Luke 18
King James Version with ApocryphaTranslation
King James Version with Apocrypha
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1And he spake a parable unto them to this end , that men ought always to pray, and not to faint;
1و برای ایشان نیز مثلی آورد در اینکه می باید همیشه دعا کرد و کاهلی نورزید.
2Saying, There was in a city a judge, which feared not God, neither regarded man:
2پس گفت که «در شهری داوری بود که نه ترس از خدا و نه باکی از انسان می‌داشت.
3And there was a widow in that city; and she came unto him, saying, Avenge me of mine adversary.
3ودر همان شهر بیوه‌زنی بود که پیش وی آمده می‌گفت، داد مرا از دشمنم بگیر.
4And he would not for a while: but afterward he said within himself, Though I fear not God, nor regard man;
4و تا مدتی به وی اعتناننمود ولکن بعد از آن با خود گفت هرچند از خدا نمی ترسم و از مردم باکی ندارم،
5Yet because this widow troubleth me, I will avenge her, lest by her continual coming she weary me.
5لیکن چون این بیوه‌زن مرا زحمت می‌دهد، به داد او می‌رسم، مبادا پیوسته آمده مرا به رنج آورد.
6And the Lord said, Hear what the unjust judge saith.
6خداوند گفت بشنوید که این داوربی انصاف چه می‌گوید؟
7And shall not God avenge his own elect, which cry day and night unto him, though he bear long with them?
7و آیا خدا برگزیدگان خود را که شبانه‌روز بدو استغاثه می‌کنند، دادرسی نخواهد کرد، اگرچه برای ایشان دیرغضب باشد؟
8I tell you that he will avenge them speedily. Nevertheless when the Son of man cometh, shall he find faith on the earth?
8به شما می‌گویم که به زودی دادرسی ایشان را خواهد کرد. لیکن چون پسرانسان آید، آیا ایمان را بر زمین خواهدیافت؟
9And he spake this parable unto certain which trusted in themselves that they were righteous, and despised others:
9و این مثل را آورد برای بعضی که بر خوداعتماد می‌داشتند که عادل بودند و دیگران راحقیر می‌شمردند.
10Two men went up into the temple to pray; the one a Pharisee, and the other a publican.
10که «دو نفر یکی فریسی ودیگری باجگیر به هیکل رفتند تا عبادت کنند.
11The Pharisee stood and prayed thus with himself, God, I thank thee, that I am not as other men are , extortioners, unjust, adulterers, or even as this publican.
11آن فریسی ایستاده بدینطور با خود دعا کرد که خدایا تو را شکر می‌کنم که مثل سایر مردم حریص و ظالم و زناکار نیستم و نه مثل این باجگیر،
12I fast twice in the week, I give tithes of all that I possess.
12هر هفته دو مرتبه روزه می‌دارم و ازآنچه پیدا می‌کنم ده‌یک می‌دهم.
13And the publican, standing afar off, would not lift up so much as his eyes unto heaven, but smote upon his breast, saying, God be merciful to me a sinner.
13اما آن باجگیر دور ایستاده نخواست چشمان خود را به سوی آسمان بلند کند بلکه به سینه خود زده گفت، خدایا بر من گناهکار ترحم فرما.
14I tell you, this man went down to his house justified rather than the other: for every one that exalteth himself shall be abased; and he that humbleth himself shall be exalted.
14به شمامی گویم که این شخص، عادل کرده شده به خانه خود رفت به خلاف آن دیگر، زیرا هر‌که خود رابرافرازد، پست گردد و هرکس خویشتن را فروتن سازد، سرافرازی یابد.»
15And they brought unto him also infants, that he would touch them: but when his disciples saw it , they rebuked them.
15پس اطفال را نیز نزد وی آوردند تا دست برایشان گذارد. اما شاگردانش چون دیدند، ایشان رانهیب دادند.
16But Jesus called them unto him , and said, Suffer little children to come unto me, and forbid them not: for of such is the kingdom of God.
16ولی عیسی ایشان را خوانده، گفت: «بچه‌ها را واگذارید تا نزد من آیند و ایشان را ممانعت مکنید، زیرا ملکوت خدا برای مثل اینها است.
17Verily I say unto you, Whosoever shall not receive the kingdom of God as a little child shall in no wise enter therein.
17هرآینه به شما می‌گویم هر‌که ملکوت خدا را مثل طفل نپذیرد داخل آن نگردد.»
18And a certain ruler asked him, saying, Good Master, what shall I do to inherit eternal life?
18و یکی از روسا از وی سوال نموده، گفت: «ای استاد نیکو چه کنم تا حیات جاودانی راوارث گردم؟»
19And Jesus said unto him, Why callest thou me good? none is good, save one, that is , God.
19عیسی وی را گفت: «از بهر‌چه مرا نیکو می‌گویی و حال آنکه هیچ‌کس نیکونیست جز یکی که خدا باشد.
20Thou knowest the commandments, Do not commit adultery, Do not kill, Do not steal, Do not bear false witness, Honour thy father and thy mother.
20احکام رامی دانی زنا مکن، قتل مکن، دزدی منما، شهادت دروغ مده و پدر و مادر خود را محترم دار.»
21And he said, All these have I kept from my youth up.
21گفت: «جمیع اینها را از طفولیت خود نگاه داشته‌ام.»
22Now when Jesus heard these things, he said unto him, Yet lackest thou one thing: sell all that thou hast, and distribute unto the poor, and thou shalt have treasure in heaven: and come, follow me.
22عیسی چون این را شنید بدو گفت: «هنوز تو را یک چیز باقی است. آنچه داری بفروش و به فقرا بده که در آسمان گنجی خواهی داشت، پس آمده مرا متابعت کن.»
23And when he heard this, he was very sorrowful: for he was very rich.
23چون این راشنید محزون گشت، زیرا که دولت فراوان داشت.
24And when Jesus saw that he was very sorrowful, he said, How hardly shall they that have riches enter into the kingdom of God!
24اما عیسی چون او را محزون دید گفت: «چه دشوار است که دولتمندان داخل ملکوت خداشوند.
25For it is easier for a camel to go through a needle’s eye, than for a rich man to enter into the kingdom of God.
25زیرا گذشتن شتر از سوراخ سوزن آسانتر است از دخول دولتمندی در ملکوت خدا.»
26And they that heard it said, Who then can be saved?
26اما شنوندگان گفتند: «پس که می‌تواندنجات یابد؟»
27And he said, The things which are impossible with men are possible with God.
27او گفت: «آنچه نزد مردم محال است، نزد خدا ممکن است.»
28Then Peter said, Lo, we have left all, and followed thee.
28پطرس گفت: «اینک ما همه‌چیز را ترک کرده پیروی تو می‌کنیم.»
29And he said unto them, Verily I say unto you, There is no man that hath left house, or parents, or brethren, or wife, or children, for the kingdom of God’s sake,
29به ایشان گفت: «هرآینه به شما می‌گویم، کسی نیست که خانه یاوالدین یا زن یا برادران یا اولاد را بجهت ملکوت خدا ترک کند،
30Who shall not receive manifold more in this present time, and in the world to come life everlasting.
30جز اینکه در این عالم چند برابربیابد و در عالم آینده حیات جاودانی را.»
31¶ Then he took unto him the twelve, and said unto them, Behold, we go up to Jerusalem, and all things that are written by the prophets concerning the Son of man shall be accomplished.
31پس آن دوازده را برداشته، به ایشان گفت: «اینک به اورشلیم می‌رویم و آنچه به زبان انبیادرباره پسر انسان نوشته شده است، به انجام خواهد رسید.
32For he shall be delivered unto the Gentiles, and shall be mocked, and spitefully entreated, and spitted on:
32زیرا که او را به امت‌ها تسلیم می‌کنند و استهزا و بی‌حرمتی کرده آب دهان بروی انداخته
33And they shall scourge him , and put him to death: and the third day he shall rise again.
33و تازیانه زده او را خواهند کشت ودر روز سوم خواهد برخاست.»
34And they understood none of these things: and this saying was hid from them, neither knew they the things which were spoken.
34اما ایشان چیزی از این امور نفهمیدند و این سخن از ایشان مخفی داشته شد و آنچه می‌گفت، درک نکردند.
35¶ And it came to pass, that as he was come nigh unto Jericho, a certain blind man sat by the way side begging:
35و چون نزدیک اریحا رسید، کوری بجهت گدایی بر سر راه نشسته بود.
36And hearing the multitude pass by, he asked what it meant.
36و چون صدای گروهی را که می‌گذشتند شنید، پرسید چه چیزاست؟
37And they told him, that Jesus of Nazareth passeth by.
37گفتندش عیسی ناصری در گذر است.
38And he cried, saying, Jesus, thou Son of David, have mercy on me.
38در حال فریاد برآورده گفت: «ای عیسی، ای پسر داود، بر من ترحم فرما.»
39And they which went before rebuked him, that he should hold his peace: but he cried so much the more, Thou Son of David, have mercy on me.
39و هرچند آنانی که پیش می‌رفتند او را نهیب می‌دادند تا خاموش شود، او بلندتر فریاد می‌زد که پسر داودا بر من ترحم فرما.
40And Jesus stood, and commanded him to be brought unto him: and when he was come near, he asked him,
40آنگاه عیسی ایستاده فرمود تا او رانزد وی بیاورند. و چون نزدیک شد از وی پرسیده،
41Saying, What wilt thou that I shall do unto thee? And he said, Lord, that I may receive my sight.
41گفت: «چه می‌خواهی برای توبکنم؟» عرض کرد: «ای خداوند، تا بینا شوم.»
42And Jesus said unto him, Receive thy sight: thy faith hath saved thee.
42عیسی به وی گفت: «بینا شو که ایمانت تو راشفا داده است.»
43And immediately he received his sight, and followed him, glorifying God: and all the people, when they saw it , gave praise unto God.
43در ساعت بینایی یافته، خدا راتمجید‌کنان از عقب او افتاد و جمیع مردم چون این را دیدند، خدا را تسبیح خواندند.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.