Job 16
Clementine Vulgate, 1598Translation
Clementine Vulgate, 1598
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1Respondens autem Job, dixit:
1Йов а луат кувынтул ши а зис:
2[Audivi frequenter talia: consolatores onerosi omnes vos estis.
2„Астфел де лукрурь ам аузит еу дес; вой тоць сунтець ниште мынгыеторь супэрэчошь.
3Numquid habebunt finem verba ventosa? aut aliquid tibi molestum est, si loquaris?
3Кынд се вор сфырши ачесте ворбе ын вынт? Ши пентру че атыта супэраре ын рэспунсуриле тале?
4Poteram et ego similia vestri loqui, atque utinam esset anima vestra pro anima mea:
4Ка вой аш ворби еу де аць фи ын локул меу? В-аш коплеши ку ворбе, аш да дин кап ла вой?
5consolarer et ego vos sermonibus, et moverem caput meum super vos;
5В-аш мынгыя ку гура ши аш мишка дин бузе ка сэ вэ ушурез дуреря?
6roborarem vos ore meo, et moverem labia mea, quasi parcens vobis.
6Дакэ ворбеск, дуреря ну ми с-алинэ, яр дакэ так, ку че се микшорязэ?
7Sed quid agam? Si locutus fuero, non quiescet dolor meus, et si tacuero, non recedet a me.
7Дар акум, вай! Ел м-а сторс де путерь… Мь-ай пустиит тоатэ каса!
8Nunc autem oppressit me dolor meus, et in nihilum redacti sunt omnes artus mei.
8М-ай апукат ка пе ун виноват – довадэ слэбичуня мя, каре се ридикэ ши мэ ынвинуеште ын фацэ.
9Rugæ meæ testimonium dicunt contra me, et suscitatur falsiloquus adversus faciem meam, contradicens mihi.
9Мэ сфышие ши мэ урмэреште ын мыния Луй, скрышнеште дин динць ымпотрива мя, мэ ловеште ши мэ стрэпунӂе ку привиря Луй.
10Collegit furorem suum in me, et comminans mihi, infremuit contra me dentibus suis: hostis meus terribilibus oculis me intuitus est.
10Ей дескид гура сэ мэ мэнынче, мэ окэрэск ши мэ бат песте ображь, се ынвершунязэ ку тоций дупэ мине.
11Aperuerunt super me ora sua, et exprobrantes percusserunt maxillam meam: satiati sunt pœnis meis.
11Думнезеу мэ ласэ ла бунул плак ал челор нелеӂюиць ши мэ арункэ ын мыниле челор рэй.
12Conclusit me Deus apud iniquum, et manibus impiorum me tradidit.
12Ерам лиништит ши м-а скутурат, м-а апукат де чафэ ши м-а здробит, а трас асупра мя ка ынтр-о цинтэ.
13Ego ille quondam opulentus, repente contritus sum: tenuit cervicem meam, confregit me, et posuit me sibi quasi in signum.
13Сэӂециле Луй мэ ынконжоарэ дин тоате пэрциле. Ел Ымь стрэпунӂе рэрункий фэрэ милэ, ымь варсэ феря пе пэмынт,
14Circumdedit me lanceis suis; convulneravit lumbos meos: non pepercit, et effudit in terra viscera mea.
14мэ фрынӂе букэць, букэць, Се арункэ асупра мя ка ун рэзбойник.
15Concidit me vulnere super vulnus: irruit in me quasi gigas.
15Мь-ам кусут ун сак пе пеле ши мь-ам прэвэлит капул ын цэрынэ.
16Saccum consui super cutem meam, et operui cinere carnem meam.
16Плынсул мь-а ынрошит фаца ши умбра морций есте пе плеоапеле меле.
17Facies mea intumuit a fletu, et palpebræ meæ caligaverunt.
17Тотушь н-ам фэкут ничо нелеӂюире ши ругэчуня мя тотдяуна а фост куратэ.
18Hæc passus sum absque iniquitate manus meæ, cum haberem mundas ad Deum preces.
18Пэмынтуле, ну-мь акопери сынӂеле, ши ваетеле меле сэ н-айбэ марӂине!
19Terra, ne operias sanguinem meum, neque inveniat in te locum latendi clamor meus:
19Кяр акум Марторул меу есте ын чер, Апэрэторул меу есте ын локуриле ыналте.
20ecce enim in cælo testis meus, et conscius meus in excelsis.
20Приетений мей рыд де мине, дар еу мэ рог луй Думнезеу, ку лакримь,
21Verbosi amici mei: ad Deum stillat oculus meus:
21сэ факэ дрептате омулуй ынаинтя луй Думнезеу ши фиулуй омулуй ымпотрива приетенилор луй.
22atque utinam sic judicaretur vir cum Deo, quomodo judicatur filius hominis cum collega suo.
22Кэч нумэрул анилор мей се апропие де сфыршит ши мэ вой дуче пе о кэраре де унде ну мэ вой май ынтоарче.
23Ecce enim breves anni transeunt, et semitam per quam non revertar ambulo.]
no verse 23 in this text
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.