Luke 22
King James Version with ApocryphaTranslation
King James Version with Apocrypha
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Now the feast of unleavened bread drew nigh, which is called the Passover.
1و چون عید فطیر که به فصح معروف است نزدیک شد،
2And the chief priests and scribes sought how they might kill him; for they feared the people.
2روسای کهنه وکاتبان مترصد می‌بودند که چگونه او را به قتل رسانند، زیرا که از قوم ترسیدند.
3¶ Then entered Satan into Judas surnamed Iscariot, being of the number of the twelve.
3اما شیطان در یهودای مسمی به اسخریوطی که از‌جمله آن دوازده بود داخل گشت،
4And he went his way, and communed with the chief priests and captains, how he might betray him unto them.
4و اورفته با روسای کهنه و سرداران سپاه گفتگو کرد که چگونه او را به ایشان تسلیم کند.
5And they were glad, and covenanted to give him money.
5ایشان شادشده با او عهد بستند که نقدی به وی دهند.
6And he promised, and sought opportunity to betray him unto them in the absence of the multitude.
6و اوقبول کرده در صدد فرصتی برآمد که اورا درنهانی از مردم به ایشان تسلیم کند.
7¶ Then came the day of unleavened bread, when the passover must be killed.
7اما چون روز فطیر که در آن می‌بایست فصح را ذبح کنند رسید،
8And he sent Peter and John, saying, Go and prepare us the passover, that we may eat.
8پطرس و یوحنا را فرستاده، گفت: «بروید و فصح را بجهت ما آماده کنید تابخوریم.»
9And they said unto him, Where wilt thou that we prepare?
9به وی گفتند: «در کجا می‌خواهی مهیا کنیم؟»
10And he said unto them, Behold, when ye are entered into the city, there shall a man meet you, bearing a pitcher of water; follow him into the house where he entereth in.
10ایشان را گفت: «اینک هنگامی که داخل شهر شوید، شخصی با سبوی آب به شمابرمی خورد. به خانه‌ای که او درآید، از عقب وی بروید،
11And ye shall say unto the goodman of the house, The Master saith unto thee, Where is the guestchamber, where I shall eat the passover with my disciples?
11و به صاحب‌خانه گویید، استاد تو را می گوید مهمانخانه کجا است تا در آن فصح را باشاگردان خود بخورم.
12And he shall shew you a large upper room furnished: there make ready.
12او بالاخانه‌ای بزرگ ومفروش به شما نشان خواهد داد در آنجا مهیاسازید.»
13And they went, and found as he had said unto them: and they made ready the passover.
13پس رفته چنانکه به ایشان گفته بودیافتند و فصح را آماده کردند.
14And when the hour was come, he sat down, and the twelve apostles with him.
14و چون وقت رسید با دوازده رسول بنشست.
15And he said unto them, With desire I have desired to eat this passover with you before I suffer:
15و به ایشان گفت: «اشتیاق بی‌نهایت داشتم که پیش از زحمت دیدنم، این فصح را باشما بخورم.
16For I say unto you, I will not any more eat thereof, until it be fulfilled in the kingdom of God.
16زیرا به شما می‌گویم از این دیگرنمی خورم تا وقتی که در ملکوت خدا تمام شود.»
17And he took the cup, and gave thanks, and said, Take this, and divide it among yourselves:
17پس پیاله‌ای گرفته، شکر نمود و گفت: «این رابگیرید و در میان خود تقسیم کنید.
18For I say unto you, I will not drink of the fruit of the vine, until the kingdom of God shall come.
18زیرا به شما می‌گویم که تا ملکوت خدا نیاید، از میوه مودیگر نخواهم نوشید.»
19¶ And he took bread, and gave thanks, and brake it , and gave unto them, saying, This is my body which is given for you: this do in remembrance of me.
19و نان را گرفته، شکرنمود و پاره کرده، به ایشان داد و گفت: «این است جسد من که برای شما داده می‌شود، این را به یادمن به‌جا آرید.»
20Likewise also the cup after supper, saying, This cup is the new testament in my blood, which is shed for you.
20و همچنین بعد از شام پیاله راگرفت و گفت: «این پیاله عهد جدید است در خون من که برای شما ریخته می‌شود.
21¶ But, behold, the hand of him that betrayeth me is with me on the table.
21لیکن اینک دست آن کسی‌که مرا تسلیم می‌کند با من در سفره است.
22And truly the Son of man goeth, as it was determined: but woe unto that man by whom he is betrayed!
22زیرا که پسر انسان برحسب آنچه مقدراست، می‌رود لیکن وای بر آن کسی‌که او را تسلیم کند.»
23And they began to enquire among themselves, which of them it was that should do this thing.
23آنگاه از یکدیگر شروع کردند به پرسیدن که کدام‌یک از ایشان باشد که این کار بکند؟
24¶ And there was also a strife among them, which of them should be accounted the greatest.
24و در میان ایشان نزاعی نیز افتاد که کدام‌یک ازایشان بزرگتر می‌باشد؟
25And he said unto them, The kings of the Gentiles exercise lordship over them; and they that exercise authority upon them are called benefactors.
25آنگاه به ایشان گفت: «سلاطین امت‌ها بر ایشان سروری می‌کنند وحکام خود را ولی‌نعمت می‌خوانند.
26But ye shall not be so: but he that is greatest among you, let him be as the younger; and he that is chief, as he that doth serve.
26لیکن شماچنین مباشید، بلکه بزرگتر از شما مثل کوچکترباشد و پیشوا چون خادم.
27For whether is greater, he that sitteth at meat, or he that serveth? is not he that sitteth at meat? but I am among you as he that serveth.
27زیرا کدام‌یک بزرگتراست آنکه به غذا نشیند یا آنکه خدمت کند آیانیست آنکه نشسته است؟ لیکن من در میان شماچون خادم هستم.
28Ye are they which have continued with me in my temptations.
28و شما کسانی می‌باشید که در امتحانهای من با من به‌سر بردید.
29And I appoint unto you a kingdom, as my Father hath appointed unto me;
29و من ملکوتی برای شما قرار می‌دهم چنانکه پدرم برای من مقرر فرمود.
30That ye may eat and drink at my table in my kingdom, and sit on thrones judging the twelve tribes of Israel.
30تا در ملکوت من از خوان من بخورید و بنوشید و بر کرسیها نشسته بردوازده سبط اسرائیل داوری کنید.»
31¶ And the Lord said, Simon, Simon, behold, Satan hath desired to have you, that he may sift you as wheat:
31پس خداوند گفت: «ای شمعون، ای شمعون، اینک شیطان خواست شما را چون گندم غربال کند،
32But I have prayed for thee, that thy faith fail not: and when thou art converted, strengthen thy brethren.
32لیکن من برای تو دعا کردم تاایمانت تلف نشود و هنگامی که تو بازگشت کنی برادران خود را استوار نما.»
33And he said unto him, Lord, I am ready to go with thee, both into prison, and to death.
33به وی گفت: «ای خداوند حاضرم که با تو بروم حتی در زندان و درموت.»
34And he said, I tell thee, Peter, the cock shall not crow this day, before that thou shalt thrice deny that thou knowest me.
34گفت: «تو را می‌گویم‌ای پطرس امروزخروس بانگ نزده باشد که سه مرتبه انکار خواهی کرد که مرا نمی شناسی.»
35And he said unto them, When I sent you without purse, and scrip, and shoes, lacked ye any thing? And they said, Nothing.
35و به ایشان گفت: «هنگامی که شما را بی‌کیسه و توشه‌دان و کفش فرستادم به هیچ‌چیز محتاج شدید؟» گفتند هیچ.
36Then said he unto them, But now, he that hath a purse, let him take it , and likewise his scrip: and he that hath no sword, let him sell his garment, and buy one.
36پس به ایشان گفت: «لیکن الان هر‌که کیسه دارد، آن را بردارد و همچنین توشه‌دان را و کسی‌که شمشیر ندارد جامه خود را فروخته آن رابخرد.
37For I say unto you, that this that is written must yet be accomplished in me, And he was reckoned among the transgressors: for the things concerning me have an end.
37زیرا به شما می‌گویم که این نوشته در من می‌باید به انجام رسید، یعنی با گناهکاران محسوب شد زیرا هر‌چه در خصوص من است، انقضا دارد.
38And they said, Lord, behold, here are two swords. And he said unto them, It is enough.
38گفتند: «ای خداوند اینک دوشمشیر.» به ایشان گفت: «کافی است.»
39¶ And he came out, and went, as he was wont, to the mount of Olives; and his disciples also followed him.
39و برحسب عادت بیرون شده به کوه زیتون رفت و شاگردانش از عقب او رفتند.
40And when he was at the place, he said unto them, Pray that ye enter not into temptation.
40و چون به آن موضع رسید، به ایشان گفت: «دعا کنید تا درامتحان نیفتید.»
41And he was withdrawn from them about a stone’s cast, and kneeled down, and prayed,
41و او از ایشان به مسافت پرتاپ سنگی دور شده، به زانو درآمد و دعا کرده، گفت:
42Saying, Father, if thou be willing, remove this cup from me: nevertheless not my will, but thine, be done.
42«ای پدر اگر بخواهی این پیاله را از من بگردان، لیکن نه به خواهش من بلکه به اراده تو.»
43And there appeared an angel unto him from heaven, strengthening him.
43وفرشته‌ای از آسمان بر او ظاهر شده او را تقویت می‌نمود.
44And being in an agony he prayed more earnestly: and his sweat was as it were great drops of blood falling down to the ground.
44پس به مجاهده افتاده به سعی بلیغتردعا کرد، چنانکه عرق او مثل قطرات خون بود که بر زمین می‌ریخت.
45And when he rose up from prayer, and was come to his disciples, he found them sleeping for sorrow,
45پس از دعا برخاسته نزدشاگردان خود آمده ایشان را از حزن در خواب یافت.
46And said unto them, Why sleep ye? rise and pray, lest ye enter into temptation.
46به ایشان گفت: «برای چه در خواب هستید؟ برخاسته دعا کنید تا در امتحان نیفتید.»
47¶ And while he yet spake, behold a multitude, and he that was called Judas, one of the twelve, went before them, and drew near unto Jesus to kiss him.
47و سخن هنوز بر زبانش بود که ناگاه جمعی آمدند و یکی از آن دوازده که یهودا نام داشت بردیگران سبقت جسته نزد عیسی آمد تا او راببوسد.
48But Jesus said unto him, Judas, betrayest thou the Son of man with a kiss?
48و عیسی بدو گفت: «ای یهودا آیا به بوسه پسر انسان را تسلیم می‌کنی؟»
49When they which were about him saw what would follow, they said unto him, Lord, shall we smite with the sword?
49رفقایش چون دیدند که چه می‌شود عرض کردند خداوندابه شمشیر بزنیم.
50¶ And one of them smote the servant of the high priest, and cut off his right ear.
50و یکی از ایشان، غلام رئیس کهنه را زده، گوش راست او را از تن جدا کرد.
51And Jesus answered and said, Suffer ye thus far. And he touched his ear, and healed him.
51عیسی متوجه شده گفت: «تا به این بگذارید.» وگوش او را لمس نموده، شفا داد.
52Then Jesus said unto the chief priests, and captains of the temple, and the elders, which were come to him, Be ye come out, as against a thief, with swords and staves?
52پس عیسی به روسای کهنه و سرداران سپاه هیکل و مشایخی که نزد او آمده بودند گفت: «گویا بر دزد با شمشیرها و چوبها بیرون آمدید.
53When I was daily with you in the temple, ye stretched forth no hands against me: but this is your hour, and the power of darkness.
53وقتی که هر روزه در هیکل با شما می‌بودم دست بر من دراز نکردید، لیکن این است ساعت شما و قدرت ظلمت.»
54¶ Then took they him, and led him , and brought him into the high priest’s house. And Peter followed afar off.
54پس او را گرفته بردند و به‌سرای رئیس کهنه آوردند و پطرس از دور از عقب می‌آمد.
55And when they had kindled a fire in the midst of the hall, and were set down together, Peter sat down among them.
55و چون در میان ایوان آتش افروخته گردش نشسته بودند، پطرس در میان ایشان بنشست.
56But a certain maid beheld him as he sat by the fire, and earnestly looked upon him, and said, This man was also with him.
56آنگاه کنیزکی چون او را در روشنی آتش نشسته دید بر او چشم دوخته گفت: «این شخص هم با او می‌بود.»
57And he denied him, saying, Woman, I know him not.
57او وی را انکار کرده گفت: «ای زن او را نمی شناسم.»
58And after a little while another saw him, and said, Thou art also of them. And Peter said, Man, I am not.
58بعد از زمانی دیگری او را دیده گفت: «تو از اینها هستی.» پطرس گفت: «ای مرد، من نیستم.»
59And about the space of one hour after another confidently affirmed, saying, Of a truth this fellow also was with him: for he is a Galilæan.
59و چون تخمین یک ساعت گذشت یکی دیگر با تاکیدگفت: «بلاشک این شخص از رفقای او است زیراکه جلیلی هم هست.»
60And Peter said, Man, I know not what thou sayest. And immediately, while he yet spake, the cock crew.
60پطرس گفت: «ای مردنمی دانم چه می‌گویی؟» در همان ساعت که این رامی گفت خروس بانگ زد.
61And the Lord turned, and looked upon Peter. And Peter remembered the word of the Lord, how he had said unto him, Before the cock crow, thou shalt deny me thrice.
61آنگاه خداوندروگردانیده به پطرس نظر افکند پس پطرس آن کلامی را که خداوند به وی گفته بود به‌خاطرآورد که قبل از بانگ زدن خروس سه مرتبه مراانکار خواهی کرد.
62And Peter went out, and wept bitterly.
62پس پطرس بیرون رفته زارزار بگریست.
63¶ And the men that held Jesus mocked him, and smote him .
63و کسانی که عیسی را گرفته بودند، او راتازیانه زده استهزا نمودند.
64And when they had blindfolded him, they struck him on the face, and asked him, saying, Prophesy, who is it that smote thee?
64و چشم او را بسته طپانچه بر رویش زدند و از وی سوال کرده، گفتند: «نبوت کن که تو را زده است؟»
65And many other things blasphemously spake they against him.
65و بسیارکفر دیگر به وی گفتند.
66¶ And as soon as it was day, the elders of the people and the chief priests and the scribes came together, and led him into their council, saying,
66و چون روز شد اهل شورای قوم یعنی روسای کهنه و کاتبان فراهم آمده در مجلس خوداو را آورده،
67Art thou the Christ? tell us. And he said unto them, If I tell you, ye will not believe:
67گفتند: «اگر تو مسیح هستی به مابگو: «او به ایشان گفت: «اگر به شما گویم مراتصدیق نخواهید کرد.
68And if I also ask you , ye will not answer me, nor let me go.
68و اگر از شما سوال کنم جواب نمی دهید و مرا رها نمی کنید.
69Hereafter shall the Son of man sit on the right hand of the power of God.
69لیکن بعداز این پسر انسان به طرف راست قوت خداخواهد نشست.»
70Then said they all, Art thou then the Son of God? And he said unto them, Ye say that I am.
70همه گفتند: «پس تو پسر خداهستی؟» او به ایشان گفت: «شما می‌گویید که من هستم.»
71And they said, What need we any further witness? for we ourselves have heard of his own mouth.
71گفتند: «دیگر ما را چه حاجت به شهادت است، زیرا خود از زبانش شنیدیم.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.