Luke 15
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)Translation
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Now the publicans and sinners drew near unto him to hear him.
1و چون همه باجگیران و گناهکاران به نزدش می‌آمدند تا کلام او را بشنوند،
2And the Pharisees and the scribes murmured, saying: This man receiveth sinners, and eateth with them.
2فریسیان و کاتبان، همهمه‌کنان می‌گفتند: «این شخص، گناهکارن را می‌پذیرد و با ایشان می‌خورد.»
3And he spoke to them this parable, saying:
3پس برای ایشان این مثل را زده، گفت:
4What man of you that hath an hundred sheep: and if he shall lose one of them, doth he not leave the ninety-nine in the desert, and go after that which was lost, until he find it?
4«کیست از شما که صد گوسفند داشته باشد و یکی از آنها گم شود که آن نود و نه را درصحرا نگذارد و از عقب آن گمشده نرود تا آن رابیابد؟
5And when he hath found it, lay it upon his shoulders, rejoicing:
5پس چون آن را یافت به شادی بر دوش خود می‌گذارد،
6And coming home, call together his friends and neighbours, saying to them: Rejoice with me, because I have found my sheep that was lost?
6و به خانه آمده، دوستان وهمسایگان را می‌طلبد و بدیشان می‌گوید با من شادی کنید زیرا گوسفند گمشده خود را یافته‌ام.
7I say to you, that even so there shall be joy in heaven upon one sinner that doth penance, more than upon ninety-nine just who need not penance.
7به شما می‌گویم که بر این منوال خوشی درآسمان رخ می‌نماید به‌سبب توبه یک گناهکاربیشتر از برای نود و نه عادل که احتیاج به توبه ندارند.
8Or what woman having ten groats; if she lose one groat, doth not light a candle, and sweep the house, and seek diligently until she find it?
8یا کدام زن است که ده درهم داشته باشدهرگاه یک درهم گم شود، چراغی افروخته، خانه را جاروب نکند و به دقت تفحص ننماید تا آن رابیابد؟
9And when she hath found it, call together her friends and neighbours, saying: Rejoice with me, because I have found the groat which I had lost.
9و چون یافت دوستان و همسایگان خودرا جمع کرده می‌گوید با من شادی کنید زیرادرهم گمشده را پیدا کرده‌ام.
10So I say to you, there shall be joy before the angels of God upon one sinner doing penance.
10همچنین به شمامی گویم شادی برای فرشتگان خدا روی می‌دهدبه‌سبب یک خطاکار که توبه کند.»
11And he said: A certain man had two sons:
11باز‌گفت: «شخصی را دو پسر بود.
12And the younger of them said to his father: Father, give me the portion of substance that falleth to me. And he divided unto them his substance.
12روزی پسر کوچک به پدر خود گفت: ای پدر، رصداموالی که باید به من رسد، به من بده. پس اومایملک خود را بر این دو تقسیم کرد.
13And not many days after, the younger son, gathering all together, went abroad into a far country: and there wasted his substance, living riotously.
13و چندی نگذشت که آن پسر کهتر، آنچه داشت جمع کرده، به ملکی بعید کوچ کرد و به عیاشی ناهنجار، سرمایه خود را تلف نمود.
14And after he had spent all, there came a mighty famine in that country; and he began to be in want.
14و چون تمام راصرف نموده بود، قحطی سخت در آن دیارحادث گشت و او به محتاج شدن شروع کرد.
15And he went and cleaved to one of the citizens of that country. And he sent him into his farm to feed swine.
15پس رفته خود را به یکی از اهل آن ملک پیوست. وی او را به املاک خود فرستاد تاگرازبانی کند.
16And he would fain have filled his belly with the husks the swine did eat; and no man gave unto him.
16و آرزو می‌داشت که شکم خودرا از خرنوبی که خوکان می‌خوردند سیر کند وهیچ‌کس او را چیزی نمی داد.
17And returning to himself, he said: How many hired servants in my father’s house abound with bread, and I here perish with hunger?
17«آخر به خود آمده، گفت چقدر از مزدوران پدرم نان فراوان دارند و من از گرسنگی هلاک می‌شوم،
18I will arise, and will go to my father, and say to him: Father, I have sinned against heaven, and before thee:
18برخاسته نزد پدر خود می‌روم و بدوخواهم گفت‌ای پدر به آسمان و به حضور تو گناه کرده‌ام،
19I am not worthy to be called thy son: make me as one of thy hired servants.
19و دیگر شایسته آن نیستم که پسر توخوانده شوم، مرا چون یکی از مزدوران خودبگیر.
20And rising up he came to his father. And when he was yet a great way off, his father saw him, and was moved with compassion, and running to him fell upon his neck, and kissed him.
20در ساعت برخاسته به سوی پدر خودمتوجه شد. اما هنوز دور بود که پدرش او را دیده، ترحم نمود و دوان دوان آمده او را در آغوش خود کشیده، بوسید.
21And the son said to him: Father, I have sinned against heaven, and before thee, I am not now worthy to be called thy son.
21پسر وی را گفت، ای پدربه آسمان و به حضور تو گناه کرده‌ام و بعد از این لایق آن نیستم که پسر تو خوانده شوم.
22And the father said to his servants: Bring forth quickly the first robe, and put it on him, and put a ring on his hand, and shoes on his feet:
22لیکن پدر به غلامان خود گفت، جامه بهترین را از خانه آورده بدو بپوشانید و انگشتری بر دستش کنید ونعلین بر پایهایش،
23And bring hither the fatted calf, and kill it, and let us eat and make merry:
23و گوساله پرواری را آورده ذبح کنید تا بخوریم و شادی نماییم.
24Because this my son was dead, and is come to life again: was lost, and is found. And they began to be merry.
24زیرا که این پسر من مرده بود، زنده گردید و گم شده بود، یافت شد. پس به شادی کردن شروع نمودند.
25Now his elder son was in the field, and when he came and drew nigh to the house, he heard music and dancing:
25اما پسر بزرگ او در مزرعه بود. چون آمده نزدیک به خانه رسید، صدای ساز و رقص راشنید.
26And he called one of the servants, and asked what these things meant.
26پس یکی از نوکران خود را طلبیده پرسید این چیست؟
27And he said to him: Thy brother is come, and thy father hath killed the fatted calf, because he hath received him safe.
27به وی عرض کرد برادرت آمده و پدرت گوساله پرواری را ذبح کرده است زیرا که او را صحیح باز‌یافت.
28And he was angry, and would not go in. His father therefore coming out began to entreat him.
28ولی او خشم نموده نخواست به خانه درآید تا پدرش بیرون آمده به او التماس نمود.
29And he answering, said to his father: Behold, for so many years do I serve thee, and I have never transgressed thy commandment, and yet thou hast never given me a kid to make merry with my friends:
29اما او در جواب پدرخود گفت، اینک سالها است که من خدمت توکرده‌ام و هرگز از حکم تو تجاوز نورزیده و هرگزبزغاله‌ای به من ندادی تا با دوستان خود شادی کنم.
30But as soon as this thy son is come, who hath devoured his substance with harlots, thou hast killed for him the fatted calf.
30لیکن چون این پسرت آمد که دولت تو رابا فاحشه‌ها تلف کرده است، برای او گوساله پرواری را ذبح کردی.
31But he said to him: Son, thou art always with me, and all I have is thine.
31او وی را گفت، ای فرزند تو همیشه با من هستی و آنچه از آن من است، مال تو است.
32But it was fit that we should make merry and be glad, for this thy brother was dead and is come to life again; he was lost, and is found.
32ولی می‌بایست شادمانی کرد و مسرور شد زیرا که این برادر تو مرده بود، زنده گشت و گم شده بود، یافت گردید.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.