Luke 24
King James Version with ApocryphaTranslation
King James Version with Apocrypha
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Now upon the first day of the week, very early in the morning, they came unto the sepulchre, bringing the spices which they had prepared, and certain others with them.
1پس در روز اول هفته هنگام سپیده صبح، حنوطی را که درست کرده بودندبا خود برداشته به‌سر قبر‌آمدند و بعضی دیگران همراه ایشان.
2And they found the stone rolled away from the sepulchre.
2و سنگ را از سر قبر غلطانیده دیدند.
3And they entered in, and found not the body of the Lord Jesus.
3چون داخل شدند، جسد خداوند عیسی را نیافتند
4And it came to pass, as they were much perplexed thereabout, behold, two men stood by them in shining garments:
4و واقع شد هنگامی که ایشان از این امر متحیر بودند که ناگاه دو مرد در لباس درخشنده نزد ایشان بایستادند.
5And as they were afraid, and bowed down their faces to the earth, they said unto them, Why seek ye the living among the dead?
5و چون ترسان شده سرهای خود را به سوی زمین افکنده بودند، به ایشان گفتند: «چرا زنده را از میان مردگان می‌طلبید؟
6He is not here, but is risen: remember how he spake unto you when he was yet in Galilee,
6در اینجا نیست، بلکه برخاسته است. به یاد آورید که چگونه وقتی که در جلیل بود شمارا خبر داده،
7Saying, The Son of man must be delivered into the hands of sinful men, and be crucified, and the third day rise again.
7گفت ضروری است که پسر انسان به‌دست مردم گناهکار تسلیم شده مصلوب گرددو روز سوم برخیزد.»
8And they remembered his words,
8پس سخنان او را به‌خاطرآوردند.
9And returned from the sepulchre, and told all these things unto the eleven, and to all the rest.
9و از سر قبر برگشته، آن یازده و دیگران را ازهمه این امور مطلع ساختند.
10It was Mary Magdalene, and Joanna, and Mary the mother of James, and other women that were with them, which told these things unto the apostles.
10و مریم مجدلیه ویونا و مریم مادر یعقوب و دیگر رفقای ایشان بودند که رسولان را از این چیزها مطلع ساختند.
11And their words seemed to them as idle tales, and they believed them not.
11لیکن سخنان زنان را هذیان پنداشته باورنکردند.
12Then arose Peter, and ran unto the sepulchre; and stooping down, he beheld the linen clothes laid by themselves, and departed, wondering in himself at that which was come to pass.
12اما پطرس برخاسته، دوان دوان به سوی قبر رفت و خم شده کفن را تنها گذاشته دیدو از این ماجرا در عجب شده به خانه خود رفت.
13¶ And, behold, two of them went that same day to a village called Emmaus, which was from Jerusalem about threescore furlongs.
13و اینک در همان روز دو نفر از ایشان می‌رفتند به سوی قریه‌ای که از اورشلیم به مسافت، شصت تیر پرتاب دور بود و عمواس نام داشت.
14And they talked together of all these things which had happened.
14و با یک دیگر از تمام این وقایع گفتگومی کردند.
15And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them.
15و چون ایشان در مکالمه و مباحثه می‌بودند، ناگاه خود عیسی نزدیک شده، با ایشان همراه شد.
16But their eyes were holden that they should not know him.
16ولی چشمان ایشان بسته شد تا اورا نشناسند.
17And he said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad?
17او به ایشان گفت: «چه حرفها است که با یکدیگر می‌زنید و راه را به کدورت می‌پیمایید؟»
18And the one of them, whose name was Cleopas, answering said unto him, Art thou only a stranger in Jerusalem, and hast not known the things which are come to pass there in these days?
18یکی که کلیوپاس نام داشت درجواب وی گفت: «مگر تو در اورشلیم غریب وتنها هستی و از آنچه در این ایام در اینجا واقع شدواقف نیستی؟»
19And he said unto them, What things? And they said unto him, Concerning Jesus of Nazareth, which was a prophet mighty in deed and word before God and all the people:
19به ایشان گفت: «چه چیزاست؟» گفتندش: «درباره عیسی ناصری که مردی بود نبی و قادر در فعل و قول در حضورخدا و تمام قوم،
20And how the chief priests and our rulers delivered him to be condemned to death, and have crucified him.
20و چگونه روسای کهنه وحکام ما او را به فتوای قتل سپردند و او رامصلوب ساختند.
21But we trusted that it had been he which should have redeemed Israel: and beside all this, to day is the third day since these things were done.
21اما ما امیدوار بودیم که همین است آنکه می‌باید اسرائیل را نجات دهد وعلاوه بر این همه، امروز از وقوع این امور روزسوم است،
22Yea, and certain women also of our company made us astonished, which were early at the sepulchre;
22و بعضی از زنان ما هم ما را به حیرت انداختند که بامدادان نزد قبر رفتند،
23And when they found not his body, they came, saying, that they had also seen a vision of angels, which said that he was alive.
23وجسد او را نیافته آمدند و گفتند که فرشتگان را دررویا دیدیم که گفتند او زنده شده است.
24And certain of them which were with us went to the sepulchre, and found it even so as the women had said: but him they saw not.
24وجمعی از رفقای ما به‌سر قبر رفته، آن چنانکه زنان گفته بودند یافتند لیکن او را ندیدند.»
25Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken:
25او به ایشان گفت: «ای بی‌فهمان وسست دلان از ایمان آوردن به انچه انبیا گفته‌اند.
26Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory?
26آیا نمی بایست که مسیح این زحمات را بیند تابه جلال خود برسد؟»
27And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself.
27پس از موسی و سایرانبیا شروع کرده، اخبار خود را در تمام کتب برای ایشان شرح فرمود.
28And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further.
28و چون به آن دهی که عازم آن بودندرسیدند، او قصد نمود که دورتر رود.
29But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them.
29و ایشان الحاح کرده، گفتند که «با ما باش. چونکه شب نزدیک است و روز به آخر رسیده.» پس داخل گشته با ایشان توقف نمود.
30And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it , and brake, and gave to them.
30و چون با ایشان نشسته بود نان را گرفته برکت داد و پاره کرده به ایشان داد.
31And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight.
31که ناگاه چشمانشان باز شده، او راشناختند و در ساعت از ایشان غایب شد.
32And they said one to another, Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way, and while he opened to us the scriptures?
32پس با یکدیگر گفتند: «آیا دل در درون مانمی سوخت، وقتی که در راه با ما تکلم می‌نمود وکتب را بجهت ما تفسیر می‌کرد؟»
33And they rose up the same hour, and returned to Jerusalem, and found the eleven gathered together, and them that were with them,
33و در آن ساعت برخاسته به اورشلیم مراجعت کردند و آن یازده را یافتند که با رفقای خود جمع شده
34Saying, The Lord is risen indeed, and hath appeared to Simon.
34می گفتند: «خداوند در حقیقت برخاسته و به شمعون ظاهر شده است.»
35And they told what things were done in the way, and how he was known of them in breaking of bread.
35و آن دو نفر نیز ازسرگذشت راه و کیفیت شناختن او هنگام پاره کردن نان خبر دادند.
36¶ And as they thus spake, Jesus himself stood in the midst of them, and saith unto them, Peace be unto you.
36و ایشان در این گفتگو می‌بودند که ناگاه عیسی خود در میان ایشان ایستاده، به ایشان گفت: «سلام بر شما باد.»
37But they were terrified and affrighted, and supposed that they had seen a spirit.
37اما ایشان لرزان وترسان شده گمان بردند که روحی می‌بینند.
38And he said unto them, Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts?
38به ایشان گفت: «چرا مضطرب شدید و برای چه دردلهای شما شبهات روی می‌دهد؟
39Behold my hands and my feet, that it is I myself: handle me, and see; for a spirit hath not flesh and bones, as ye see me have.
39دستها وپایهایم را ملاحظه کنید که من خود هستم و دست بر من گذارده ببینید، زیرا که روح گوشت واستخوان ندارد، چنانکه می‌نگرید که در من است.»
40And when he had thus spoken, he shewed them his hands and his feet.
40این را گفت و دستها و پایهای خود رابدیشان نشان داد.
41And while they yet believed not for joy, and wondered, he said unto them, Have ye here any meat?
41و چون ایشان هنوز ازخوشی تصدیق نکرده، در عجب مانده بودند، به ایشان گفت: «چیز خوراکی در اینجا دارید؟»
42And they gave him a piece of a broiled fish, and of an honeycomb.
42پس قدری از ماهی بریان و از شانه عسل به وی دادند.
43And he took it , and did eat before them.
43پس آن را گرفته پیش ایشان بخورد.
44And he said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me.
44و به ایشان گفت: «همین است سخنانی که وقتی با شما بودم گفتم ضروری است که آنچه درتورات موسی و صحف انبیا و زبور درباره من مکتوب است به انجام رسد.»
45Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures,
45و در آن وقت ذهن ایشان را روشن کرد تا کتب را بفهمند.
46And said unto them, Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day:
46و به ایشان گفت: «بر همین منوال مکتوب است وبدینطور سزاوار بود که مسیح زحمت کشد و روزسوم از مردگان برخیزد.
47And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem.
47و از اورشلیم شروع کرده، موعظه به توبه و آمرزش گناهان در همه امت‌ها به نام او کرده شود.
48And ye are witnesses of these things.
48و شما شاهد بر این امور هستید.
49¶ And, behold, I send the promise of my Father upon you: but tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high.
49و اینک، من موعود پدر خود را برشما می‌فرستم. پس شما در شهر اورشلیم بمانیدتا وقتی که به قوت از اعلی آراسته شوید.»
50¶ And he led them out as far as to Bethany, and he lifted up his hands, and blessed them.
50پس ایشان را بیرون از شهر تا بیت عنیا بردو دستهای خود را بلند کرده، ایشان را برکت داد.
51And it came to pass, while he blessed them, he was parted from them, and carried up into heaven.
51و چنین شد که در حین برکت دادن ایشان، ازایشان جدا گشته، به سوی آسمان بالا برده شد.
52And they worshipped him, and returned to Jerusalem with great joy:
52پس او را پرستش کرده، با خوشی عظیم به سوی اورشلیم برگشتند.
53And were continually in the temple, praising and blessing God. Amen.
53و پیوسته درهیکل مانده، خدا را حمد و سپاس می‌گفتند. آمین.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.