Salmos 104
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1Bendiga o SENHOR, ó minha alma. Ó SENHOR, meu Deus, tu és muito grande. Estás vestido de honra e majestade.
1Бинекувынтязэ, суфлете, пе Домнул! Доамне Думнезеуле, Ту ешть немэрӂинит де маре! Ту ешть ымбрэкат ку стрэлучире ши мэрецие!
2Ele se cobre de luz como de um manto. Ele estende os céus como uma cortina.
2Те ынвелешть ку лумина ка ши ку о манта; ынтинзь черуриле ка ун корт.
3Ele põe as vigas dos seus aposentos nas águas. Ele faz das nuvens a sua carruagem. Ele anda sobre as asas do vento.
3Ку апеле Ыць ынтокмешть вырфул локуинцей Тале; дин норь Ыць фачь карул ши умбли пе арипиле вынтулуй.
4Ele faz dos seus mensageiros ventos, e dos seus servos, chamas de fogo.
4Дин вынтурь Ыць фачь соль ши дин флэкэрь де фок, служиторь.
5Ele lançou os fundamentos da terra, para que jamais seja abalada.
5Ту ай ашезат пэмынтул пе темелииле луй ши ничодатэ ну се ва клэтина.
6Tu a cobriste com o abismo como com uma veste. As águas pararam acima das montanhas.
6Ту ыл акоперисешь ку адынкул кум л-ай акопери ку о хайнэ; апеле стэтяу пе мунць,
7À tua repreensão, elas fugiram. À voz do teu trovão, elas se apressaram em fugir.
7дар, ла аменинцаря Та, ау фуӂит, ла гласул тунетулуй Тэу, ау луат-о ла фугэ,
8Os montes se ergueram, os vales afundaram, para o lugar que tu lhes designaste.
8суинду-се пе мунць ши коборынду-се ын вэй, пынэ ла локул пе каре ли-л хотэрысешь Ту.
9Tu estabeleceste um limite que elas não podem ultrapassar, para que não voltem a cobrir a terra.
9Ле-ай пус о марӂине пе каре ну требуе с-о трякэ, пентру ка сэ ну се май ынтоаркэ сэ акопере пэмынтул.
10Ele envia fontes para os vales. Elas correm entre os montes.
10Ту фачь сэ цышняскэ извоареле ын вэй ши еле кург принтре мунць.
11Elas dão de beber a todos os animais do campo. Os jumentos selvagens matam a sua sede.
11Ту адэпь ла еле тоате фяреле кымпулуй; ын еле ышь потолеск сетя мэгарий сэлбатичь.
12As aves do céu aninham-se junto a elas. Elas cantam entre os ramos.
12Пэсэриле черулуй локуеск пе марӂиниле лор ши фак сэ ле рэсуне гласул принтре рамурь.
13Ele rega os montes desde os seus aposentos. A terra se farta com o fruto das tuas obras.
13Дин локашул Тэу чел ыналт Ту узь мунций ши се сатурэ пэмынтул де родул лукрэрилор Тале.
14Ele faz crescer a relva para o gado, e as plantas para o homem cultivar, para que produza alimento da terra:
14Ту фачь сэ кряскэ ярба пентру вите ши вердецурь пентру невоиле омулуй, ка пэмынтул сэ дя хранэ:
15o vinho que alegra o coração do homem, o azeite para fazer seu rosto brilhar, e o pão que fortalece o coração do homem.
15вин, каре ынвеселеште инима омулуй, унтделемн, каре-й ынфрумусецязэ фаца, ши пыне, каре-й ынтэреште инима.
16As árvores do SENHOR são bem regadas, os cedros do Líbano, que ele plantou,
16Се удэ копачий Домнулуй, чедрий дин Либан, пе каре й-а сэдит Ел.
17onde as aves fazem os seus ninhos. A cegonha faz a sua morada nos ciprestes.
17Ын ей ышь фак пэсэриле куйбурь, яр кокостыркул ышь аре локуинца ын кипарошь;
18As altas montanhas são para as cabras selvagens. As rochas são um refúgio para os arganazes.
18мунций чей ыналць сунт пентру цапий сэлбатичь, яр стынчиле сунт адэпост пентру епурь.
19Ele designou a lua para as estações. O sol sabe quando se pôr.
19Ел а фэкут луна ка сэ арате времуриле; соареле штие кынд требуе сэ апунэ.
20Tu trazes as trevas, e faz-se noite, na qual todos os animais da floresta rondam.
20Ту адучь ынтунерикул ши се фаче ноапте: атунч тоате фяреле пэдурилор се пун ын мишкаре,
21Os leõezinhos rugem atrás de sua presa, e buscam de Deus o seu alimento.
21пуий де лей муӂеск дупэ прадэ ши ышь чер храна де ла Думнезеу.
22O sol nasce, e eles se retiram furtivamente, e se deitam em seus covis.
22Кынд рэсаре соареле, еле фуг ынапой ши се кулкэ ын визуиниле лор.
23O homem sai para a sua obra, para o seu trabalho até a tarde.
23Дар омул есе ла лукрул сэу ши ла мунка луй пынэ сяра.
24SENHOR, quão numerosas são as tuas obras! Com sabedoria, tu fizeste todas elas. A terra está cheia das tuas riquezas.
24Кыт де мулте сунт лукрэриле Тале, Доамне! Ту пе тоате ле-ай фэкут ку ынцелепчуне ши пэмынтул есте плин де фэптуриле Тале.
25Eis o mar, grande e vasto, no qual há inumeráveis seres vivos, animais tanto pequenos quanto grandes.
25Ятэ маря чя ынтинсэ ши маре: ын еа се мишкэ ненумэрате вецуитоаре мичь ши марь.
26Ali navegam os navios, e o leviatã, que tu formaste para ali brincar.
26Аколо, пе еа, умблэ корэбииле ши ын еа есте левиатанул ачела пе каре л-ай фэкут сэ се жоаче ын валуриле ей.
27Todos estes esperam em ti, para que lhes dês o seu alimento no tempo certo.
27Тоате ачесте вецуитоаре Те аштяптэ, ка сэ ле дай храна ла време.
28Tu lhes dás; eles o recolhem. Tu abres a tua mão; eles se fartam de bens.
28Ле-о дай Ту, еле о примеск; Ыць дескизь Ту мына, еле се сатурэ де бунэтэциле Тале.
29Tu escondes o teu rosto; eles ficam perturbados. Tu retiras o fôlego deles; eles morrem e voltam ao pó.
29Ыць аскунзь Ту Фаца, еле тремурэ; ле ей Ту суфларя, еле мор ши се ынторк ын цэрына лор.
30Tu envias o teu Espírito e eles são criados. Tu renovas a face da terra.
30Ыць тримиць Ту суфларя: еле сунт зидите ши ынноешть астфел фаца пэмынтулуй.
31Que a glória do SENHOR dure para sempre. Que o SENHOR se alegre em suas obras.
31Ын вечь сэ цинэ слава Домнулуй! Сэ Се букуре Домнул де лукрэриле Луй!
32Ele olha para a terra, e ela treme. Ele toca nos montes, e eles fumegam.
32Ел привеште пэмынтул, ши пэмынтул се кутремурэ; атинӂе мунций, ши ей фумегэ.
33Cantarei ao SENHOR enquanto eu viver. Cantarei louvores ao meu Deus enquanto eu existir.
33Вой кынта Домнулуй кыт вой трэи, вой лэуда пе Думнезеул меу кыт вой фи.
34Que a minha meditação lhe seja agradável. Eu me alegrarei no SENHOR.
34Фие плэкуте Луй кувинтеле меле! Мэ букур де Домнул.
35Que os pecadores sejam consumidos da terra. Que os ímpios não existam mais. Bendiga o SENHOR, ó minha alma. Louvem o SENHOR!
35Сэ пярэ пэкэтоший де пе пэмынт ши чей рэй сэ ну май фие! Бинекувынтязэ, суфлете, пе Домнул! Лэудаць пе Домнул!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.