Proverbi 16
Diodati Bibbia 1885Translation
Diodati Bibbia 1885
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1Le disposizioni dell'animo son dell'uomo; Ma la risposta della lingua è dal Signore.
1Човек спрема срце, али је од Господа шта ће језик говорити.
2Tutte le vie dell'uomo gli paiono pure; Ma il Signore pesa gli spiriti.
2Човеку се сви путеви његови чине чисти, али Господ испитује духове.
3Rimetti le tue opere nel Signore, E i tuoi pensieri saranno stabiliti.
3Остави на Господа дела своја, и биће тврде намере твоје.
4Il Signore ha fatto ogni cosa per sè stesso; Eziandio l'empio per lo giorno del male.
4Господ је створио све сам за се, и безбожника за зли дан.
5Chiunque è altiero d'animo è abbominevole al Signore; D'ora in ora egli non resterà impunito.
5Мрзак је Господу ко је год поноситог срца, и неће остати без кара ако ће и друге узети у помоћ.
6L'iniquità sarà purgata con benignità, e con verità; E per lo timor del Signore l'uomo si ritrae dal male.
6Милошћу и истином очишћа се безакоње, и страхом Господњим уклања се човек ода зла.
7Quando il Signore gradisce le vie dell'uomo, Pacifica con lui eziandio i suoi nemici.
7Кад су чији путеви мили Господу, мири с њим и непријатеље његове.
8Meglio vale poco con giustizia, Che grandi entrate senza dirittura.
8Боље је мало с правдом него много доходака с неправдом.
9Il cuor dell'uomo delibera della sua via; Ma il Signore dirizza i suoi passi.
9Срце човечије измишља себи пут, али Господ управља кораке његове.
10Indovinamento è nelle labbra del re; La sua bocca non falla nel giudicio.
10Пророштво је на уснама царевим, у суду неће погрешити уста његова.
11La stadera, e le bilance giuste son del Signore; Tutti i pesi del sacchetto son sua opera.
11Мерила и потези прави од Господа су, и све камење у тобоцу његово је дело.
12Operare empiamente è abbominevole ai re; Perciocchè il trono sarà stabilito per giustizia.
12Гадно је царевима чинити неправду, јер се правдом утврђује престо.
13Le labbra giuste son quelle che i re gradiscono; Ed essi amano chi parla dirittamente.
13Миле су царевима усне праведне, и они љубе оног који говори право.
14L'ira del re son messi di morte; Ma l'uomo savio la placherà.
14Гнев је царев гласник, али мудар човек ублажиће га.
15Nella chiarezza della faccia del re vi è vita; E la sua benevolenza è come la nuvola della pioggia della stagione della ricolta.
15У веселу је лицу царевом живот, и љубав је његова као облак с позним даждем.
16Quant' è egli cosa migliore acquistar sapienza che oro! E quant'è egli cosa più eccellente acquistar prudenza che argento!
16Колико је боље тећи мудрост него злато! И тећи разум колико је лепше него сребро!
17La strada degli uomini diritti è di stornarsi dal male; Chi osserva la sua via guarda l'anima sua.
17Пут је праведних уклањање ода зла; чува душу своју ко пази на пут свој.
18La superbia viene davanti alla ruina, E l'alterezza dello spirito davanti alla caduta.
18Охолост долази пред погибао, и поносит дух пред пропаст.
19Meglio è essere umile di spirito co' mansueti, Che spartir le spoglie con gli altieri.
19Боље је бити понизног духа с кроткима него делити плен с охолима.
20Chi è intendente nella parola troverà bene; E beato chi si confida nel Signore.
20Ко пази на реч, налази добро, и ко се узда у Господа, благо њему.
21Il savio di cuore sarà chiamato intendente; E la dolcezza delle labbra aggiugnerà dottrina.
21Ко је мудрог срца, зове се разуман, а сласт на уснама умножава науку.
22Il senno è una fonte di vita in coloro che ne son dotati; Ma l'ammaestramento degli stolti è stoltizia.
22Извор је животу разум онима који га имају, а наука безумних безумље је.
23Il cuor del l'uomo savio rende avveduta la sua bocca, E aggiunge dottrina alle sue labbra.
23Срце мудрога разумно управља устима његовим, и додаје науку уснама његовим.
24I detti soavi sono un favo di miele, Dolcezza all'anima, e medicina alle ossa.
24Љубазне су речи саће меда, сласт души и здравље костима.
25Vi è tal via che pare diritta all'uomo, Il fine della quale son le vie della morte.
25Неки се пут чини човеку прав, а крај му је пут к смрти.
26L'anima di chi si affatica si affatica per lui stesso; Perciocchè la sua bocca lo preme.
26Ко се труди себи се труди, јер га нагоне уста његова.
27L'uomo scellerato apparecchia del male; E in su le sue labbra vi è come un fuoco ardente.
27Човек неваљао копа зло, и на уснама му је као огањ који пали.
28L'uomo perverso commette contese; E chi va sparlando disunisce gli amici.
28Опак човек замеће свађу, и опадач раставља главне пријатеље.
29L'uomo violento seduce il suo compagno, E lo conduce per una via che non è buona.
29Насилник мами друга свог и заводи га на пут који није добар;
30Chi chiude gli occhi macchinando perversità, Dimena le labbra quando ha compiuto il male.
30Намигује очима, кад мисли наопако; кад миче уснама, чини зло.
31La canutezza è una corona gloriosa; Ella si troverà nella via della giustizia.
31Седа је коса славна круна, налази се на путу праведном.
32Meglio vale chi è lento all'ira, che il forte; E meglio vale chi signoreggia il suo cruccio, che un prenditor di città.
32Бољи је спор на гнев него јунак, и господар од свог срца бољи је него онај који узме град.
33La sorte è gittata nel grembo; Ma dal Signore procede tutto il giudicio di essa.
33Ждреб се баца у крило, али је од Господа све што излази.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.