Lucas 18
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
King James Version with Apocrypha
1Hij zeide hun nog een gelijkenis over de noodzakelijkheid, om altijd te bidden, en nooit de moed te verliezen.
1And he spake a parable unto them to this end , that men ought always to pray, and not to faint;
2Hij sprak: In zekere stad was een rechter, die God niet vreesde, en zich aan de mensen niet stoorde.
2Saying, There was in a city a judge, which feared not God, neither regarded man:
3Ook was er een weduwe in die stad, die naar hem toe ging, en sprak: Verschaf me recht tegenover mijn tegenpartij.
3And there was a widow in that city; and she came unto him, saying, Avenge me of mine adversary.
4Een tijd lang wilde hij niet. Maar later zei hij bij zichzelf: Ofschoon ik God niet vrees en me aan de mensen niet stoor,
4And he would not for a while: but afterward he said within himself, Though I fear not God, nor regard man;
5zal ik toch die weduwe maar recht doen, omdat ze mij lastig valt, en anders me eindeloos komt vervelen.
5Yet because this widow troubleth me, I will avenge her, lest by her continual coming she weary me.
6En de Heer sprak: Hoort wat de onrechtvaardige rechter zegt.
6And the Lord said, Hear what the unjust judge saith.
7En zou God dan aan zijn uitverkorenen geen recht doen, die dag en nacht tot Hem roepen? Of zou Hij ze lang laten wachten?
7And shall not God avenge his own elect, which cry day and night unto him, though he bear long with them?
8Ik zeg u: Hij zal hun recht doen met spoed. Maar zal de Mensenzoon bij zijn komst wel geloof op aarde vinden?
8I tell you that he will avenge them speedily. Nevertheless when the Son of man cometh, shall he find faith on the earth?
9Nog sprak Hij deze gelijkenis tegen hen, die van eigen gerechtigheid overtuigd zijn, en anderen verachten.
9And he spake this parable unto certain which trusted in themselves that they were righteous, and despised others:
10Twee mensen gingen op naar de tempel, om er te bidden: de één was een farizeër, de ander een tollenaar.
10Two men went up into the temple to pray; the one a Pharisee, and the other a publican.
11De farizeër stond recht overeind, en bad bij zichzelf: O God, ik dank U, dat ik niet ben als de andere mensen: rovers, onrechtvaardigen, echtbrekers, of ook als die tollenaar ginds.
11The Pharisee stood and prayed thus with himself, God, I thank thee, that I am not as other men are , extortioners, unjust, adulterers, or even as this publican.
12Ik vast tweemaal per week, en geef tienden van al wat ik bezit.
12I fast twice in the week, I give tithes of all that I possess.
13Maar de tollenaar bleef op een afstand, en durfde zelfs zijn ogen niet ten hemel heffen; hij sloeg zich op de borst, en sprak: O God, wees mij, zondaar, genadig.
13And the publican, standing afar off, would not lift up so much as his eyes unto heaven, but smote upon his breast, saying, God be merciful to me a sinner.
14Ik zeg u: Deze ging gerechtvaardigd naar huis, in plaats van den andere. Want wie zich verheft zal vernederd, en wie zich vernedert, zal verheven worden.
14I tell you, this man went down to his house justified rather than the other: for every one that exalteth himself shall be abased; and he that humbleth himself shall be exalted.
15Men bracht zelfs de kinderen naar Hem toe, opdat Hij ze aanraken zou. Toen de leerlingen dit zagen, wezen ze hen af.
15And they brought unto him also infants, that he would touch them: but when his disciples saw it , they rebuked them.
16Maar Jesus riep ze naar Zich toe, en sprak: Laat de kinderen bij Mij komen, en houdt ze niet tegen. Want het koninkrijk Gods is voor hen, die zijn zoals zij.
16But Jesus called them unto him , and said, Suffer little children to come unto me, and forbid them not: for of such is the kingdom of God.
17Voorwaar, Ik zeg u: Wie het koninkrijk Gods niet aanneemt als een kind, zal er niet ingaan.
17Verily I say unto you, Whosoever shall not receive the kingdom of God as a little child shall in no wise enter therein.
18Een heel voornaam man ondervroeg Hem, en sprak: Goede Meester, wat moet ik doen, om het eeuwige leven te verkrijgen?
18And a certain ruler asked him, saying, Good Master, what shall I do to inherit eternal life?
19Jesus zeide hem: Waarom noemt ge Mij goed? Niemand is goed, dan God alleen.
19And Jesus said unto him, Why callest thou me good? none is good, save one, that is , God.
20Ge kent de geboden: “Gij zult geen overspel doen; gij zult niet doodslaan; gij zult niet stelen; gij zult geen valse getuigenis geven; eer uw vader en moeder”.
20Thou knowest the commandments, Do not commit adultery, Do not kill, Do not steal, Do not bear false witness, Honour thy father and thy mother.
21Hij antwoordde: Dit alles heb ik onderhouden reeds van mijn jeugd af
21And he said, All these have I kept from my youth up.
22Toen Jesus dit hoorde, zeide Hij hem: Eén ding ontbreekt u nog; verkoop wat ge bezit, geef het aan de armen, en ge zult een schat in de hemel bezitten. Kom dan, en volg Mij.
22Now when Jesus heard these things, he said unto him, Yet lackest thou one thing: sell all that thou hast, and distribute unto the poor, and thou shalt have treasure in heaven: and come, follow me.
23Maar toen hij dit hoorde, werd hij bedroefd; want hij was zeer rijk.
23And when he heard this, he was very sorrowful: for he was very rich.
24Toen Jesus zijn droefheid zag, zeide Hij: Hoe moeilijk zullen zij, die rijkdommen bezitten, het koninkrijk Gods binnengaan.
24And when Jesus saw that he was very sorrowful, he said, How hardly shall they that have riches enter into the kingdom of God!
25Een kameel gaat gemakkelijker door het oog van een naald, dan een rijke in het koninkrijk Gods.
25For it is easier for a camel to go through a needle’s eye, than for a rich man to enter into the kingdom of God.
26De toehoorders zeiden: Wie kan dan zalig worden?
26And they that heard it said, Who then can be saved?
27Hij sprak: Wat onmogelijk is bij de mensen, is mogelijk bij God.
27And he said, The things which are impossible with men are possible with God.
28Toen zei Petrus: Zie, wij hebben alles verlaten, en zijn U gevolgd.
28Then Peter said, Lo, we have left all, and followed thee.
29Hij zei hun: Voorwaar, Ik zeg u: Er is niemand, die huis, ouders of broers, vrouw of kinderen verlaat om het koninkrijk Gods,
29And he said unto them, Verily I say unto you, There is no man that hath left house, or parents, or brethren, or wife, or children, for the kingdom of God’s sake,
30of hij zal veel meer terug ontvangen in deze tijd, en in de toekomstige wereld het eeuwige leven.
30Who shall not receive manifold more in this present time, and in the world to come life everlasting.
31Nu nam Hij het twaalftal ter zijde, en sprak tot hen: Zie, wij gaan op naar Jerusalem; en alles wat door de profeten over den Mensenzoon is geschreven, zal worden vervuld.
31¶ Then he took unto him the twelve, and said unto them, Behold, we go up to Jerusalem, and all things that are written by the prophets concerning the Son of man shall be accomplished.
32Want Hij zal worden overgeleverd aan de heidenen; Hij zal worden bespot, mishandeld, bespuwd.
32For he shall be delivered unto the Gentiles, and shall be mocked, and spitefully entreated, and spitted on:
33Men zal Hem geselen en doden; maar op de derde dag zal Hij verrijzen.
33And they shall scourge him , and put him to death: and the third day he shall rise again.
34Ze begrepen er niets van; dit woord bleef hun duister, en ze verstonden niet wat er gezegd werd.
34And they understood none of these things: and this saying was hid from them, neither knew they the things which were spoken.
35Toen Hij nu Jericho naderde, zat er een blinde te bedelen langs de weg.
35¶ And it came to pass, that as he was come nigh unto Jericho, a certain blind man sat by the way side begging:
36Hij hoorde de menigte voorbijgaan, en vroeg, wat er gebeurde.
36And hearing the multitude pass by, he asked what it meant.
37Men vertelde hem, dat Jesus van Názaret voorbijkwam.
37And they told him, that Jesus of Nazareth passeth by.
38Toen riep hij luide: Jesus, Zoon van David, ontferm U mijner.
38And he cried, saying, Jesus, thou Son of David, have mercy on me.
39Zij, die vooropgingen, vielen ruw tegen hem uit, om hem tot zwijgen te brengen. Maar hij riep nog harder: Zoon van David, ontferm U mijner.
39And they which went before rebuked him, that he should hold his peace: but he cried so much the more, Thou Son of David, have mercy on me.
40Jesus bleef staan, en liet hem bij Zich brengen. En toen hij genaderd was, vroeg Hij hem:
40And Jesus stood, and commanded him to be brought unto him: and when he was come near, he asked him,
41Wat wilt ge, dat Ik voor u doe? Hij sprak: Heer, dat ik zien zal!
41Saying, What wilt thou that I shall do unto thee? And he said, Lord, that I may receive my sight.
42Jesus zeide hem: Zie! Uw geloof heeft u gered.
42And Jesus said unto him, Receive thy sight: thy faith hath saved thee.
43En aanstonds zag hij, volgde Hem, en verheerlijkte God. Al het volk zag het, en bracht glorie aan God.
43And immediately he received his sight, and followed him, glorifying God: and all the people, when they saw it , gave praise unto God.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.