffen; Gott muß ihn schlagen, kein Mensch.”
14Olthui neh kai taengah rhong a pai pawt dongah nangmih ol neh anih te ka thuung mahpawh,” a ti nah.
14Gegen mich hat er seine Worte nicht gerichtet, und mit euren Reden will ich ihm nicht antworten.
15Amih lamkah ol khaw vawt uh tih, a rhihyawp uh dongah koep doo uh pawh.
15Ach! sie sind verzagt, können nicht mehr antworten; sie können nicht mehr reden.
16Koep doo mueh la pai uh tih a cal uh pawt dongah ka lamtawn aya?
16Weil ich denn geharrt habe, und sie konnten nicht reden (denn sie stehen still und antworten nicht mehr),
17Kai khaw kamah hamsum te ka doo vetih kai khaw kamah kah poeknah te ka thui van ni.
17will ich auch mein Teil antworten und will mein Wissen kundtun.
18Olthui khaw ka hah tih ka bungko kah mueihla loh kamah n'kilh coeng.
18Denn ich bin der Reden so voll, daß mich der Odem in meinem Innern ängstet.
19Ka bungko he misurtui bangla khui pawt tih tui-um thai bangla ueth.
19Siehe, mein Inneres ist wie der Most, der zugestopft ist, der die neuen Schläuche zerreißt.
20Ka thui daengah ni kai ham a hoengpoek eh. Ka hmuilai ka ong vetih ka doo pueng ni.
20Ich muß reden, daß ich mir Luft mache; ich muß meine Lippen auftun und antworten.
21Hlang maelhmai te ka dan tarha pawt vetih hlang te ka hlae tarha mahpawh.
21Ich will niemands Person ansehen und will keinem Menschen schmeicheln.
22Hlang hlae ham khaw ka ming moenih, kai aka saii loh kai he phawn n'khoe lah ve.
22Denn ich weiß nicht zu schmeicheln; leicht würde mich sonst mein Schöpfer dahinraffen.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.