Luke 20
King James Version with ApocryphaTranslation
King James Version with Apocrypha
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1And it came to pass, that on one of those days, as he taught the people in the temple, and preached the gospel, the chief priests and the scribes came upon him with the elders,
1روزی از آن روزها واقع شد هنگامی که او قوم را در هیکل تعلیم و بشارت می‌داد که روسا کهنه و کاتبان با مشایخ آمده،
2And spake unto him, saying, Tell us, by what authority doest thou these things? or who is he that gave thee this authority?
2به وی گفتند: «به ما بگو که به چه قدرت این کارها رامی کنی و کیست که این قدرت را به تو داده است؟»
3And he answered and said unto them, I will also ask you one thing; and answer me:
3در جواب ایشان گفت: «من نیز از شماچیزی می‌پرسم. به من بگویید.
4The baptism of John, was it from heaven, or of men?
4تعمید یحیی ازآسمان بود یا از مردم؟»
5And they reasoned with themselves, saying, If we shall say, From heaven; he will say, Why then believed ye him not?
5ایشان با خود اندیشیده، گفتند که اگر گوییم از آسمان، هرآینه گوید چرا به او ایمان نیاوردید؟
6But and if we say, Of men; all the people will stone us: for they be persuaded that John was a prophet.
6و اگر گوییم از انسان، تمامی قوم ما را سنگسار کنند زیرا یقین می‌دارند که یحیی نبی است.»
7And they answered, that they could not tell whence it was .
7پس جواب دادند که «نمی دانیم از کجا بود.»
8And Jesus said unto them, Neither tell I you by what authority I do these things.
8عیسی به ایشان گفت: «من نیز شما را نمی گویم که این کارها را به چه قدرت به‌جا می‌آورم.»
9Then began he to speak to the people this parable; A certain man planted a vineyard, and let it forth to husbandmen, and went into a far country for a long time.
9و این مثل را به مردم گفتن گرفت که «شخصی تاکستانی غرس کرد و به باغبانش سپرده مدت مدیدی سفر کرد.
10And at the season he sent a servant to the husbandmen, that they should give him of the fruit of the vineyard: but the husbandmen beat him, and sent him away empty.
10و در موسم غلامی نزدباغبانان فرستاد تا از میوه باغ بدو سپارند. اماباغبانان او را زده، تهی‌دست بازگردانیدند.
11And again he sent another servant: and they beat him also, and entreated him shamefully, and sent him away empty.
11پس غلامی دیگر روانه نمود. او را نیز تازیانه زده بی‌حرمت کرده، تهی‌دست بازگردانیدند.
12And again he sent a third: and they wounded him also, and cast him out.
12و بازسومی فرستاد. او را نیز مجروح ساخته بیرون افکندند.
13Then said the lord of the vineyard, What shall I do? I will send my beloved son: it may be they will reverence him when they see him.
13آنگاه صاحب باغ گفت چه کنم؟ پسرحبیب خود را می‌فرستم شاید چون او را بینند احترام خواهند نمود.
14But when the husbandmen saw him, they reasoned among themselves, saying, This is the heir: come, let us kill him, that the inheritance may be ours.
14اما چون باغبانان او رادیدند، با خود تفکرکنان گفتند، این وارث می‌باشد، بیایید او را بکشیم تا میراث از آن ماگردد.
15So they cast him out of the vineyard, and killed him . What therefore shall the lord of the vineyard do unto them?
15در حال او را از باغ بیرون افکنده کشتند. پس صاحب باغ بدیشان چه خواهد کرد؟
16He shall come and destroy these husbandmen, and shall give the vineyard to others. And when they heard it , they said, God forbid.
16اوخواهد آمد و باغبانان را هلاک کرده باغ را به دیگران خواهد سپرد.» پس چون شنیدند گفتندحاشا.
17And he beheld them, and said, What is this then that is written, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner?
17به ایشان نظر افکنده گفت: «پس معنی‌این نوشته چیست، سنگی را که معماران ردکردند، همان سر زاویه شده است.
18Whosoever shall fall upon that stone shall be broken; but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.
18و هر‌که برآن سنگ افتد خرد شود، اما اگر آن بر کسی بیفتداو را نرم خواهد ساخت؟»
19¶ And the chief priests and the scribes the same hour sought to lay hands on him; and they feared the people: for they perceived that he had spoken this parable against them.
19آنگاه روسای کهنه و کاتبان خواستند که در همان ساعت او را گرفتارکنند. لیکن از قوم ترسیدند زیرا که دانستند که این مثل را درباره ایشان زده بود.
20And they watched him , and sent forth spies, which should feign themselves just men, that they might take hold of his words, that so they might deliver him unto the power and authority of the governor.
20و مراقب او بوده جاسوسان فرستادند که خود را صالح می‌نمودند تا سخنی از او گرفته، اورا به حکم و قدرت والی بسپارند.
21And they asked him, saying, Master, we know that thou sayest and teachest rightly, neither acceptest thou the person of any , but teachest the way of God truly:
21پس از اوسوال نموده گفتند: «ای استاد می‌دانیم که تو به راستی سخن می‌رانی و تعلیم می‌دهی و از کسی روداری نمی کنی، بلکه طریق خدا را به صدق می‌آموزی،
22Is it lawful for us to give tribute unto Cæsar, or no?
22آیا بر ما جایز هست که جزیه به قیصر بدهیم یا نه؟»
23But he perceived their craftiness, and said unto them, Why tempt ye me?
23او چون مکر ایشان را درک کرد، بدیشان گفت: «مرا برای چه امتحان می‌کنید؟
24Shew me a penny. Whose image and superscription hath it? They answered and said, Cæsar’s.
24دیناری به من نشان دهید. صورت ورقمش از کیست؟ «ایشان در جواب گفتند: «از قیصر است.»
25And he said unto them, Render therefore unto Cæsar the things which be Cæsar’s, and unto God the things which be God’s.
25او به ایشان گفت: «پس مال قیصررا به قیصر رد کنید و مال خدا را به خدا.»
26And they could not take hold of his words before the people: and they marvelled at his answer, and held their peace.
26پس چون نتوانستند او را به سخنی در نظر مردم ملزم سازند، از جواب او در عجب شده ساکت ماندند.
27¶ Then came to him certain of the Sadducees, which deny that there is any resurrection; and they asked him,
27و بعضی از صدوقیان که منکر قیامت هستند، پیش آمده از وی سوال کرده،
28Saying, Master, Moses wrote unto us, If any man’s brother die, having a wife, and he die without children, that his brother should take his wife, and raise up seed unto his brother.
28گفتند: «ای استاد، موسی برای ما نوشته است که اگرکسی را برادری که زن داشته باشد بمیرد وبی اولاد فوت شود، باید برادرش آن زن را بگیردتا برای برادر خود نسلی آورد.
29There were therefore seven brethren: and the first took a wife, and died without children.
29پس هفت برادربودند که اولی زن گرفته اولاد ناآورده، فوت شد.
30And the second took her to wife, and he died childless.
30بعد دومین آن زن را گرفته، او نیز بی‌اولاد بمرد.
31And the third took her; and in like manner the seven also: and they left no children, and died.
31پس سومین او را گرفت و همچنین تا هفتمین وهمه فرزند ناآورده، مردند.
32Last of all the woman died also.
32و بعد از همه، آن زن نیز وفات یافت.
33Therefore in the resurrection whose wife of them is she? for seven had her to wife.
33پس در قیامت، زن کدام‌یک از ایشان خواهد بود، زیرا که هر هفت او راداشتند؟»
34And Jesus answering said unto them, The children of this world marry, and are given in marriage:
34عیسی در جواب ایشان گفت: «ابنای این عالم نکاح می‌کنند و نکاح کرده می‌شوند.
35But they which shall be accounted worthy to obtain that world, and the resurrection from the dead, neither marry, nor are given in marriage:
35لیکن آنانی که مستحق رسیدن به آن عالم و به قیامت از مردگان شوند، نه نکاح می‌کنند و نه نکاح کرده می‌شوند.
36Neither can they die any more: for they are equal unto the angels; and are the children of God, being the children of the resurrection.
36زیرا ممکن نیست که دیگربمیرند از آن جهت که مثل فرشتگان و پسران خدامی باشند، چونکه پسران قیامت هستند.
37Now that the dead are raised, even Moses shewed at the bush, when he calleth the Lord the God of Abraham, and the God of Isaac, and the God of Jacob.
37و امااینکه مردگان برمی خیزند، موسی نیز در ذکر بوته نشان داد، چنانکه خداوند را خدای ابراهیم وخدای اسحاق و خدای یعقوب خواند.
38For he is not a God of the dead, but of the living: for all live unto him.
38و حال آنکه خدای مردگان نیست بلکه خدای زندگان است. زیرا همه نزد او زنده هستند.»
39¶ Then certain of the scribes answering said, Master, thou hast well said.
39پس بعضی از کاتبان در جواب گفتند: «ای استاد. نیکوگفتی.»
40And after that they durst not ask him any question at all .
40و بعد از آن هیچ‌کس جرات آن نداشت که از وی سوالی کند.
41And he said unto them, How say they that Christ is David’s son?
41پس به ایشان گفت: «چگونه می‌گویند که مسیح پسر داود است
42And David himself saith in the book of Psalms, The LORD said unto my Lord, Sit thou on my right hand,
42و خود داود در کتاب زبور می‌گوید، خداوند به خداوند من گفت به‌دست راست من بنشین
43Till I make thine enemies thy footstool.
43تا دشمنان تو راپای انداز تو سازم؟
44David therefore calleth him Lord, how is he then his son?
44پس چون داود او راخداوند می‌خواند چگونه پسر او می‌باشد؟»
45¶ Then in the audience of all the people he said unto his disciples,
45و چون تمامی قوم می‌شنیدند، به شاگردان خود گفت:
46Beware of the scribes, which desire to walk in long robes, and love greetings in the markets, and the highest seats in the synagogues, and the chief rooms at feasts;
46«بپرهیزید از کاتبانی که خرامیدن در لباس دراز را می‌پسندند و سلام در بازارها وصدر کنایس و بالا نشستن در ضیافتها را دوست می‌دارند.
47Which devour widows’ houses, and for a shew make long prayers: the same shall receive greater damnation.
47و خانه های بیوه‌زنان را می‌بلعند ونماز را به ریاکاری طول می‌دهند. اینها عذاب شدیدتر خواهند یافت.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.