Лука 22
Daničić–Karadžić Bible (1868), CyrillicTranslation
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Приближаваше се пак празник пријесних хлебова који се зове пасха.
1و چون عید فطیر که به فصح معروف است نزدیک شد،
2И гледаху главари свештенички и књижевници како би Га убили; али се бојаху народа.
2روسای کهنه وکاتبان مترصد می‌بودند که چگونه او را به قتل رسانند، زیرا که از قوم ترسیدند.
3А сотона уђе у Јуду, који се зваше Искариот, и који беше један од дванаесторице.
3اما شیطان در یهودای مسمی به اسخریوطی که از‌جمله آن دوازده بود داخل گشت،
4И отишавши говори с главарима свештеничким и са старешинама како ће им Га издати.
4و اورفته با روسای کهنه و سرداران سپاه گفتگو کرد که چگونه او را به ایشان تسلیم کند.
5И они се обрадоваше, и уговорише да му даду новце.
5ایشان شادشده با او عهد بستند که نقدی به وی دهند.
6И он се обрече, и тражаше згодно време да им Га преда тајно од народа.
6و اوقبول کرده در صدد فرصتی برآمد که اورا درنهانی از مردم به ایشان تسلیم کند.
7А дође дан пресних хлебова у који требаше клати пасху;
7اما چون روز فطیر که در آن می‌بایست فصح را ذبح کنند رسید،
8и посла Петра и Јована рекавши: Идите уготовите нам пасху да једемо.
8پطرس و یوحنا را فرستاده، گفت: «بروید و فصح را بجهت ما آماده کنید تابخوریم.»
9А ови Му рекоше: Где хоћеш да уготовимо?
9به وی گفتند: «در کجا می‌خواهی مهیا کنیم؟»
10А Он им рече: Ето кад уђете у град, срешће вас човек који носи воду у крчагу; идите за њим у кућу у коју он уђе,
10ایشان را گفت: «اینک هنگامی که داخل شهر شوید، شخصی با سبوی آب به شمابرمی خورد. به خانه‌ای که او درآید، از عقب وی بروید،
11и кажите домаћину: Учитељ вели: где је гостионица где ћу јести пасху с ученицима својим?
11و به صاحب‌خانه گویید، استاد تو را می گوید مهمانخانه کجا است تا در آن فصح را باشاگردان خود بخورم.
12И он ће вам показати велику собу прострту; онде уготовите.
12او بالاخانه‌ای بزرگ ومفروش به شما نشان خواهد داد در آنجا مهیاسازید.»
13А они отидоше и нађоше као што им каза; и уготовише пасху.
13پس رفته چنانکه به ایشان گفته بودیافتند و فصح را آماده کردند.
14И кад дође час, седе за трпезу, и дванаест апостола с Њим.
14و چون وقت رسید با دوازده رسول بنشست.
15И рече им: Врло сам желео да ову пасху једем с вама пре него пострадам;
15و به ایشان گفت: «اشتیاق بی‌نهایت داشتم که پیش از زحمت دیدنم، این فصح را باشما بخورم.
16јер вам кажем да је одселе нећу јести док се не сврши у царству Божијем.
16زیرا به شما می‌گویم از این دیگرنمی خورم تا وقتی که در ملکوت خدا تمام شود.»
17И узевши чашу даде хвалу, и рече: Узмите је и разделите међу собом;
17پس پیاله‌ای گرفته، شکر نمود و گفت: «این رابگیرید و در میان خود تقسیم کنید.
18јер вам кажем да нећу пити од рода виноградског док не дође царство Божије.
18زیرا به شما می‌گویم که تا ملکوت خدا نیاید، از میوه مودیگر نخواهم نوشید.»
19И узевши хлеб даде хвалу, и преломивши га даде им говорећи: Ово је тело моје које се даје за вас; ово чините за мој спомен.
19و نان را گرفته، شکرنمود و پاره کرده، به ایشان داد و گفت: «این است جسد من که برای شما داده می‌شود، این را به یادمن به‌جا آرید.»
20А тако и чашу по вечери, говорећи: Ова је чаша нови завет мојом крви која се за вас пролива.
20و همچنین بعد از شام پیاله راگرفت و گفت: «این پیاله عهد جدید است در خون من که برای شما ریخته می‌شود.
21Али ево рука издајника мог са мном је на трпези.
21لیکن اینک دست آن کسی‌که مرا تسلیم می‌کند با من در سفره است.
22И Син човечији, дакле, иде као што је уређено; али тешко човеку ономе који Га издаје!
22زیرا که پسر انسان برحسب آنچه مقدراست، می‌رود لیکن وای بر آن کسی‌که او را تسلیم کند.»
23И они сташе тражити међу собом који би, дакле, од њих био који ће то учинити.
23آنگاه از یکدیگر شروع کردند به پرسیدن که کدام‌یک از ایشان باشد که این کار بکند؟
24А поста и препирање међу њима који би се држао међу њима да је највећи.
24و در میان ایشان نزاعی نیز افتاد که کدام‌یک ازایشان بزرگتر می‌باشد؟
25А Он им рече: Цареви народни владају народом, а који њиме управљају, зову се добротвори.
25آنگاه به ایشان گفت: «سلاطین امت‌ها بر ایشان سروری می‌کنند وحکام خود را ولی‌نعمت می‌خوانند.
26Али ви немојте тако; него који је највећи међу вама нека буде као најмањи, и који је старешина нека буде као слуга.
26لیکن شماچنین مباشید، بلکه بزرگتر از شما مثل کوچکترباشد و پیشوا چون خادم.
27Јер који је већи, који седи за трпезом или који служи? Није ли онај који седи за трпезом? А ја сам међу вама као слуга.
27زیرا کدام‌یک بزرگتراست آنکه به غذا نشیند یا آنکه خدمت کند آیانیست آنکه نشسته است؟ لیکن من در میان شماچون خادم هستم.
28А ви сте они који сте се одржали са мном у мојим напастима.
28و شما کسانی می‌باشید که در امتحانهای من با من به‌سر بردید.
29И ја остављам вама царство као што је Отац мој мени оставио:
29و من ملکوتی برای شما قرار می‌دهم چنانکه پدرم برای من مقرر فرمود.
30Да једете и пијете за трпезом мојом у царству мом, и да седите на престолима и судите над дванаест колена Израиљевих.
30تا در ملکوت من از خوان من بخورید و بنوشید و بر کرسیها نشسته بردوازده سبط اسرائیل داوری کنید.»
31Рече пак Господ: Симоне! Симоне! Ево вас иште сотона да би вас чинио као пшеницу.
31پس خداوند گفت: «ای شمعون، ای شمعون، اینک شیطان خواست شما را چون گندم غربال کند،
32А ја се молих за тебе да твоја вера не престане; и ти кад год обративши се утврди браћу своју.
32لیکن من برای تو دعا کردم تاایمانت تلف نشود و هنگامی که تو بازگشت کنی برادران خود را استوار نما.»
33А он Му рече: Господе! С Тобом готов сам и у тамницу и на смрт ићи.
33به وی گفت: «ای خداوند حاضرم که با تو بروم حتی در زندان و درموت.»
34А Он рече: Кажем ти, Петре! Данас неће запевати петао док се трипут не одрекнеш да ме познајеш.
34گفت: «تو را می‌گویم‌ای پطرس امروزخروس بانگ نزده باشد که سه مرتبه انکار خواهی کرد که مرا نمی شناسی.»
35И рече им: Кад вас послах без кесе и без торбе и без обуће, еда вам шта недостаде? А они рекоше: Ништа.
35و به ایشان گفت: «هنگامی که شما را بی‌کیسه و توشه‌دان و کفش فرستادم به هیچ‌چیز محتاج شدید؟» گفتند هیچ.
36А Он им рече: Али сад који има кесу нека је узме, тако и торбу; а који нема нека прода хаљину своју и купи нож.
36پس به ایشان گفت: «لیکن الان هر‌که کیسه دارد، آن را بردارد و همچنین توشه‌دان را و کسی‌که شمشیر ندارد جامه خود را فروخته آن رابخرد.
37Јер вам кажем да још и ово треба на мени да се изврши што стоји у писму: И међу злочинце метнуше Га. Јер шта је писано за мене, свршује се.
37زیرا به شما می‌گویم که این نوشته در من می‌باید به انجام رسید، یعنی با گناهکاران محسوب شد زیرا هر‌چه در خصوص من است، انقضا دارد.
38А они рекоше: Господе! Ево овде два ножа. А Он им рече: Доста је.
38گفتند: «ای خداوند اینک دوشمشیر.» به ایشان گفت: «کافی است.»
39И изишавши отиде по обичају на гору маслинску; а за Њим отидоше ученици Његови.
39و برحسب عادت بیرون شده به کوه زیتون رفت و شاگردانش از عقب او رفتند.
40А кад дође на место рече им: Молите се Богу да не паднете у напаст.
40و چون به آن موضع رسید، به ایشان گفت: «دعا کنید تا درامتحان نیفتید.»
41И сам одступи од њих како се може каменом добацити, и клекнувши на колена мољаше се Богу
41و او از ایشان به مسافت پرتاپ سنگی دور شده، به زانو درآمد و دعا کرده، گفت:
42говорећи: Оче! Кад би хтео да пронесеш ову чашу мимо мене! Али не моја воља него Твоја да буде.
42«ای پدر اگر بخواهی این پیاله را از من بگردان، لیکن نه به خواهش من بلکه به اراده تو.»
43А анђео Му се јави с неба, и крепи Га.
43وفرشته‌ای از آسمان بر او ظاهر شده او را تقویت می‌نمود.
44И будући у борењу, мољаше се боље; зној пак Његов беше као капље крви које капаху на земљу.
44پس به مجاهده افتاده به سعی بلیغتردعا کرد، چنانکه عرق او مثل قطرات خون بود که بر زمین می‌ریخت.
45И уставши од молитве дође к ученицима својим, и нађе их, а они спавају од жалости,
45پس از دعا برخاسته نزدشاگردان خود آمده ایشان را از حزن در خواب یافت.
46и рече им: Што спавате? Устаните, молите се Богу да не паднете у напаст.
46به ایشان گفت: «برای چه در خواب هستید؟ برخاسته دعا کنید تا در امتحان نیفتید.»
47Док Он још пак говораше, гле, народ и један од дванаесторице, који се зваше Јуда, иђаше пред њима, и приступи к Исусу да Га целива. Јер им он беше дао знак: Кога целивам онај је.
47و سخن هنوز بر زبانش بود که ناگاه جمعی آمدند و یکی از آن دوازده که یهودا نام داشت بردیگران سبقت جسته نزد عیسی آمد تا او راببوسد.
48А Исус му рече: Јуда! Зар целивом издајеш Сина човечијег?
48و عیسی بدو گفت: «ای یهودا آیا به بوسه پسر انسان را تسلیم می‌کنی؟»
49А кад они што беху с Њим видеше шта ће бити, рекоше Му: Господе, да бијемо ножем?
49رفقایش چون دیدند که چه می‌شود عرض کردند خداوندابه شمشیر بزنیم.
50И удари један од њих слугу поглавара свештеничког, и одсече му десно ухо.
50و یکی از ایشان، غلام رئیس کهنه را زده، گوش راست او را از تن جدا کرد.
51А Исус одговарајући рече: Оставите то. И дохвативши се до уха његовог исцели га.
51عیسی متوجه شده گفت: «تا به این بگذارید.» وگوش او را لمس نموده، شفا داد.
52А главарима свештеничким и војводама црквеним и старешинама који беху дошли на Њ рече Исус: Зар као на хајдука изиђосте с ножевима и кољем да ме ухватите?
52پس عیسی به روسای کهنه و سرداران سپاه هیکل و مشایخی که نزد او آمده بودند گفت: «گویا بر دزد با شمشیرها و چوبها بیرون آمدید.
53Сваки дан био сам с вама у цркви и не дигосте руку на мене; али је сад ваш час и област таме.
53وقتی که هر روزه در هیکل با شما می‌بودم دست بر من دراز نکردید، لیکن این است ساعت شما و قدرت ظلمت.»
54А кад Га ухватише, одведоше Га и уведоше у двор поглавара свештеничког. А Петар иђаше за Њим издалека.
54پس او را گرفته بردند و به‌سرای رئیس کهنه آوردند و پطرس از دور از عقب می‌آمد.
55А кад они наложише огањ насред двора и сеђаху заједно, и Петар сеђаше међу њима.
55و چون در میان ایوان آتش افروخته گردش نشسته بودند، پطرس در میان ایشان بنشست.
56Видевши га, пак, једна слушкиња где седи код огња, и погледавши на њ рече: и овај беше с њим.
56آنگاه کنیزکی چون او را در روشنی آتش نشسته دید بر او چشم دوخته گفت: «این شخص هم با او می‌بود.»
57А он Га се одрече говорећи: Жено! Не познајем га.
57او وی را انکار کرده گفت: «ای زن او را نمی شناسم.»
58И мало затим, виде га други и рече: и ти си од њих. А Петар рече: Човече! Нисам.
58بعد از زمانی دیگری او را دیده گفت: «تو از اینها هستی.» پطرس گفت: «ای مرد، من نیستم.»
59И пошто прође око једног сахата, други неко потврђиваше говорећи: Заиста и овај беше с њим; јер је Галилејац.
59و چون تخمین یک ساعت گذشت یکی دیگر با تاکیدگفت: «بلاشک این شخص از رفقای او است زیراکه جلیلی هم هست.»
60А Петар рече: Човече! Не знам шта говориш. И одмах док он још говораше запева петао.
60پطرس گفت: «ای مردنمی دانم چه می‌گویی؟» در همان ساعت که این رامی گفت خروس بانگ زد.
61И обазревши се Господ погледа на Петра, и Петар се опомену речи Господње како му рече: Пре него петао запева одрећи ћеш ме се трипут.
61آنگاه خداوندروگردانیده به پطرس نظر افکند پس پطرس آن کلامی را که خداوند به وی گفته بود به‌خاطرآورد که قبل از بانگ زدن خروس سه مرتبه مراانکار خواهی کرد.
62И изишавши напоље плака горко.
62پس پطرس بیرون رفته زارزار بگریست.
63А људи који држаху Исуса ругаху Му се, и бијаху Га.
63و کسانی که عیسی را گرفته بودند، او راتازیانه زده استهزا نمودند.
64И покривши Га, бијаху Га по образу и питаху Га говорећи: Прореци ко Те удари?
64و چشم او را بسته طپانچه بر رویش زدند و از وی سوال کرده، گفتند: «نبوت کن که تو را زده است؟»
65И друге многе хуле говораху на Њ.
65و بسیارکفر دیگر به وی گفتند.
66И кад свану, сабраше се старешине народне и главари свештенички и књижевници, и одведоше Га у свој суд
66و چون روز شد اهل شورای قوم یعنی روسای کهنه و کاتبان فراهم آمده در مجلس خوداو را آورده،
67говорећи: Јеси ли ти Христос? Кажи нам. А Он им рече: Ако вам и кажем, нећете веровати.
67گفتند: «اگر تو مسیح هستی به مابگو: «او به ایشان گفت: «اگر به شما گویم مراتصدیق نخواهید کرد.
68А ако вас и запитам, нећете ми одговорити, нити ћете ме пустити.
68و اگر از شما سوال کنم جواب نمی دهید و مرا رها نمی کنید.
69Одселе ће Син човечији седити с десне стране силе Божије.
69لیکن بعداز این پسر انسان به طرف راست قوت خداخواهد نشست.»
70Сви пак рекоше: Ти ли си дакле син Божји? А Он им рече: Ви кажете да сам ја.
70همه گفتند: «پس تو پسر خداهستی؟» او به ایشان گفت: «شما می‌گویید که من هستم.»
71А они рекоше: Шта нам требају више сведочанства? Јер сами чусмо из уста његових.
71گفتند: «دیگر ما را چه حاجت به شهادت است، زیرا خود از زبانش شنیدیم.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.