Luke 19
World English BibleTranslation
World English Bible
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1He entered and was passing through Jericho.
1پس وارد اریحا شده، از آنجا می گذشت.
2There was a man named Zacchaeus. He was a chief tax collector, and he was rich.
2که ناگاه شخصی زکی نام که رئیس باجگیران و دولتمند بود،
3He was trying to see who Jesus was, and couldn’t because of the crowd, because he was short.
3خواست عیسی را ببیند که کیست و از کثرت خلق نتوانست، زیرا کوتاه قد بود.
4He ran on ahead and climbed up into a sycamore tree to see him, for he was going to pass that way.
4پس پیش دویده بردرخت افراغی برآمد تا او را ببیند. چونکه اومی خواست از آن راه عبور کند.
5When Jesus came to the place, he looked up and saw him, and said to him, “Zacchaeus, hurry and come down, for today I must stay at your house.”
5و چون عیسی به آن مکان رسید، بالا نگریسته او را دید و گفت: «ای زکی بشتاب و به زیر بیا زیرا که باید امروز درخانه تو بمانم.»
6He hurried, came down, and received him joyfully.
6پس به زودی پایین شده او را به خرمی پذیرفت.
7When they saw it, they all murmured, saying, “He has gone in to lodge with a man who is a sinner.”
7و همه چون این را دیدند، همهمه‌کنان می‌گفتند که در خانه شخصی گناهکار به میهمانی رفته است.
8Zacchaeus stood and said to the Lord, “Behold, Lord, half of my goods I give to the poor. If I have wrongfully exacted anything of anyone, I restore four times as much.”
8اما زکی برپا شده به خداوند گفت: «الحال‌ای خداوند نصف مایملک خود را به فقرامی دهم و اگر چیزی ناحق از کسی گرفته باشم، چهار برابر بدو رد می‌کنم.»
9Jesus said to him, “Today, salvation has come to this house, because he also is a son of Abraham.
9عیسی به وی گفت: «امروز نجات در این خانه پیدا شد. زیرا که این شخص هم پسر ابراهیم است.
10For the Son of Man came to seek and to save that which was lost.”
10زیرا که پسرانسان آمده است تا گمشده را بجوید و نجات‌بخشد.»
11As they heard these things, he went on and told a parable, because he was near Jerusalem, and they supposed that God’s Kingdom would be revealed immediately.
11و چون ایشان این را شنیدند او مثلی زیادکرده آورد چونکه نزدیک به اورشلیم بود و ایشان گمان می‌بردند که ملکوت خدا می‌باید در همان زمان ظهور کند.
12He said therefore, “A certain nobleman went into a far country to receive for himself a kingdom and to return.
12پس گفت: «شخصی شریف به دیار بعید سفر کرد تا ملکی برای خود گرفته مراجعت کند.
13He called ten servants of his and gave them ten mina coins, and told them, ‘Conduct business until I come.’
13پس ده نفر از غلامان خود راطلبیده ده قنطار به ایشان سپرده فرمود، تجارت کنید تا بیایم.
14But his citizens hated him, and sent an envoy after him, saying, ‘We don’t want this man to reign over us.’
14اما اهل ولایت او، چونکه او رادشمن می‌داشتند ایلچیان در عقب او فرستاده گفتند، نمی خواهیم این شخص بر ما سلطنت کند.
15“When he had come back again, having received the kingdom, he commanded these servants, to whom he had given the money, to be called to him, that he might know what they had gained by conducting business.
15و چون ملک را گرفته مراجعت کرده بود، فرمود تا آن غلامانی را که به ایشان نقد سپرده بودحاضر کنند تا بفهمد هر یک چه سود نموده است.
16The first came before him, saying, ‘Lord, your mina has made ten more minas.’
16پس اولی آمده گفت، ای آقا قنطار تو ده قنطار دیگر نفع آورده است.
17“He said to him, ‘Well done, you good servant! Because you were found faithful with very little, you shall have authority over ten cities.’
17بدو گفت آفرین‌ای غلام نیکو. چونکه بر چیز کم امین بودی بر ده شهر حاکم شو.
18“The second came, saying, ‘Your mina, Lord, has made five minas.’
18و دیگری آمده گفت، ای آقاقنطار تو پنج قنطار سود کرده است.
19“So he said to him, ‘And you are to be over five cities.’
19او را نیزفرمود بر پنج شهر حکمرانی کن.
20Another came, saying, ‘Lord, behold, your mina, which I kept laid away in a handkerchief,
20و سومی آمده گفت، ای آقا اینک قنطار تو موجود است، آن را در پارچه‌ای نگاه داشته‌ام.
21for I feared you, because you are an exacting man. You take up that which you didn’t lay down, and reap that which you didn’t sow.’
21زیرا که از توترسیدم چونکه مرد تندخویی هستی. آنچه نگذارده‌ای، برمی داری و از آنچه نکاشته‌ای درومی کنی.
22“He said to him, ‘Out of your own mouth I will judge you, you wicked servant! You knew that I am an exacting man, taking up that which I didn’t lay down and reaping that which I didn’t sow.
22به وی گفت، از زبان خودت بر توفتوی می‌دهم، ای غلام شریر. دانسته‌ای که من مرد تندخویی هستم که برمیدارم آنچه رانگذاشته‌ام و درو می‌کنم آنچه را نپاشیده‌ام.
23Then why didn’t you deposit my money in the bank, and at my coming, I might have earned interest on it?’
23پس برای چه نقد مرا نزد صرافان نگذاردی تاچون آیم آن را با سود دریافت کنم؟
24He said to those who stood by, ‘Take the mina away from him and give it to him who has the ten minas.’
24پس به حاضرین فرمود قنطار را از این شخص بگیرید وبه صاحب ده قنطار بدهید.
25“They said to him, ‘Lord, he has ten minas!’
25به او گفتند‌ای خداوند، وی ده قنطار دارد.
26‘For I tell you that to everyone who has, will more be given; but from him who doesn’t have, even that which he has will be taken away from him.
26زیرا به شمامی گویم به هر‌که دارد داده شود و هر‌که نداردآنچه دارد نیز از او گرفته خواهد شد.
27But bring those enemies of mine who didn’t want me to reign over them here, and kill them before me.’”
27اما آن دشمنان من که نخواستند من بر ایشان حکمرانی نمایم، در اینجا حاضر ساخته پیش من به قتل رسانید.»
28Having said these things, he went on ahead, going up to Jerusalem.
28و چون این را گفت، پیش رفته متوجه اورشلیم گردید.
29When he came near to Bethsphage and Bethany, at the mountain that is called Olivet, he sent two of his disciples,
29و چون نزدیک بیت‌فاجی وبیت عنیا بر کوه مسمی به زیتون رسید، دو نفر ازشاگردان خود را فرستاده،
30saying, “Go your way into the village on the other side, in which, as you enter, you will find a colt tied, which no man has ever sat upon. Untie it and bring it.
30گفت: «به آن قریه‌ای که پیش روی شما است بروید و چون داخل آن شدید، کره الاغی بسته خواهید یافت که هیچ‌کس بر آن هرگز سوار نشده. آن را باز کرده بیاورید.
31If anyone asks you, ‘Why are you untying it?’ say to him: ‘The Lord needs it.’”
31و اگر کسی به شما گوید، چرا این راباز می‌کنید، به وی گویید خداوند او را لازم دارد.»
32Those who were sent went away and found things just as he had told them.
32پس فرستادگان رفته آن چنانکه بدیشان گفته بود یافتند.
33As they were untying the colt, its owners said to them, “Why are you untying the colt?”
33و چون کره را باز می‌کردند، مالکانش به ایشان گفتند چرا کره را باز می‌کنید؟
34They said, “The Lord needs it.”
34گفتند خداوند او را لازم دارد.
35Then they brought it to Jesus. They threw their cloaks on the colt and sat Jesus on them.
35پس او را به نزد عیسی آوردند و رخت خود را بر کره افکنده، عیسی را سوار کردند.
36As he went, they spread their cloaks on the road.
36و هنگامی که او می‌رفت جامه های خود را در راه می‌گستردند.
37As he was now getting near, at the descent of the Mount of Olives, the whole multitude of the disciples began to rejoice and praise God with a loud voice for all the mighty works which they had seen,
37و چون نزدیک به‌سرازیری کوه زیتون رسید، تمامی شاگردانش شادی کرده، به آوازبلند خدا را حمد گفتن شروع کردند، به‌سبب همه قواتی که از او دیده بودند.
38saying, “Blessed is the King who comes in the name of the Lord! Peace in heaven, and glory in the highest!”
38و می‌گفتند مبارک باد آن پادشاهی که می‌آید، به نام خداوند سلامتی در آسمان و جلال در اعلی علیین باد.
39Some of the Pharisees from the multitude said to him, “Teacher, rebuke your disciples!”
39آنگاه بعضی از فریسیان از آن میان بدو گفتند: «ای استاد شاگردان خود را نهیب نما.»
40He answered them, “I tell you that if these were silent, the stones would cry out.”
40او درجواب ایشان گفت: «به شما می‌گویم اگراینها ساکت شوند، هرآینه سنگها به صداآیند.»
41When he came near, he saw the city and wept over it,
41و چون نزدیک شده، شهر را نظاره کرد برآن گریان گشته،
42saying, “If you, even you, had known today the things which belong to your peace! But now, they are hidden from your eyes.
42گفت: «اگر تو نیز می‌دانستی هم در این زمان خود آنچه باعث سلامتی تومیشد، لاکن الحال از چشمان تو پنهان گشته است.
43For the days will come on you when your enemies will throw up a barricade against you, surround you, hem you in on every side,
43زیرا ایامی بر تو می‌آید که دشمنانت گرد تو سنگرها سازند و تو را احاطه کرده از هرجانب محاصره خواهند نمود.
44and will dash you and your children within you to the ground. They will not leave in you one stone on another, because you didn’t know the time of your visitation.”
44و تو را وفرزندانت را در اندرون تو بر خاک خواهند افکندو در تو سنگی بر سنگی نخواهند گذاشت زیرا که ایام تفقد خود را ندانستی.»
45He entered into the temple and began to drive out those who bought and sold in it,
45و چون داخل هیکل شد، کسانی را که درآنجا خرید و فروش می‌کردند، به بیرون نمودن آغاز کرد.
46saying to them, “It is written, ‘My house is a house of prayer,’ but you have made it a ‘den of robbers’!”
46و به ایشان گفت: «مکتوب است که خانه من خانه عبادت است لیکن شما آن را مغاره دزدان ساخته‌اید.»
47He was teaching daily in the temple, but the chief priests, the scribes, and the leading men among the people sought to destroy him.
47و هر روز در هیکل تعلیم می‌داد، اما روسای کهنه و کاتبان و اکابر قوم قصدهلاک نمودن او می‌کردند.
48They couldn’t find what they might do, for all the people hung on to every word that he said.
48و نیافتند چه کنندزیرا که تمامی مردم بر او آویخته بودند که از اوبشنوند.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.