Lamentazioni 3
Diodati Bibbia 1885Translation
Diodati Bibbia 1885
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1IO son l'uomo che ha veduta afflizione, Per la verga dell'indegnazion del Signore.
1Ја сам човек који видех муку од прута гнева Његовог.
2Egli mi ha condotto, e fatto camminar nelle tenebre, E non nella luce.
2Одведе ме и оправи ме у таму, а не на видело.
3Certo, egli mi ritorna addosso, E rivolge la sua mano contro a me tuttodì.
3Само се на ме обраћа, обраћа руку своју по вас дан.
4Egli ha fatta invecchiar la mia carne, e la mia pelle; Egli mi ha fiaccate le ossa.
4Учини, те ми остаре тело и кожа, потре кости моје.
5Egli ha fatti degli edificii contro a me, E mi ha intorniato di tosco e di affanno.
5Зазида ме, и опточи ме жучју и муком.
6Egli mi ha fatto dimorare in luoghi tenebrosi, A guisa di quelli che son morti già da lungo tempo.
6Посади ме у таму као умрле одавна.
7Egli mi ha assiepato d'ogn'intorno, sì che non posso uscire; Egli ha aggravati i miei ceppi.
7Огради ме да не изађем, и метну на ме тешке окове.
8Eziandio quando grido e sclamo, Egli chiude il passo alla mia orazione,
8Кад вичем и вапим, одбија молитву моју.
9Egli ha chiuse le mie vie di pietre conce a scarpello, Ha rinvolti i miei sentieri.
9Загради путеве моје тесаним каменом, и преврати стазе моје.
10Egli mi è stato un orso all'agguato, Un leone ne' suoi nascondimenti.
10Поста ми као медвед у заседи, као лав у потаји.
11Egli ha traviate le mie vie, Mi ha tagliato a pezzi, mi ha renduto desolato.
11Помете путеве моје, и раздре ме, и уништи ме.
12Egli ha teso l'arco suo, E mi ha posto come un bersaglio incontro alle saette.
12Натеже лук свој, и метну ме стрели за белегу.
13Egli mi ha fitti nelle reni Gli strali del suo turcasso.
13Устрели ме у бубреге стрелама из тула свог.
14Io sono in derisione a tutti i popoli, E son la lor canzone tuttodì.
14Постах подсмех свему народу свом и песма њихова по вас дан.
15Egli mi ha saziato di amaritudini, Mi ha inebbriato di assenzio.
15Насити ме горчином, опоји ме пеленом.
16Egli mi ha stritolati i denti con della ghiaia, Mi ha voltolato nella cenere.
16Поломи ми зубе камењем, ували ме у пепео.
17E tu hai allontanata l'anima mia dalla pace, Ed io ho dimenticato il bene.
17Удаљио си душу моју од мира, заборавих добро.
18E ho detto: Il Signore ha fatta perire la mia forza, E la mia speranza.
18И рекох: Пропаде сила моја и надање моје од Господа.
19Ricordati della mia afflizione, E del mio esilio; del tosco e dell'assenzio.
19Опомени се муке моје и јада мог, пелена и жучи.
20L'anima mia se ne ricorda del continuo, E se ne abbatte in me.
20Душа се моја опомиње без престанка, и поништила се у мени.
21Questo mi torna alla mente, Perciò spererò ancora .
21Али ово напомињем срцу свом, те се надам:
22Se non siamo stati del tutto consumati, È per le benignità del Signore; Perciocchè le sue misericordi non son venute meno;
22Милост је Господња што не изгибосмо сасвим, јер милосрђа Његовог није нестало.
23Si rinnovano ogni mattina; La tua lealtà è grande.
23Понавља се свако јутро; велика је вера твоја.
24Il Signore è la mia parte, ha detto l'anima mia; Perciò spererò in lui.
24Господ је део мој, говори душа моја; зато ћу се у Њега уздати.
25Il Signore è buono a quelli che l'aspettano, All'anima che lo ricerca.
25Добар је Господ онима који га чекају, души, која га тражи.
26Buona cosa è di aspettare in silenzio La salute del Signore.
26Добро је мирно чекати спасење Господње.
27Buona cosa è all'uomo di portare il giogo Nella sua giovanezza.
27Добро је човеку носити јарам за младости своје.
28Sieda egli pur solitario, ed in silenzio, Se Dio gliel'ha imposto!
28Сам ће седети и ћутати, јер Бог метну бреме на њ.
29Metta pur la sua bocca nella polvere! Forse, ci sarà ancora speranza;
29Метнуће уста своја у прах, еда би било надања.
30Porga pur la guancia a chi lo percuote; Si sazî pur di vituperio!
30Подметнуће образ свој ономе који га бије, биће сит срамоте.
31Poichè il Signore non rigetta in perpetuo;
31Јер Господ не одбацује за свагда.
32Anzi, se affligge, ha altresì compassione, Secondo la moltitudine delle sue benignità.
32Јер ако и уцвели, опет ће се и смиловати ради мноштва милости своје.
33Perciocchè s'egli affligge, E addolora i figliuoli degli uomini, Non lo fa volentieri.
33Јер не мучи из срца свог ни цвели синове човечје.
34Mentre altri trita sotto i suoi piedi Tutti i prigioni della terra;
34Кад газе ногама све сужње на земљи,
35Mentre altri pervertisce la ragion dell'uomo, Nel cospetto dell'Altissimo;
35Кад изврћу правицу човеку пред Вишњим,
36Mentre altri fa torto all'uomo nella sua lite; Il Signore nol vede egli?
36Кад чине криво човеку у парници његовој, не види ли Господ?
37Chi è colui che abbia detta qualche cosa , e quella sia avvenuta, Che il Signore non l'abbia comandata?
37Ко је рекао што и збило се, а Господ да није заповедио?
38Non procedono i mali ed i beni Dalla bocca dell'Altissimo?
38Не долазе ли и зла и добра из уста Вишњег?
39Perchè si rammarica l'uomo vivente? Perchè si rammarica l'uomo della pena del suo peccato?
39Зашто се тужи човек жив, човек на кар за грехе своје?
40Esaminiamo le nostre vie, E ricerchiamo le e convertiamoci al Signore.
40Претражимо и разгледајмо путе своје, и повратимо се ка Господу.
41Alziamo i nostri cuori, e le palme delle mani, A Dio ne' cieli, dicendo:
41Подигнимо срце своје и руке к Богу на небесима.
42Noi abbiam misfatto, e siamo stati ribelli; E tu non hai perdonato.
42Згрешисмо и непокорни бисмо; Ти не прашташ.
43Tu ci hai coperti d'ira, e ci hai perseguitati; Tu hai ucciso e non hai risparmiato.
43Обастро си се гневом, и гониш нас, убијаш и не жалиш.
44Tu hai distesa una nuvola intorno a te, Acciocchè l'orazione non passasse.
44Обастро си си се облаком да не продре молитва.
45Tu ci hai fatti essere spazzature, Ed abbominio, per mezzo i popoli.
45Начинио си од нас сметлиште и одмет усред тих народа.
46Tutti i nostri nemici hanno aperta la bocca contro a noi.
46Разваљују уста своја на нас сви непријатељи наши.
47Noi siamo incorsi in ispavento, ed in fossa; In desolazione, ed in fiaccamento.
47Страх и јама задеси нас, пустошење и затирање.
48L'occhio mio cola in rivi d'acque, Per lo fiaccamento della figliuola del mio popolo.
48Потоци теку из очију мојих ради погибли кћери народа мог.
49L'occhio mio stilla, senza posa, E non ha alcuna requie;
49Очи моје лију сузе без престанка, јер нема одмора,
50Finchè il Signore non riguarda, E non vede dal cielo.
50Докле Господ не погледа и не види с неба.
51L'occhio mio affanna l'anima mia, Per tutte le figliuole della mia città.
51Око моје мучи ми душу ради свих кћери града мог.
52Quelli che senza cagione, mi son nemici, Mi han cacciato del continuo, come un uccelletto;
52Терају ме једнако као птицу непријатељи моји низашта.
53Hanno troncata la vita mia, e l'hanno messa nella fossa; Ed hanno gettate delle pietre sopra me.
53Свалише у јаму живот мој и набацаше камење на ме.
54Le acque mi hanno inondato fin sopra il capo; Io ho detto: Io son riciso.
54Дође ми вода сврх главе; рекох: Погибох!
55Io ho invocato il tuo Nome, o Signore, Dalla fossa de' luoghi bassissimi.
55Призивах име Твоје, Господе, из јаме најдубље.
56Tu hai udita la mia voce; Non nascondere il tuo orecchio al mio sospiro, ed al mio grido.
56Ти чу глас мој; не затискуј уха свог од уздисања мог, од вике моје.
57Tu ti sei accostato al giorno che io ti ho invocato; Tu hai detto: Non temere.
57Приступао си кад Те призивах, и говорио си: Не бој се.
58O Signore, tu hai dibattute le querele dell'anima mia; Tu hai riscossa la vita mia.
58Расправљао си, Господе, парбу душе моје, и избављао си живот мој.
59O Signore, tu vedi il torto che mi è fatto; Giudica la mia causa.
59Видиш, Господе, неправду која ми се чини; расправи парбу моју.
60Tu vedi tutte le lor vendette, Tutti i lor pensieri contro a me.
60Видиш сву освету њихову, све што ми мисле.
61Tu odi, Signore, i loro obbrobri, Tutte le lor macchinazioni contro a me;
61Чујеш руг њихов, Господе, све што ми мисле,
62Le parole di quelli che mi si levano incontro, Ed i ragionamenti che tengono contro a me tuttodì.
62Шта говоре они који устају на ме и шта намишљају против мене по вас дан.
63Riguarda, quando si seggono, e quando si levano; Io sono la lor canzone.
63Види, кад седају и кад устају, ја сам им песма.
64O Signore, rendi loro la retribuzione, Secondo le opere delle lor mani.
64Плати им, Господе, по делима руку њихових.
65Da' loro ingombramento di cuore, La tua maledizione.
65Подај им упорно срце, проклетство своје.
66Perseguili in ira, E disperdili di sotto al cielo del Signore.
66Гони их гневом, и истреби их испод небеса Господњих.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.