Job 19
Reina-Valera 1909Translation
Reina-Valera 1909
Asang Khongca Bible (Eastern Khumi Chin, 2019)
1Y RESPONDIÓ Job, y dijo:
1To pacoengah Job mah,
2¿Hasta cuándo angustiaréis mi alma, y me moleréis con palabras?
2kai poek nang patang o sak, nasetto maw lok hoiah nang pacaekthlaek o han vop?
3Ya me habéis vituperado diez veces: ¿no os avergonzáis de descomediros delante de mí?
3Vai hato nang zoeh o boeh; azathaih tawn ai ah panoek vai ai ih kami baktiah nang zoeh o.
4Sea así que realmente haya yo errado, conmigo se quedará mi yerro.
4Sakpazaehaih ka tawnh cadoeh, ka sakpazaehaih loe kaimah nuiah ni krak.
5Mas si vosotros os engrandeciereis contra mí, y adujereis contra mí mi oprobio,
5Nangcae loe kai ni nam oek o thuih, a sak ih zaehaih pongah ni azathaih hoiah oh, tiah nang naa o:
6Sabed ahora que Dios me ha trastornado, y traído en derredor su red sobre mí.
6toe kai loe Sithaw mah ni amtimsak moe, anih ih thaang pongah ka manh, tito panoek oh.
7He aquí yo clamaré agravio, y no seré oído: daré voces, y no habrá juicio.
7Khenah, ka sakpazaehaih thung hoiah ka hang; mi mah doeh tahngai ai; tha hoi ka hangh, toe toenghaih hoiah lokcaek kami om ai.
8Cercó de vallado mi camino, y no pasaré; y sobre mis veredas puso tinieblas.
8Anih mah ka poeng thaih han ai ah ka caehhaih loklam to pakaa khoep, anih mah ka caehhaih loklam ah vinghaih to suek.
9Hame despojado de mi gloria, y quitado la corona de mi cabeza.
9Ka lensawkhaih to anih mah ang khringh pae moe, ka lu nui ih lumuek to ang lak pae ving.
10Arruinóme por todos lados, y perezco; y ha hecho pasar mi esperanza como árbol arrancado .
10Anih mah ahmuen kruek hoi ang boh pongah, kam ro boeh; anih mah ka oephaih to thing baktiah ang phongh pae ving.
11E hizo inflamar contra mí su furor, y contóme para sí entre sus enemigos.
11Anih ih palung kabae to kai khaeah ang palai moe, kai hae a misa ah ang poek.
12Vinieron sus ejércitos á una, y trillaron sobre mí su camino, y asentaron campo en derredor de mi tienda.
12Anih ih misatuh kaminawk loe, kai tuk hanah nawnto angzoh o moe, kai ih kahni im taeng boih ah atai o.
13Hizo alejar de mí mis hermanos, y positivamente se extrañaron de mí mis conocidos.
13Kam nawkamyanawk to kai khae hoi kangthla ah a ohsak moe, kam puinawk doeh panoek vai ai ih kami baktiah ni oh o.
14Mis parientes se detuvieron, y mis conocidos se olvidaron de mí.
14Ka canawknawk mah ang pahnawt o moe, kam puinawk mah ang pahnet o boeh.
15Los moradores de mi casa y mis criadas me tuvieron por extraño: forastero fuí yo en sus ojos.
15Ka tamna nongpatanawk hoi ka imthung takohnawk mah angvin baktih, prae kalah kami baktiah ang khet o.
16Llamé á mi siervo, y no respondió; de mi propia boca le suplicaba.
16Ka tamna to ka kawk naah, na pathim ai; tahmenhaih ka hnik cadoeh, na pathim ai boeh.
17Mi aliento vino á ser extraño á mi mujer, aunque por los hijos de mis entrañas le rogaba.
17Kang hahhaih takhi loe ka zu koeh koiah om ai, ka caanawk hanah panuet thok hmuen ah oh boeh.
18Aun los muchachos me menospreciaron: en levantándome, hablaban contra mí.
18Ue, nawktanawk mah ang patoek o, kang thawk tahang naah, ang pahnui o thuih.
19Todos mis confidentes me aborrecieron; y los que yo amaba, se tornaron contra mí.
19Kam puinawk mah ang panuet o moe, ka palung ih kaminawk doeh ka misa ah angcoeng o ving boeh.
20Mi cuero y mi carne se pegaron á mis huesos; y he escapado con la piel de mis dientes.
20Ka huh loe nganhin hoi angbet rap boeh moe, ka haa doeh angkhringh boeh.
21Oh vosotros mis amigos, tened compasión de mí, tened compasión de mí; porque la mano de Dios me ha tocado.
21Aw kam puinawk, na tahmen oh, na tahmen oh; Sithaw mah ni ang boh.
22¿Por qué me perseguís como Dios, y no os hartáis de mis carnes?
22Tipongah Sithaw pacaekthlaek baktiah kai nang pacaekthlaek o loe? Kai ih angan hoiah zok nam hah o ai vop maw?
23¡Quién diese ahora que mis palabras fuesen escritas! ¡quién diese que se escribieran en un libro!
23Aw, ka loknawk hae pakuem o nasoe loe, nihcae mah cabu ah pathok o nasoe.
24¡Que con cincel de hierro y con plomo fuesen en piedra esculpidas para siempre!
24Sum cacung hoiah tarik o nasoe loe, thlung nuiah dungzan ah tarik o poe nasoe!
25Yo sé que mi Redentor vive, y al fin se levantará sobre el polvo:
25Kai akrangkung loe hing, tiah ka panoek; anih loe hnukkhuem atue boeng naah long ah angdoe tih;
26Y después de deshecha esta mi piel, aun he de ver en mi carne á Dios;
26ka nganhin amro moe, hae takpum hae amro ving cadoeh, ka taksa hoiah Sithaw to ka hnu vop tih;
27Al cual yo tengo de ver por mí, y mis ojos lo verán, y no otro, aunque mis riñones se consuman dentro de mí.
27anih to ka hnu tih; minawk mah hnuk ih na ai, kaimah roe mik hoiah ka hnu tih; ka palungthin mah zing kong boeh.
28Mas debierais decir: ¿Por qué lo perseguimos? ya que la raíz del negocio en mí se halla.
28Nangcae mah, anih hae kawbangmaw pacaekthlaek han, anih zae nethaih kawbangmaw hnuk thai han? tiah na thuih o,
29Temed vosotros delante de la espada; porque sobreviene el furor de la espada á causa de las injusticias, para que sepáis que hay un juicio.
29sumsen to na zit o han oh, Sithaw palungphuihaih mah sumsen hoi danpaekhaih to tacawtsak, lokcaekhaih atue oh, tiah panoek oh, tiah a naa.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.