Luke 18
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)Translation
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1And he spoke also a parable to them, that we ought always to pray, and not to faint,
1و برای ایشان نیز مثلی آورد در اینکه می باید همیشه دعا کرد و کاهلی نورزید.
2Saying: There was a judge in a certain city, who feared not God, nor regarded man.
2پس گفت که «در شهری داوری بود که نه ترس از خدا و نه باکی از انسان می‌داشت.
3And there was a certain widow in that city, and she came to him, saying: Avenge me of my adversary.
3ودر همان شهر بیوه‌زنی بود که پیش وی آمده می‌گفت، داد مرا از دشمنم بگیر.
4And he would not for a long time. But afterwards he said within himself: Although I fear not God, nor regard man,
4و تا مدتی به وی اعتناننمود ولکن بعد از آن با خود گفت هرچند از خدا نمی ترسم و از مردم باکی ندارم،
5Yet because this widow is troublesome to me, I will avenge her, lest continually coming she weary me.
5لیکن چون این بیوه‌زن مرا زحمت می‌دهد، به داد او می‌رسم، مبادا پیوسته آمده مرا به رنج آورد.
6And the Lord said: Hear what the unjust judge saith.
6خداوند گفت بشنوید که این داوربی انصاف چه می‌گوید؟
7And will not God revenge his elect who cry to him day and night: and will he have patience in their regard?
7و آیا خدا برگزیدگان خود را که شبانه‌روز بدو استغاثه می‌کنند، دادرسی نخواهد کرد، اگرچه برای ایشان دیرغضب باشد؟
8I say to you, that he will quickly revenge them. But yet the Son of man, when he cometh, shall he find, think you, faith on earth?
8به شما می‌گویم که به زودی دادرسی ایشان را خواهد کرد. لیکن چون پسرانسان آید، آیا ایمان را بر زمین خواهدیافت؟
9And to some who trusted in themselves as just, and despised others, he spoke also this parable:
9و این مثل را آورد برای بعضی که بر خوداعتماد می‌داشتند که عادل بودند و دیگران راحقیر می‌شمردند.
10Two men went up into the temple to pray: the one a Pharisee, and the other a publican.
10که «دو نفر یکی فریسی ودیگری باجگیر به هیکل رفتند تا عبادت کنند.
11The Pharisee standing, prayed thus with himself: O God, I give thee thanks that I am not as the rest of men, extortioners, unjust, adulterers, as also is this publican.
11آن فریسی ایستاده بدینطور با خود دعا کرد که خدایا تو را شکر می‌کنم که مثل سایر مردم حریص و ظالم و زناکار نیستم و نه مثل این باجگیر،
12I fast twice in a week: I give tithes of all that I possess.
12هر هفته دو مرتبه روزه می‌دارم و ازآنچه پیدا می‌کنم ده‌یک می‌دهم.
13And the publican, standing afar off, would not so much as lift up his eyes towards heaven; but struck his breast, saying: O god, be merciful to me a sinner.
13اما آن باجگیر دور ایستاده نخواست چشمان خود را به سوی آسمان بلند کند بلکه به سینه خود زده گفت، خدایا بر من گناهکار ترحم فرما.
14I say to you, this man went down into his house justified rather that the other: because every one that exalteth himself, shall be humbled: and he that humbleth himself, shall be exalted.
14به شمامی گویم که این شخص، عادل کرده شده به خانه خود رفت به خلاف آن دیگر، زیرا هر‌که خود رابرافرازد، پست گردد و هرکس خویشتن را فروتن سازد، سرافرازی یابد.»
15And they brought unto him also infants, that he might touch them. Which when the disciples saw, they rebuked them.
15پس اطفال را نیز نزد وی آوردند تا دست برایشان گذارد. اما شاگردانش چون دیدند، ایشان رانهیب دادند.
16But Jesus, calling them together, said: Suffer children to come to me, and forbid them not: for of such is the kingdom of God.
16ولی عیسی ایشان را خوانده، گفت: «بچه‌ها را واگذارید تا نزد من آیند و ایشان را ممانعت مکنید، زیرا ملکوت خدا برای مثل اینها است.
17Amen, I say to you: Whosoever shall not receive the kingdom of God as a child, shall not enter into it.
17هرآینه به شما می‌گویم هر‌که ملکوت خدا را مثل طفل نپذیرد داخل آن نگردد.»
18And a certain ruler asked him, saying: Good master, what shall I do to possess everlasting life?
18و یکی از روسا از وی سوال نموده، گفت: «ای استاد نیکو چه کنم تا حیات جاودانی راوارث گردم؟»
19And Jesus said to him: Why dost thou call me good? None is good but God alone.
19عیسی وی را گفت: «از بهر‌چه مرا نیکو می‌گویی و حال آنکه هیچ‌کس نیکونیست جز یکی که خدا باشد.
20Thou knowest the commandments: Thou shalt not kill: Thou shalt not commit adultery: Thou shalt not steal: Thou shalt not bear false witness: Honour thy father and mother.
20احکام رامی دانی زنا مکن، قتل مکن، دزدی منما، شهادت دروغ مده و پدر و مادر خود را محترم دار.»
21Who said: All these things have I kept from my youth.
21گفت: «جمیع اینها را از طفولیت خود نگاه داشته‌ام.»
22Which when Jesus had heard, he said to him: Yet one thing is wanting to thee: sell all whatever thou hast, and give to the poor, and thou shalt have treasure in heaven: and come, follow me.
22عیسی چون این را شنید بدو گفت: «هنوز تو را یک چیز باقی است. آنچه داری بفروش و به فقرا بده که در آسمان گنجی خواهی داشت، پس آمده مرا متابعت کن.»
23He having heard these things, became sorrowful; for he was very rich.
23چون این راشنید محزون گشت، زیرا که دولت فراوان داشت.
24And Jesus seeing him become sorrowful, said: How hardly shall they that have riches enter into the kingdom of God.
24اما عیسی چون او را محزون دید گفت: «چه دشوار است که دولتمندان داخل ملکوت خداشوند.
25For it is easier for a camel to pass through the eye of a needle, than for a rich man to enter into the kingdom of God.
25زیرا گذشتن شتر از سوراخ سوزن آسانتر است از دخول دولتمندی در ملکوت خدا.»
26And they that heard it, said: Who then can be saved?
26اما شنوندگان گفتند: «پس که می‌تواندنجات یابد؟»
27He said to them: The things that are impossible with men, are possible with God.
27او گفت: «آنچه نزد مردم محال است، نزد خدا ممکن است.»
28Then Peter said: Behold, we have left all things, and have followed thee.
28پطرس گفت: «اینک ما همه‌چیز را ترک کرده پیروی تو می‌کنیم.»
29Who said to them: Amen, I say to you, there is no man that hath left house, or parents, or brethren, or wife, or children, for the kingdom of God’s sake,
29به ایشان گفت: «هرآینه به شما می‌گویم، کسی نیست که خانه یاوالدین یا زن یا برادران یا اولاد را بجهت ملکوت خدا ترک کند،
30Who shall not receive much more in this present time, and in the world to come life everlasting.
30جز اینکه در این عالم چند برابربیابد و در عالم آینده حیات جاودانی را.»
31Then Jesus took unto him the twelve, and said to them: Behold, we go up to Jerusalem, and all things shall be accomplished which were written by the prophets concerning the Son of man.
31پس آن دوازده را برداشته، به ایشان گفت: «اینک به اورشلیم می‌رویم و آنچه به زبان انبیادرباره پسر انسان نوشته شده است، به انجام خواهد رسید.
32For he shall be delivered to the Gentiles, and shall be mocked, and scourged, and spit upon:
32زیرا که او را به امت‌ها تسلیم می‌کنند و استهزا و بی‌حرمتی کرده آب دهان بروی انداخته
33And after they have scourged him, they will put him to death; and the third day he shall rise again.
33و تازیانه زده او را خواهند کشت ودر روز سوم خواهد برخاست.»
34And they understood none of these things, and this word was hid from them, and they understood not the things that were said.
34اما ایشان چیزی از این امور نفهمیدند و این سخن از ایشان مخفی داشته شد و آنچه می‌گفت، درک نکردند.
35Now it came to pass, when he drew nigh to Jericho, that a certain blind man sat by the way side, begging.
35و چون نزدیک اریحا رسید، کوری بجهت گدایی بر سر راه نشسته بود.
36And when he heard the multitude passing by, he asked what this meant.
36و چون صدای گروهی را که می‌گذشتند شنید، پرسید چه چیزاست؟
37And they told him, that Jesus of Nazareth was passing by.
37گفتندش عیسی ناصری در گذر است.
38And he cried out, saying: Jesus, son of David, have mercy on me.
38در حال فریاد برآورده گفت: «ای عیسی، ای پسر داود، بر من ترحم فرما.»
39And they that went before, rebuked him, that he should hold his peace: but he cried out much more: Son of David, have mercy on me.
39و هرچند آنانی که پیش می‌رفتند او را نهیب می‌دادند تا خاموش شود، او بلندتر فریاد می‌زد که پسر داودا بر من ترحم فرما.
40And Jesus standing, commanded him to be brought unto him. And when he was come near, he asked him,
40آنگاه عیسی ایستاده فرمود تا او رانزد وی بیاورند. و چون نزدیک شد از وی پرسیده،
41Saying: What wilt thou that I do to thee? But he said: Lord, that I may see.
41گفت: «چه می‌خواهی برای توبکنم؟» عرض کرد: «ای خداوند، تا بینا شوم.»
42And Jesus said to him: Receive thy sight: thy faith hath made thee whole.
42عیسی به وی گفت: «بینا شو که ایمانت تو راشفا داده است.»
43And immediately he saw, and followed him, glorifying God. And all the people, when they saw it, gave praise to God.
43در ساعت بینایی یافته، خدا راتمجید‌کنان از عقب او افتاد و جمیع مردم چون این را دیدند، خدا را تسبیح خواندند.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.