Job
Chapter 16
Clementine Vulgate, 1598
vs Reina-Valera 1909
Aa
Text size
Line width
Verse numbers

Job 16

Clementine Vulgate, 1598
Reina-Valera 1909
1Respondens autem Job, dixit:
1Y RESPONDIÓ Job, y dijo:
2[Audivi frequenter talia: consolatores onerosi omnes vos estis.
2Muchas veces he oído cosas como estas: consoladores molestos sois todos vosotros.
3Numquid habebunt finem verba ventosa? aut aliquid tibi molestum est, si loquaris?
3¿Tendrán fin las palabras ventosas? ó ¿qué te animará á responder?
4Poteram et ego similia vestri loqui, atque utinam esset anima vestra pro anima mea:
4También yo hablaría como vosotros. Ojalá vuestra alma estuviera en lugar de la mía, que yo os tendría compañía en las palabras, y sobre vosotros movería mi cabeza.
5consolarer et ego vos sermonibus, et moverem caput meum super vos;
5Mas yo os alentaría con mis palabras, y la consolación de mis labios apaciguaría el dolor vuestro .
6roborarem vos ore meo, et moverem labia mea, quasi parcens vobis.
6Si hablo, mi dolor no cesa; y si dejo de hablar , no se aparta de mí.
7Sed quid agam? Si locutus fuero, non quiescet dolor meus, et si tacuero, non recedet a me.
7Empero ahora me ha fatigado: has tú asolado toda mi compañía.
8Nunc autem oppressit me dolor meus, et in nihilum redacti sunt omnes artus mei.
8Tú me has arrugado; testigo es mi flacura, que se levanta contra mí para testificar en mi rostro.
9Rugæ meæ testimonium dicunt contra me, et suscitatur falsiloquus adversus faciem meam, contradicens mihi.
9Su furor me destrizó, y me ha sido contrario: crujió sus dientes contra mí; contra mí aguzó sus ojos mi enemigo.
10Collegit furorem suum in me, et comminans mihi, infremuit contra me dentibus suis: hostis meus terribilibus oculis me intuitus est.
10Abrieron contra mí su boca; hirieron mis mejillas con afrenta; contra mí se juntaron todos.
11Aperuerunt super me ora sua, et exprobrantes percusserunt maxillam meam: satiati sunt pœnis meis.
11Hame entregado Dios al mentiroso, y en las manos de los impíos me hizo estremecer
12Conclusit me Deus apud iniquum, et manibus impiorum me tradidit.
12Próspero estaba, y desmenuzóme: y arrebatóme por la cerviz, y despedazóme, y púsome por blanco suyo.
13Ego ille quondam opulentus, repente contritus sum: tenuit cervicem meam, confregit me, et posuit me sibi quasi in signum.
13Cercáronme sus flecheros, partió mis riñones, y no perdonó: mi hiel derramó por tierra.
14Circumdedit me lanceis suis; convulneravit lumbos meos: non pepercit, et effudit in terra viscera mea.
14Quebrantóme de quebranto sobre quebranto; corrió contra mí como un gigante.
15Concidit me vulnere super vulnus: irruit in me quasi gigas.
15Yo cosí saco sobre mi piel, y cargué mi cabeza de polvo.
16Saccum consui super cutem meam, et operui cinere carnem meam.
16Mi rostro está enlodado con lloro, y mis párpados entenebrecidos:
17Facies mea intumuit a fletu, et palpebræ meæ caligaverunt.
17A pesar de no haber iniquidad en mis manos, y de haber sido mi oración pura.
18Hæc passus sum absque iniquitate manus meæ, cum haberem mundas ad Deum preces.
18¡Oh tierra! no cubras mi sangre, y no haya lugar á mi clamor.
19Terra, ne operias sanguinem meum, neque inveniat in te locum latendi clamor meus:
19Mas he aquí que en los cielos está mi testigo, y mi testimonio en las alturas.
20ecce enim in cælo testis meus, et conscius meus in excelsis.
20Disputadores son mis amigos: mas á Dios destilarán mis ojos.
21Verbosi amici mei: ad Deum stillat oculus meus:
21¡Ojalá pudiese disputar el hombre con Dios, como con su prójimo!
22atque utinam sic judicaretur vir cum Deo, quomodo judicatur filius hominis cum collega suo.
22Mas los años contados vendrán, y yo iré el camino por donde no volveré.
23Ecce enim breves anni transeunt, et semitam per quam non revertar ambulo.]
no verse 23 in this text

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.