Lucas 18
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1Hij zeide hun nog een gelijkenis over de noodzakelijkheid, om altijd te bidden, en nooit de moed te verliezen.
1And he spoke also a parable to them, that we ought always to pray, and not to faint,
2Hij sprak: In zekere stad was een rechter, die God niet vreesde, en zich aan de mensen niet stoorde.
2Saying: There was a judge in a certain city, who feared not God, nor regarded man.
3Ook was er een weduwe in die stad, die naar hem toe ging, en sprak: Verschaf me recht tegenover mijn tegenpartij.
3And there was a certain widow in that city, and she came to him, saying: Avenge me of my adversary.
4Een tijd lang wilde hij niet. Maar later zei hij bij zichzelf: Ofschoon ik God niet vrees en me aan de mensen niet stoor,
4And he would not for a long time. But afterwards he said within himself: Although I fear not God, nor regard man,
5zal ik toch die weduwe maar recht doen, omdat ze mij lastig valt, en anders me eindeloos komt vervelen.
5Yet because this widow is troublesome to me, I will avenge her, lest continually coming she weary me.
6En de Heer sprak: Hoort wat de onrechtvaardige rechter zegt.
6And the Lord said: Hear what the unjust judge saith.
7En zou God dan aan zijn uitverkorenen geen recht doen, die dag en nacht tot Hem roepen? Of zou Hij ze lang laten wachten?
7And will not God revenge his elect who cry to him day and night: and will he have patience in their regard?
8Ik zeg u: Hij zal hun recht doen met spoed. Maar zal de Mensenzoon bij zijn komst wel geloof op aarde vinden?
8I say to you, that he will quickly revenge them. But yet the Son of man, when he cometh, shall he find, think you, faith on earth?
9Nog sprak Hij deze gelijkenis tegen hen, die van eigen gerechtigheid overtuigd zijn, en anderen verachten.
9And to some who trusted in themselves as just, and despised others, he spoke also this parable:
10Twee mensen gingen op naar de tempel, om er te bidden: de één was een farizeër, de ander een tollenaar.
10Two men went up into the temple to pray: the one a Pharisee, and the other a publican.
11De farizeër stond recht overeind, en bad bij zichzelf: O God, ik dank U, dat ik niet ben als de andere mensen: rovers, onrechtvaardigen, echtbrekers, of ook als die tollenaar ginds.
11The Pharisee standing, prayed thus with himself: O God, I give thee thanks that I am not as the rest of men, extortioners, unjust, adulterers, as also is this publican.
12Ik vast tweemaal per week, en geef tienden van al wat ik bezit.
12I fast twice in a week: I give tithes of all that I possess.
13Maar de tollenaar bleef op een afstand, en durfde zelfs zijn ogen niet ten hemel heffen; hij sloeg zich op de borst, en sprak: O God, wees mij, zondaar, genadig.
13And the publican, standing afar off, would not so much as lift up his eyes towards heaven; but struck his breast, saying: O god, be merciful to me a sinner.
14Ik zeg u: Deze ging gerechtvaardigd naar huis, in plaats van den andere. Want wie zich verheft zal vernederd, en wie zich vernedert, zal verheven worden.
14I say to you, this man went down into his house justified rather that the other: because every one that exalteth himself, shall be humbled: and he that humbleth himself, shall be exalted.
15Men bracht zelfs de kinderen naar Hem toe, opdat Hij ze aanraken zou. Toen de leerlingen dit zagen, wezen ze hen af.
15And they brought unto him also infants, that he might touch them. Which when the disciples saw, they rebuked them.
16Maar Jesus riep ze naar Zich toe, en sprak: Laat de kinderen bij Mij komen, en houdt ze niet tegen. Want het koninkrijk Gods is voor hen, die zijn zoals zij.
16But Jesus, calling them together, said: Suffer children to come to me, and forbid them not: for of such is the kingdom of God.
17Voorwaar, Ik zeg u: Wie het koninkrijk Gods niet aanneemt als een kind, zal er niet ingaan.
17Amen, I say to you: Whosoever shall not receive the kingdom of God as a child, shall not enter into it.
18Een heel voornaam man ondervroeg Hem, en sprak: Goede Meester, wat moet ik doen, om het eeuwige leven te verkrijgen?
18And a certain ruler asked him, saying: Good master, what shall I do to possess everlasting life?
19Jesus zeide hem: Waarom noemt ge Mij goed? Niemand is goed, dan God alleen.
19And Jesus said to him: Why dost thou call me good? None is good but God alone.
20Ge kent de geboden: “Gij zult geen overspel doen; gij zult niet doodslaan; gij zult niet stelen; gij zult geen valse getuigenis geven; eer uw vader en moeder”.
20Thou knowest the commandments: Thou shalt not kill: Thou shalt not commit adultery: Thou shalt not steal: Thou shalt not bear false witness: Honour thy father and mother.
21Hij antwoordde: Dit alles heb ik onderhouden reeds van mijn jeugd af
21Who said: All these things have I kept from my youth.
22Toen Jesus dit hoorde, zeide Hij hem: Eén ding ontbreekt u nog; verkoop wat ge bezit, geef het aan de armen, en ge zult een schat in de hemel bezitten. Kom dan, en volg Mij.
22Which when Jesus had heard, he said to him: Yet one thing is wanting to thee: sell all whatever thou hast, and give to the poor, and thou shalt have treasure in heaven: and come, follow me.
23Maar toen hij dit hoorde, werd hij bedroefd; want hij was zeer rijk.
23He having heard these things, became sorrowful; for he was very rich.
24Toen Jesus zijn droefheid zag, zeide Hij: Hoe moeilijk zullen zij, die rijkdommen bezitten, het koninkrijk Gods binnengaan.
24And Jesus seeing him become sorrowful, said: How hardly shall they that have riches enter into the kingdom of God.
25Een kameel gaat gemakkelijker door het oog van een naald, dan een rijke in het koninkrijk Gods.
25For it is easier for a camel to pass through the eye of a needle, than for a rich man to enter into the kingdom of God.
26De toehoorders zeiden: Wie kan dan zalig worden?
26And they that heard it, said: Who then can be saved?
27Hij sprak: Wat onmogelijk is bij de mensen, is mogelijk bij God.
27He said to them: The things that are impossible with men, are possible with God.
28Toen zei Petrus: Zie, wij hebben alles verlaten, en zijn U gevolgd.
28Then Peter said: Behold, we have left all things, and have followed thee.
29Hij zei hun: Voorwaar, Ik zeg u: Er is niemand, die huis, ouders of broers, vrouw of kinderen verlaat om het koninkrijk Gods,
29Who said to them: Amen, I say to you, there is no man that hath left house, or parents, or brethren, or wife, or children, for the kingdom of God’s sake,
30of hij zal veel meer terug ontvangen in deze tijd, en in de toekomstige wereld het eeuwige leven.
30Who shall not receive much more in this present time, and in the world to come life everlasting.
31Nu nam Hij het twaalftal ter zijde, en sprak tot hen: Zie, wij gaan op naar Jerusalem; en alles wat door de profeten over den Mensenzoon is geschreven, zal worden vervuld.
31Then Jesus took unto him the twelve, and said to them: Behold, we go up to Jerusalem, and all things shall be accomplished which were written by the prophets concerning the Son of man.
32Want Hij zal worden overgeleverd aan de heidenen; Hij zal worden bespot, mishandeld, bespuwd.
32For he shall be delivered to the Gentiles, and shall be mocked, and scourged, and spit upon:
33Men zal Hem geselen en doden; maar op de derde dag zal Hij verrijzen.
33And after they have scourged him, they will put him to death; and the third day he shall rise again.
34Ze begrepen er niets van; dit woord bleef hun duister, en ze verstonden niet wat er gezegd werd.
34And they understood none of these things, and this word was hid from them, and they understood not the things that were said.
35Toen Hij nu Jericho naderde, zat er een blinde te bedelen langs de weg.
35Now it came to pass, when he drew nigh to Jericho, that a certain blind man sat by the way side, begging.
36Hij hoorde de menigte voorbijgaan, en vroeg, wat er gebeurde.
36And when he heard the multitude passing by, he asked what this meant.
37Men vertelde hem, dat Jesus van Názaret voorbijkwam.
37And they told him, that Jesus of Nazareth was passing by.
38Toen riep hij luide: Jesus, Zoon van David, ontferm U mijner.
38And he cried out, saying: Jesus, son of David, have mercy on me.
39Zij, die vooropgingen, vielen ruw tegen hem uit, om hem tot zwijgen te brengen. Maar hij riep nog harder: Zoon van David, ontferm U mijner.
39And they that went before, rebuked him, that he should hold his peace: but he cried out much more: Son of David, have mercy on me.
40Jesus bleef staan, en liet hem bij Zich brengen. En toen hij genaderd was, vroeg Hij hem:
40And Jesus standing, commanded him to be brought unto him. And when he was come near, he asked him,
41Wat wilt ge, dat Ik voor u doe? Hij sprak: Heer, dat ik zien zal!
41Saying: What wilt thou that I do to thee? But he said: Lord, that I may see.
42Jesus zeide hem: Zie! Uw geloof heeft u gered.
42And Jesus said to him: Receive thy sight: thy faith hath made thee whole.
43En aanstonds zag hij, volgde Hem, en verheerlijkte God. Al het volk zag het, en bracht glorie aan God.
43And immediately he saw, and followed him, glorifying God. And all the people, when they saw it, gave praise to God.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.