Послание к Римлянам

Old Testament

New Testament

Chapter 9

Послание к Римлянам

Synodal Translation (Син…
vs Clementine Vulgate…
Aa
Text size
Line width
Verse numbers

Послание к Римлянам 9

Synodal Translation (Синодальный перевод)
Clementine Vulgate, 1598
1Истину говорю во Христе, не лгу, свидетельствует мне совесть моя в Духе Святом,
1Veritatem dico in Christo, non mentior: testimonium mihi perhibente conscientia mea in Spiritu Sancto:
2что великая для меня печаль и непрестанное мучение сердцу моему:
2quoniam tristitia mihi magna est, et continuus dolor cordi meo.
3я желал бы сам быть отлученным от Христа за братьев моих, родных мне по плоти,
3Optabam enim ego ipse anathema esse a Christo pro fratribus meis, qui sunt cognati mei secundum carnem,
4то есть Израильтян, которым принадлежат усыновление и слава, и заветы, и законоположение, и богослужение, и обетования;
4qui sunt Israëlitæ, quorum adoptio est filiorum, et gloria, et testamentum, et legislatio, et obsequium, et promissa:
5от них и отцы, и от них Христос по плоти, сущий над всем Бог, благословенный во веки, аминь.
5quorum patres, et ex quibus est Christus secundum carnem, qui est super omnia Deus benedictus in sæcula. Amen.
6Но не то, чтобы слово Божие не сбылось: ибо не все те Израильтяне, которые от Израиля;
6Non autem quod exciderit verbum Dei. Non enim omnes qui ex Israël sunt, ii sunt Israëlitæ:
7и не все дети Авраама, которые от семени его, но сказано: в Исааке наречется тебе семя.
7neque qui semen sunt Abrahæ, omnes filii: sed in Isaac vocabitur tibi semen:
8То есть не плотские дети суть дети Божии, но дети обетования признаются за семя.
8id est, non qui filii carnis, hi filii Dei: sed qui filii sunt promissionis, æstimantur in semine.
9А слово обетования таково: в это же время приду, и у Сарры будет сын.
9Promissionis enim verbum hoc est: Secundum hoc tempus veniam: et erit Saræ filius.
10И не одно это; но так было и с Ревеккою, когда она зачала в одно время двух сыновей от Исаака, отца нашего.
10Non solum autem illa: sed et Rebecca ex uno concubitu habens, Isaac patris nostri.
11Ибо, когда они еще не родились и не сделали ничего доброго или худого дабы изволение Божие в избрании происходило
11Cum enim nondum nati fuissent, aut aliquid boni egissent, aut mali (ut secundum electionem propositum Dei maneret),
12не от дел, но от Призывающего, сказано было ей: больший будет в порабощении у меньшего,
12non ex operibus, sed ex vocante dictum est ei quia major serviet minori,
13как и написано: Иакова Я возлюбил, а Исава возненавидел.
13sicut scriptum est: Jacob dilexi, Esau autem odio habui.
14Что же скажем? Неужели неправда у Бога? Никак.
14Quid ergo dicemus? numquid iniquitas apud Deum? Absit.
15Ибо Он говорит Моисею: кого миловать, помилую; кого жалеть, пожалею.
15Moysi enim dicit: Miserebor cujus misereor: et misericordiam præstabo cujus miserebor.
16Итак помилование зависит не от желающего и не от подвизающегося, но от Бога милующего.
16Igitur non volentis, neque currentis, sed miserentis est Dei.
17Ибо Писание говорит фараону: для того самого Я и поставил тебя, чтобы показать над тобою силу Мою и чтобы проповедано было имя Мое по всей земле.
17Dicit enim Scriptura Pharaoni: Quia in hoc ipsum excitavi te, ut ostendam in te virtutem meam: et ut annuntietur nomen meum in universa terra.
18Итак, кого хочет, милует; а кого хочет, ожесточает.
18Ergo cujus vult miseretur, et quem vult indurat.
19Ты скажешь мне: “За что же еще обвиняет? Ибо кто противостанет воле Его?”
19Dicis itaque mihi: Quid adhuc queritur? voluntati enim ejus quis resistit?
20А ты кто, человек, что споришь с Богом? Изделие скажет ли сделавшему его: “Зачем ты меня так сделал?”
20O homo, tu quis es, qui respondeas Deo? numquid dicit figmentum ei qui se finxit: Quid me fecisti sic?
21Не властен ли горшечник над глиною, чтобы из той же смеси сделать один сосуд для почетного употребления, а другой для низкого?
21an non habet potestatem figulus luti ex eadem massa facere aliud quidem vas in honorem, aliud vero in contumeliam?
22Что же, если Бог, желая показать гнев и явить могущество Свое, с великим долготерпением щадил сосуды гнева, готовые к погибели,
22Quod si Deus volens ostendere iram, et notum facere potentiam suam, sustinuit in multa patientia vasa iræ, apta in interitum,
23дабы вместе явить богатство славы Своей над сосудами милосердия, которые Он приготовил к славе,
23ut ostenderet divitias gloriæ suæ in vasa misericordiæ, quæ præparavit in gloriam.
24над нами, которых Он призвал не только из Иудеев, но и из язычников?
24Quos et vocavit nos non solum ex Judæis, sed etiam in gentibus,
25Как и у Осии говорит: не Мой народ назову Моим народом и не возлюбленную - возлюбленною.
25sicut in Osee dicit: Vocabo non plebem meam, plebem meam: et non dilectam, dilectam: et non misericordiam consecutam, misericordiam consecutam.
26И на том месте, где сказано им: вы не Мой народ, там названы будут сынами Бога живаго.
26Et erit: in loco, ubi dictum est eis: Non plebs mea vos: ibi vocabuntur filii Dei vivi.
27А Исаия провозглашает об Израиле: хотя бы сыны Израилевы были числом как песок морской, только остаток спасется;
27Isaias autem clamat pro Israël: Si fuerit numerus filiorum Israël tamquam arena maris, reliquiæ salvæ fient.
28ибо дело оканчивает и скоро решит по правде, дело решительное совершит Господь на земле.
28Verbum enim consummans, et abbrevians in æquitate: quia verbum breviatum faciet Dominus super terram:
29И, как предсказал Исаия: если бы Господь Саваоф не оставил нам семени, то мы сделались бы, как Содом, и были бы подобны Гоморре.
29et sicut prædixit Isaias: Nisi Dominus Sabaoth reliquisset nobis semen, sicut Sodoma facti essemus, et sicut Gomorrha similes fuissemus.
30Что же скажем? Язычники, не искавшие праведности, получили праведность, праведность от веры.
30Quid ergo dicemus? Quod gentes, quæ non sectabantur justitiam, apprehenderunt justitiam: justitiam autem, quæ ex fide est.
31А Израиль, искавший закона праведности, не достиг до закона праведности.
31Israël vero sectando legem justitiæ, in legem justitiæ non pervenit.
32Почему? Потому что искали не в вере, а в делах закона. Ибо преткнулись о камень преткновения,
32Quare? Quia non ex fide, sed quasi ex operibus: offenderunt enim in lapidem offensionis,
33как написано: вот, полагаю в Сионе камень преткновения и камень соблазна; но всякий, верующий в Него, не постыдится.
33sicut scriptum est: Ecce pono in Sion lapidem offensionis, et petram scandali: et omnis qui credit in eum, non confundetur.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.