Luke 19
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)Translation
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1And entering in, he walked through Jericho.
1پس وارد اریحا شده، از آنجا می گذشت.
2And behold, there was a man named Zacheus, who was the chief of the publicans, and he was rich.
2که ناگاه شخصی زکی نام که رئیس باجگیران و دولتمند بود،
3And he sought to see Jesus who he was, and he could not for the crowd, because he was low of stature.
3خواست عیسی را ببیند که کیست و از کثرت خلق نتوانست، زیرا کوتاه قد بود.
4And running before, he climbed up into a sycamore tree, that he might see him; for he was to pass that way.
4پس پیش دویده بردرخت افراغی برآمد تا او را ببیند. چونکه اومی خواست از آن راه عبور کند.
5And when Jesus was come to the place, looking up, he saw him, and said to him: Zacheus, make haste and come down; for this day I must abide in thy house.
5و چون عیسی به آن مکان رسید، بالا نگریسته او را دید و گفت: «ای زکی بشتاب و به زیر بیا زیرا که باید امروز درخانه تو بمانم.»
6And he made haste and came down; and received him with joy.
6پس به زودی پایین شده او را به خرمی پذیرفت.
7And when all saw it, they murmured, saying, that he was gone to be a guest with a man that was a sinner.
7و همه چون این را دیدند، همهمه‌کنان می‌گفتند که در خانه شخصی گناهکار به میهمانی رفته است.
8But Zacheus standing, said to the Lord: Behold, Lord, the half of my goods I give to the poor; and if I have wronged any man of any thing, I restore him fourfold.
8اما زکی برپا شده به خداوند گفت: «الحال‌ای خداوند نصف مایملک خود را به فقرامی دهم و اگر چیزی ناحق از کسی گرفته باشم، چهار برابر بدو رد می‌کنم.»
9Jesus said to him: This day is salvation come to this house, because he also is a son of Abraham.
9عیسی به وی گفت: «امروز نجات در این خانه پیدا شد. زیرا که این شخص هم پسر ابراهیم است.
10For the Son of man is come to seek and to save that which was lost.
10زیرا که پسرانسان آمده است تا گمشده را بجوید و نجات‌بخشد.»
11As they were hearing these things, he added and spoke a parable, because he was nigh to Jerusalem, and because they thought that the kingdom of God should immediately be manifested.
11و چون ایشان این را شنیدند او مثلی زیادکرده آورد چونکه نزدیک به اورشلیم بود و ایشان گمان می‌بردند که ملکوت خدا می‌باید در همان زمان ظهور کند.
12He said therefore: A certain nobleman went into a far country, to receive for himself a kingdom, and to return.
12پس گفت: «شخصی شریف به دیار بعید سفر کرد تا ملکی برای خود گرفته مراجعت کند.
13And calling his ten servants, he gave them ten pounds, and said to them: Trade till I come.
13پس ده نفر از غلامان خود راطلبیده ده قنطار به ایشان سپرده فرمود، تجارت کنید تا بیایم.
14But his citizens hated him: and they sent an embassage after him, saying: We will not have this man to reign over us.
14اما اهل ولایت او، چونکه او رادشمن می‌داشتند ایلچیان در عقب او فرستاده گفتند، نمی خواهیم این شخص بر ما سلطنت کند.
15And it came to pass, that he returned, having received the kingdom: and he commanded his servants to be called, to whom he had given the money, that he might know how much every man had gained by trading.
15و چون ملک را گرفته مراجعت کرده بود، فرمود تا آن غلامانی را که به ایشان نقد سپرده بودحاضر کنند تا بفهمد هر یک چه سود نموده است.
16And the first came, saying: Lord, thy pound hath gained ten pounds.
16پس اولی آمده گفت، ای آقا قنطار تو ده قنطار دیگر نفع آورده است.
17And he said to him: Well done, thou good servant, because thou hast been faithful in a little, thou shalt have power over ten cities.
17بدو گفت آفرین‌ای غلام نیکو. چونکه بر چیز کم امین بودی بر ده شهر حاکم شو.
18And the second came, saying: Lord, thy pound hath gained five pounds.
18و دیگری آمده گفت، ای آقاقنطار تو پنج قنطار سود کرده است.
19And he said to him: Be thou also over five cities.
19او را نیزفرمود بر پنج شهر حکمرانی کن.
20And another came, saying: Lord, behold here is thy pound, which I have kept laid up in a napkin;
20و سومی آمده گفت، ای آقا اینک قنطار تو موجود است، آن را در پارچه‌ای نگاه داشته‌ام.
21For I feared thee, because thou art an austere man: thou takest up what thou didst not lay down, and thou reapest that which thou didst not sow.
21زیرا که از توترسیدم چونکه مرد تندخویی هستی. آنچه نگذارده‌ای، برمی داری و از آنچه نکاشته‌ای درومی کنی.
22He saith to him: Out of thy own mouth I judge thee, thou wicked servant. Thou knewest that I was an austere man, taking up what I laid not down, and reaping that which I did not sow:
22به وی گفت، از زبان خودت بر توفتوی می‌دهم، ای غلام شریر. دانسته‌ای که من مرد تندخویی هستم که برمیدارم آنچه رانگذاشته‌ام و درو می‌کنم آنچه را نپاشیده‌ام.
23And why then didst thou not give my money into the bank, that at my coming, I might have exacted it with usury?
23پس برای چه نقد مرا نزد صرافان نگذاردی تاچون آیم آن را با سود دریافت کنم؟
24And he said to them that stood by: Take the pound away from him, and give it to him that hath ten pounds.
24پس به حاضرین فرمود قنطار را از این شخص بگیرید وبه صاحب ده قنطار بدهید.
25And they said to him: Lord, he hath ten pounds.
25به او گفتند‌ای خداوند، وی ده قنطار دارد.
26But I say to you, that to every one that hath shall be given, and he shall abound: and from him that hath not, even that which he hath, shall be taken from him.
26زیرا به شمامی گویم به هر‌که دارد داده شود و هر‌که نداردآنچه دارد نیز از او گرفته خواهد شد.
27But as for those my enemies, who would not have me reign over them, bring them hither, and kill them before me.
27اما آن دشمنان من که نخواستند من بر ایشان حکمرانی نمایم، در اینجا حاضر ساخته پیش من به قتل رسانید.»
28And having said these things, he went before, going up to Jerusalem.
28و چون این را گفت، پیش رفته متوجه اورشلیم گردید.
29And it came to pass, when he was come nigh to Bethphage and Bethania, unto the mount called Olivet, he sent two of his disciples,
29و چون نزدیک بیت‌فاجی وبیت عنیا بر کوه مسمی به زیتون رسید، دو نفر ازشاگردان خود را فرستاده،
30Saying: Go into the town which is over against you, at your entering into which you shall find the colt of an ass tied, on which no man ever hath sitten: loose him, and bring him hither.
30گفت: «به آن قریه‌ای که پیش روی شما است بروید و چون داخل آن شدید، کره الاغی بسته خواهید یافت که هیچ‌کس بر آن هرگز سوار نشده. آن را باز کرده بیاورید.
31And if any man shall ask you: Why do you loose him? you shall say thus unto him: Because the Lord hath need of his service.
31و اگر کسی به شما گوید، چرا این راباز می‌کنید، به وی گویید خداوند او را لازم دارد.»
32And they that were sent, went their way, and found the colt standing, as he had said unto them.
32پس فرستادگان رفته آن چنانکه بدیشان گفته بود یافتند.
33And as they were loosing the colt, the owners thereof said to them: Why loose you the colt?
33و چون کره را باز می‌کردند، مالکانش به ایشان گفتند چرا کره را باز می‌کنید؟
34But they said: Because the Lord hath need of him.
34گفتند خداوند او را لازم دارد.
35And they brought him to Jesus. And casting their garments on the colt, they set Jesus thereon.
35پس او را به نزد عیسی آوردند و رخت خود را بر کره افکنده، عیسی را سوار کردند.
36And as he went, they spread their clothes underneath in the way.
36و هنگامی که او می‌رفت جامه های خود را در راه می‌گستردند.
37And when he was now coming near the descent of mount Olivet, the whole multitude of his disciples began with joy to praise God with a loud voice, for all the mighty works they had seen,
37و چون نزدیک به‌سرازیری کوه زیتون رسید، تمامی شاگردانش شادی کرده، به آوازبلند خدا را حمد گفتن شروع کردند، به‌سبب همه قواتی که از او دیده بودند.
38Saying: Blessed be the king who cometh in the name of the Lord, peace in heaven, and glory on high!
38و می‌گفتند مبارک باد آن پادشاهی که می‌آید، به نام خداوند سلامتی در آسمان و جلال در اعلی علیین باد.
39And some of the Pharisees, from amongst the multitude, said to him: Master, rebuke thy disciples.
39آنگاه بعضی از فریسیان از آن میان بدو گفتند: «ای استاد شاگردان خود را نهیب نما.»
40To whom he said: I say to you, that if these shall hold their peace, the stones will cry out.
40او درجواب ایشان گفت: «به شما می‌گویم اگراینها ساکت شوند، هرآینه سنگها به صداآیند.»
41And when he drew near, seeing the city, he wept over it, saying:
41و چون نزدیک شده، شهر را نظاره کرد برآن گریان گشته،
42If thou also hadst known, and that in this thy day, the things that are to thy peace; but now they are hidden from thy eyes.
42گفت: «اگر تو نیز می‌دانستی هم در این زمان خود آنچه باعث سلامتی تومیشد، لاکن الحال از چشمان تو پنهان گشته است.
43For the days shall come upon thee, and thy enemies shall cast a trench about thee, and compass thee round, and straiten thee on every side,
43زیرا ایامی بر تو می‌آید که دشمنانت گرد تو سنگرها سازند و تو را احاطه کرده از هرجانب محاصره خواهند نمود.
44And beat thee flat to the ground, and thy children who are in thee: and they shall not leave in thee a stone upon a stone: because thou hast not known the time of thy visitation.
44و تو را وفرزندانت را در اندرون تو بر خاک خواهند افکندو در تو سنگی بر سنگی نخواهند گذاشت زیرا که ایام تفقد خود را ندانستی.»
45And entering into the temple, he began to cast out them that sold therein, and them that bought.
45و چون داخل هیکل شد، کسانی را که درآنجا خرید و فروش می‌کردند، به بیرون نمودن آغاز کرد.
46Saying to them: It is written: My house is the house of prayer. But you have made it a den of thieves.
46و به ایشان گفت: «مکتوب است که خانه من خانه عبادت است لیکن شما آن را مغاره دزدان ساخته‌اید.»
47And he was teaching daily in the temple. And the chief priests and the scribes and the rulers of the people sought to destroy him:
47و هر روز در هیکل تعلیم می‌داد، اما روسای کهنه و کاتبان و اکابر قوم قصدهلاک نمودن او می‌کردند.
48And they found not what to do to him: for all the people were very attentive to hear him.
48و نیافتند چه کنندزیرا که تمامی مردم بر او آویخته بودند که از اوبشنوند.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.