لوقا 18
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1و برای ایشان نیز مثلی آورد در اینکه می باید همیشه دعا کرد و کاهلی نورزید.
1Каза им пак и причу како се треба свагда молити Богу, и не дати да дотужи,
2پس گفت که «در شهری داوری بود که نه ترس از خدا و نه باکی از انسان می‌داشت.
2говорећи: У једном граду беше један судија који се Бога не бојаше и људи не стиђаше.
3ودر همان شهر بیوه‌زنی بود که پیش وی آمده می‌گفت، داد مرا از دشمنم بگیر.
3А у оном граду беше једна удовица и долажаше к њему говорећи: Не дај ме мом супарнику.
4و تا مدتی به وی اعتناننمود ولکن بعد از آن با خود گفت هرچند از خدا نمی ترسم و از مردم باکی ندارم،
4И не хтеде задуго. А најпосле рече у себи: Ако се и не бојим Бога и људи не срамим,
5لیکن چون این بیوه‌زن مرا زحمت می‌دهد، به داد او می‌رسم، مبادا پیوسته آمده مرا به رنج آورد.
5но будући да ми досађује ова удовица, одбранићу је, да ми једнако не долази и не досађује.
6خداوند گفت بشنوید که این داوربی انصاف چه می‌گوید؟
6Тада рече Господ: Чујте шта говори неправедни судија.
7و آیا خدا برگزیدگان خود را که شبانه‌روز بدو استغاثه می‌کنند، دادرسی نخواهد کرد، اگرچه برای ایشان دیرغضب باشد؟
7А камоли Бог неће одбранити избраних својих који Га моле дан и ноћ?
8به شما می‌گویم که به زودی دادرسی ایشان را خواهد کرد. لیکن چون پسرانسان آید، آیا ایمان را بر زمین خواهدیافت؟
8Кажем вам да ће их одбранити брзо. Али Син човечији кад дође хоће ли наћи веру на земљи?
9و این مثل را آورد برای بعضی که بر خوداعتماد می‌داشتند که عادل بودند و دیگران راحقیر می‌شمردند.
9А и другима који мишљаху за себе да су праведници и друге уништаваху каза причу ову:
10که «دو نفر یکی فریسی ودیگری باجگیر به هیکل رفتند تا عبادت کنند.
10Два човека уђоше у цркву да се моле Богу, један фарисеј и други цариник.
11آن فریسی ایستاده بدینطور با خود دعا کرد که خدایا تو را شکر می‌کنم که مثل سایر مردم حریص و ظالم و زناکار نیستم و نه مثل این باجگیر،
11Фарисеј стаде и мољаше се у себи овако: Боже! Хвалим те што ја нисам као остали људи: хајдуци, неправедници, прељубочинци или као овај цариник.
12هر هفته دو مرتبه روزه می‌دارم و ازآنچه پیدا می‌کنم ده‌یک می‌دهم.
12Постим двапут у недељи; дајем десетак од свега што имам.
13اما آن باجگیر دور ایستاده نخواست چشمان خود را به سوی آسمان بلند کند بلکه به سینه خود زده گفت، خدایا بر من گناهکار ترحم فرما.
13А цариник издалека стајаше, и не хтеде ни очију подигнути на небо, него бијаше прси своје говорећи: Боже! Милостив буди мени грешноме.
14به شمامی گویم که این شخص، عادل کرده شده به خانه خود رفت به خلاف آن دیگر، زیرا هر‌که خود رابرافرازد، پست گردد و هرکس خویشتن را فروتن سازد، سرافرازی یابد.»
14Кажем вам да овај отиде оправдан кући својој, а не онај. Јер сваки који се сам подиже понизиће се; а који се сам понижује подигнуће се.
15پس اطفال را نیز نزد وی آوردند تا دست برایشان گذارد. اما شاگردانش چون دیدند، ایشان رانهیب دادند.
15Доношаху к Њему и децу да их се дотакне; а кад видеше ученици, запретише им.
16ولی عیسی ایشان را خوانده، گفت: «بچه‌ها را واگذارید تا نزد من آیند و ایشان را ممانعت مکنید، زیرا ملکوت خدا برای مثل اینها است.
16А Исус дозвавши их рече: Пустите децу нека долазе к мени, и не браните им; јер је таквих царство Божије.
17هرآینه به شما می‌گویم هر‌که ملکوت خدا را مثل طفل نپذیرد داخل آن نگردد.»
17И кажем вам заиста: који не прими царство Божије као дете, неће ући у њега.
18و یکی از روسا از وی سوال نموده، گفت: «ای استاد نیکو چه کنم تا حیات جاودانی راوارث گردم؟»
18И запита Га један кнез говорећи: Учитељу благи! Шта да учиним да наследим живот вечни?
19عیسی وی را گفت: «از بهر‌چه مرا نیکو می‌گویی و حال آنکه هیچ‌کس نیکونیست جز یکی که خدا باشد.
19А Исус рече му: Што ме зовеш благим? Нико није благ осим једног Бога.
20احکام رامی دانی زنا مکن، قتل مکن، دزدی منما، شهادت دروغ مده و پدر و مادر خود را محترم دار.»
20Заповести знаш: не чини прељубе; не убиј; не укради; не сведочи лажно; поштуј оца и матер своју.
21گفت: «جمیع اینها را از طفولیت خود نگاه داشته‌ام.»
21А он рече: Све сам ово сачувао од младости своје.
22عیسی چون این را شنید بدو گفت: «هنوز تو را یک چیز باقی است. آنچه داری بفروش و به فقرا بده که در آسمان گنجی خواهی داشت، پس آمده مرا متابعت کن.»
22А кад то чу Исус рече му: Још ти једно недостаје: продај све што имаш и раздај сиромасима; и имаћеш благо на небу; и хајде за мном.
23چون این راشنید محزون گشت، زیرا که دولت فراوان داشت.
23А кад он чу то постаде жалостан, јер беше врло богат.
24اما عیسی چون او را محزون دید گفت: «چه دشوار است که دولتمندان داخل ملکوت خداشوند.
24А кад га виде Исус где постаде жалостан, рече: Како је тешко ући у царство Божије онима који имају богатство!
25زیرا گذشتن شتر از سوراخ سوزن آسانتر است از دخول دولتمندی در ملکوت خدا.»
25Лакше је камили проћи кроз иглене уши неголи богатом ући у царство Божије.
26اما شنوندگان گفتند: «پس که می‌تواندنجات یابد؟»
26А они који слушаху рекоше: Ко се дакле може спасти?
27او گفت: «آنچه نزد مردم محال است، نزد خدا ممکن است.»
27А Он рече: Шта је у људи немогуће у Бога је могуће.
28پطرس گفت: «اینک ما همه‌چیز را ترک کرده پیروی تو می‌کنیم.»
28А Петар рече: Ето ми смо оставили све и за Тобом идемо.
29به ایشان گفت: «هرآینه به شما می‌گویم، کسی نیست که خانه یاوالدین یا زن یا برادران یا اولاد را بجهت ملکوت خدا ترک کند،
29А Он им рече: Заиста вам кажем: нема ниједнога који би оставио кућу, или родитеље, или браћу, или сестре, или жену, или децу царства ради Божијег,
30جز اینکه در این عالم چند برابربیابد و در عالم آینده حیات جاودانی را.»
30који неће примити више у ово време, и на оном свету живот вечни.
31پس آن دوازده را برداشته، به ایشان گفت: «اینک به اورشلیم می‌رویم و آنچه به زبان انبیادرباره پسر انسان نوشته شده است، به انجام خواهد رسید.
31Узе пак дванаесторицу и рече им: Ево идемо горе у Јерусалим, и све ће се свршити што су пророци писали за Сина човечијег.
32زیرا که او را به امت‌ها تسلیم می‌کنند و استهزا و بی‌حرمتی کرده آب دهان بروی انداخته
32Јер ће Га предати незнабошцима, и наругаће Му се, и ружиће Га, и попљуваће Га,
33و تازیانه زده او را خواهند کشت ودر روز سوم خواهد برخاست.»
33и биће Га, и убиће Га; и трећи дан устаће.
34اما ایشان چیزی از این امور نفهمیدند و این سخن از ایشان مخفی داشته شد و آنچه می‌گفت، درک نکردند.
34И они ништа од тога не разумеше, и беседа ова беше од њих сакривена, и не разумеше шта им се каза.
35و چون نزدیک اریحا رسید، کوری بجهت گدایی بر سر راه نشسته بود.
35А кад се приближи к Јерихону, један слепац сеђаше крај пута просећи.
36و چون صدای گروهی را که می‌گذشتند شنید، پرسید چه چیزاست؟
36А кад чу народ где пролази запита: Шта је то?
37گفتندش عیسی ناصری در گذر است.
37И казаше му да Исус Назарећанин пролази.
38در حال فریاد برآورده گفت: «ای عیسی، ای پسر داود، بر من ترحم فرما.»
38И повика говорећи: Исусе, сине Давидов! Помилуј ме.
39و هرچند آنانی که پیش می‌رفتند او را نهیب می‌دادند تا خاموش شود، او بلندتر فریاد می‌زد که پسر داودا بر من ترحم فرما.
39И прећаху му они што иђаху напред да ућути; а он још више викаше: Сине Давидов! Помилуј ме.
40آنگاه عیسی ایستاده فرمود تا او رانزد وی بیاورند. و چون نزدیک شد از وی پرسیده،
40И Исус стаде и заповеди да Му га доведу; а кад Му се приближи, запита га
41گفت: «چه می‌خواهی برای توبکنم؟» عرض کرد: «ای خداوند، تا بینا شوم.»
41говорећи: Шта хоћеш да ти учиним? А он рече: Господе! Да прогледам.
42عیسی به وی گفت: «بینا شو که ایمانت تو راشفا داده است.»
42А Исус рече: Прогледај; вера твоја поможе ти.
43در ساعت بینایی یافته، خدا راتمجید‌کنان از عقب او افتاد و جمیع مردم چون این را دیدند، خدا را تسبیح خواندند.
43И одмах прогледа, и пође за Њим хвалећи Бога. И сви људи који видеше хваљаху Бога.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.