لوقا 24
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1پس در روز اول هفته هنگام سپیده صبح، حنوطی را که درست کرده بودندبا خود برداشته به‌سر قبر‌آمدند و بعضی دیگران همراه ایشان.
1А у први дан недељни дођоше врло рано на гроб, и донесоше мирисе што приправише, и неке друге жене с њима;
2و سنگ را از سر قبر غلطانیده دیدند.
2али нађоше камен одваљен од гроба.
3چون داخل شدند، جسد خداوند عیسی را نیافتند
3И ушавши не нађоше тело Господа Исуса.
4و واقع شد هنگامی که ایشان از این امر متحیر بودند که ناگاه دو مرد در لباس درخشنده نزد ایشان بایستادند.
4И кад се оне чуђаху томе, гле, два човека сташе пред њима у сјајним хаљинама;
5و چون ترسان شده سرهای خود را به سوی زمین افکنده بودند، به ایشان گفتند: «چرا زنده را از میان مردگان می‌طلبید؟
5а кад се оне уплашише и оборише лица к земљи, рекоше им: Што тражите Живога међу мртвима?
6در اینجا نیست، بلکه برخاسته است. به یاد آورید که چگونه وقتی که در جلیل بود شمارا خبر داده،
6Није овде; него устаде; опомените се како вам каза кад беше још у Галилеји,
7گفت ضروری است که پسر انسان به‌دست مردم گناهکار تسلیم شده مصلوب گرددو روز سوم برخیزد.»
7говорећи да Син човечији треба да се преда у руке људи грешника и да се разапне и трећи дан да устане.
8پس سخنان او را به‌خاطرآوردند.
8И опоменуше се речи Његових.
9و از سر قبر برگشته، آن یازده و دیگران را ازهمه این امور مطلع ساختند.
9И вративши се од гроба јавише све ово једанаесторици и свима осталим.
10و مریم مجدلیه ویونا و مریم مادر یعقوب و دیگر رفقای ایشان بودند که رسولان را از این چیزها مطلع ساختند.
10А то беше Магдалина Марија и Јована и Марија Јаковљева и остале с њима које казаше ово апостолима.
11لیکن سخنان زنان را هذیان پنداشته باورنکردند.
11И њима се учинише њихове речи као лаж, и не вероваше им.
12اما پطرس برخاسته، دوان دوان به سوی قبر رفت و خم شده کفن را تنها گذاشته دیدو از این ماجرا در عجب شده به خانه خود رفت.
12А Петар уставши отрча ка гробу, и наткучивши се виде саме хаљине где леже, и отиде чудећи се у себи шта би.
13و اینک در همان روز دو نفر از ایشان می‌رفتند به سوی قریه‌ای که از اورشلیم به مسافت، شصت تیر پرتاب دور بود و عمواس نام داشت.
13И гле, двојица од њих иђаху у онај дан у село које беше далеко од Јерусалима шездесет потркалишта и зваше се Емаус.
14و با یک دیگر از تمام این وقایع گفتگومی کردند.
14А они говораху међу собом о свима овим догађајима.
15و چون ایشان در مکالمه و مباحثه می‌بودند، ناگاه خود عیسی نزدیک شده، با ایشان همراه شد.
15И кад се они разговараху и запиткиваху један другог, и Исус приближи се, и иђаше с њима.
16ولی چشمان ایشان بسته شد تا اورا نشناسند.
16А очи им се држаху да Га не познаше.
17او به ایشان گفت: «چه حرفها است که با یکدیگر می‌زنید و راه را به کدورت می‌پیمایید؟»
17А Он им рече: Какав је то разговор који имате међу собом идући, и што сте невесели?
18یکی که کلیوپاس نام داشت درجواب وی گفت: «مگر تو در اورشلیم غریب وتنها هستی و از آنچه در این ایام در اینجا واقع شدواقف نیستی؟»
18А један, по имену Клеопа, одговарајући рече Му: Зар си ти један од црквара у Јерусалиму који ниси чуо шта је у њему било ових дана?
19به ایشان گفت: «چه چیزاست؟» گفتندش: «درباره عیسی ناصری که مردی بود نبی و قادر در فعل و قول در حضورخدا و تمام قوم،
19И рече им: Шта? А они Му рекоше: За Исуса Назарећанина, који беше пророк, силан у делу и у речи пред Богом и пред свим народом;
20و چگونه روسای کهنه وحکام ما او را به فتوای قتل سپردند و او رامصلوب ساختند.
20како Га предадоше главари свештенички и кнезови наши те се осуди на смрт, и разапеше Га?
21اما ما امیدوار بودیم که همین است آنکه می‌باید اسرائیل را نجات دهد وعلاوه بر این همه، امروز از وقوع این امور روزسوم است،
21А ми се надасмо да је Он Онај који ће избавити Израиља; али сврх свега тога ово је данас трећи дан како то би.
22و بعضی از زنان ما هم ما را به حیرت انداختند که بامدادان نزد قبر رفتند،
22А уплашише нас и жене неке од наших које су биле рано на гробу,
23وجسد او را نیافته آمدند و گفتند که فرشتگان را دررویا دیدیم که گفتند او زنده شده است.
23и не нашавши тела његовог дођоше говорећи да су им се анђели јавили који су казали да је Он жив.
24وجمعی از رفقای ما به‌سر قبر رفته، آن چنانکه زنان گفته بودند یافتند لیکن او را ندیدند.»
24И идоше једни од наших на гроб, и нађоше тако као што и жене казаше, али Њега не видеше.
25او به ایشان گفت: «ای بی‌فهمان وسست دلان از ایمان آوردن به انچه انبیا گفته‌اند.
25И Он им рече: О безумни и спорог срца за веровање свега што говорише пророци!
26آیا نمی بایست که مسیح این زحمات را بیند تابه جلال خود برسد؟»
26Није ли то требало да Христос претрпи и да уђе у славу своју?
27پس از موسی و سایرانبیا شروع کرده، اخبار خود را در تمام کتب برای ایشان شرح فرمود.
27И почевши од Мојсија и од свих пророка казиваше им шта је за Њега у свему писму.
28و چون به آن دهی که عازم آن بودندرسیدند، او قصد نمود که دورتر رود.
28И приближише се к селу у које иђаху, и Он чињаше се да хоће даље да иде.
29و ایشان الحاح کرده، گفتند که «با ما باش. چونکه شب نزدیک است و روز به آخر رسیده.» پس داخل گشته با ایشان توقف نمود.
29И они Га устављаху говорећи: Остани с нама, јер је дан нагао, и близу је ноћ. И уђе с њима да ноћи.
30و چون با ایشان نشسته بود نان را گرفته برکت داد و پاره کرده به ایشان داد.
30И кад сеђаше с њима за трпезом, узе хлеб и благословивши преломи га и даде им.
31که ناگاه چشمانشان باز شده، او راشناختند و در ساعت از ایشان غایب شد.
31Тада се њима отворише очи и познаше Га. И Њега нестаде.
32پس با یکدیگر گفتند: «آیا دل در درون مانمی سوخت، وقتی که در راه با ما تکلم می‌نمود وکتب را بجهت ما تفسیر می‌کرد؟»
32И они говораху један другом: Не гораше ли наше срце у нама кад нам говораше путем и кад нам казиваше писмо?
33و در آن ساعت برخاسته به اورشلیم مراجعت کردند و آن یازده را یافتند که با رفقای خود جمع شده
33И уставши онај час, вратише се у Јерусалим, и нађоше у скупу једанаесторицу и који беху с њима,
34می گفتند: «خداوند در حقیقت برخاسته و به شمعون ظاهر شده است.»
34који говораху: Заиста устаде Господ, и јави се Симону.
35و آن دو نفر نیز ازسرگذشت راه و کیفیت شناختن او هنگام پاره کردن نان خبر دادند.
35И они казаше шта би на путу, и како Га познаше кад преломи хлеб.
36و ایشان در این گفتگو می‌بودند که ناگاه عیسی خود در میان ایشان ایستاده، به ایشان گفت: «سلام بر شما باد.»
36А кад они ово говораху, и сам Исус стаде међу њима, и рече им: Мир вам.
37اما ایشان لرزان وترسان شده گمان بردند که روحی می‌بینند.
37А они се уплашише, и поплашени будући, мишљаху да виде духа.
38به ایشان گفت: «چرا مضطرب شدید و برای چه دردلهای شما شبهات روی می‌دهد؟
38И рече им: Шта се плашите? И зашто такве мисли улазе у срца ваша?
39دستها وپایهایم را ملاحظه کنید که من خود هستم و دست بر من گذارده ببینید، زیرا که روح گوشت واستخوان ندارد، چنانکه می‌نگرید که در من است.»
39Видите руке моје и ноге моје: ја сам главом; опипајте ме и видите; јер дух тела и костију нема као што видите да ја имам.
40این را گفت و دستها و پایهای خود رابدیشان نشان داد.
40И ово рекавши показа им руке и ноге.
41و چون ایشان هنوز ازخوشی تصدیق نکرده، در عجب مانده بودند، به ایشان گفت: «چیز خوراکی در اینجا دارید؟»
41А док они још не вероваху од радости и чуђаху се рече им: Имате ли овде шта за јело?
42پس قدری از ماهی بریان و از شانه عسل به وی دادند.
42А они Му даше комад рибе печене, и меда у саћу.
43پس آن را گرفته پیش ایشان بخورد.
43И узевши изједе пред њима.
44و به ایشان گفت: «همین است سخنانی که وقتی با شما بودم گفتم ضروری است که آنچه درتورات موسی و صحف انبیا و زبور درباره من مکتوب است به انجام رسد.»
44И рече им: Ово су речи које сам вам говорио још док сам био с вама, да све треба да се сврши шта је за мене написано у закону Мојсијевом и у пророцима и у псалмима.
45و در آن وقت ذهن ایشان را روشن کرد تا کتب را بفهمند.
45Тада им отвори ум да разумеју писмо.
46و به ایشان گفت: «بر همین منوال مکتوب است وبدینطور سزاوار بود که مسیح زحمت کشد و روزسوم از مردگان برخیزد.
46И рече им: Тако је писано, и тако је требало да Христос пострада и да устане из мртвих трећи дан;
47و از اورشلیم شروع کرده، موعظه به توبه و آمرزش گناهان در همه امت‌ها به نام او کرده شود.
47и да се проповеда покајање у име Његово и опроштење греха по свим народима почевши од Јерусалима.
48و شما شاهد بر این امور هستید.
48А ви сте сведоци овоме.
49و اینک، من موعود پدر خود را برشما می‌فرستم. پس شما در شهر اورشلیم بمانیدتا وقتی که به قوت از اعلی آراسته شوید.»
49И гле, ја ћу послати обећање Оца свог на вас; а ви седите у граду јерусалимском док се не обучете у силу с висине.
50پس ایشان را بیرون از شهر تا بیت عنیا بردو دستهای خود را بلند کرده، ایشان را برکت داد.
50И изведе их напоље до Витаније, и подигнувши руке своје благослови их.
51و چنین شد که در حین برکت دادن ایشان، ازایشان جدا گشته، به سوی آسمان بالا برده شد.
51И кад их благосиљаше, одступи од њих, и узношаше се на небо.
52پس او را پرستش کرده، با خوشی عظیم به سوی اورشلیم برگشتند.
52И они Му су поклонише, и вратише се у Јерусалим с великом радошћу.
53و پیوسته درهیکل مانده، خدا را حمد و سپاس می‌گفتند. آمین.
53И беху једнако у цркви хвалећи и благосиљајући Бога. Амин.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.