Ii Samuele 22
Diodati Bibbia 1885Translation
Diodati Bibbia 1885
Clementine Vulgate, 1598
1E DAVIDE proferì al Signore le parole di questo cantico, al giorno che il Signore l'ebbe riscosso dalla mano di tutti i suoi nemici, e dalla mano di Saulle;
1Locutus est autem David Domino verba carminis hujus in die qua liberavit eum Dominus de manu omnium inimicorum suorum, et de manu Saul.
2e disse: Il Signore è la mia rocca, e la mia fortezza, e il mio liberatore;
2Et ait: [Dominus petra mea, et robur meum, et salvator meus.
3Egli è l'Iddio della mia rupe, io spererò in lui; Egli è il mio scudo, e il corno della mia salute; Il mio alto ricetto, il mio rifugio; Il mio Salvatore, che mi salva di violenza.
3Deus fortis meus: sperabo in eum; scutum meum, et cornu salutis meæ: elevator meus, et refugium meum; salvator meus: de iniquitate liberabis me.
4Io invocai il Signore, al quale appartiene ogni lode, E fui salvato da' miei nemici.
4Laudabilem invocabo Dominum, et ab inimicis meis salvus ero.
5Perciocchè onde di morte mi aveano intorniato, Torrenti di scellerati mi aveano spaventato.
5Quia circumdederunt me contritiones mortis: torrentes Belial terruerunt me.
6Legami di sepolcro, mi aveano circondato, Lacci di morte mi aveano incontrato.
6Funes inferni circumdederunt me: prævenerunt me laquei mortis.
7Mentre io era distretto, io invocai il Signore, E gridai all'Iddio mio; Ed egli udì la mia voce dal suo Tempio, E il mio grido pervenne a' suoi orecchi.
7In tribulatione mea invocabo Dominum, et ad Deum meum clamabo: et exaudiet de templo suo vocem meam, et clamor meus veniet ad aures ejus.
8Allora la terra fu smossa, e tremò; I fondamenti de' cieli furono crollati e scossi; Perciocchè egli era acceso nell'ira.
8Commota est et contremuit terra; fundamenta montium concussa sunt, et conquassata: quoniam iratus est eis.
9Fumo gli saliva per le nari, E fuoco consumante per la bocca; Da lui procedevano brace accese.
9Ascendit fumus de naribus ejus, et ignis de ore ejus vorabit: carbones succensi sunt ab eo.
10Ed egli abbassò i cieli, e discese, Avendo una caligine sotto a' suoi piedi.
10Inclinavit cælos, et descendit: et caligo sub pedibus ejus.
11E cavalcava sopra Cherubini, e volava, Ed appariva sopra le ale del vento.
11Et ascendit super cherubim, et volavit: et lapsus est super pennas venti.
12Ed avea poste d'intorno a sè, per tabernacoli, tenebre, Viluppi d'acque, e nubi dell'aria,
12Posuit tenebras in circuitu suo latibulum, cribrans aquas de nubibus cælorum.
13Dallo splendore che scoppiava davanti a lui, Procedevano brace accese.
13Præ fulgore in conspectu ejus, succensi sunt carbones ignis.
14Il Signore tonò dal cielo, E l'Altissimo mandò fuori la sua voce;
14Tonabit de cælo Dominus, et excelsus dabit vocem suam.
15Ed avventò saette, e disperse coloro; Folgore, e li mise in rotta.
15Misit sagittas et dissipavit eos; fulgur, et consumpsit eos.
16E, per lo sgridare del Signore, E per lo soffiar dell'alito delle sue nari, I canali del mare furon veduti, I fondamenti del mondo furono scoperti.
16Et apparuerunt effusiones maris, et revelata sunt fundamenta orbis ab increpatione Domini, ab inspiratione spiritus furoris ejus.
17Egli da alto distese la mano , Mi prese, mi trasse fuori di grandi acque.
17Misit de excelso, et assumpsit me, et extraxit me de aquis multis.
18Egli mi riscosse dal mio potente nemico, Da quelli che mi odiavano; perciocchè erano più forti di me.
18Liberavit me ab inimico meo potentissimo, et ab his qui oderant me: quoniam robustiores me erant.
19Essi mi erano venuti incontro al giorno della mia calamità; Ma il Signore fu il mio sostegno.
19Prævenit me in die afflictionis meæ, et factus est Dominus firmamentum meum.
20E mi trasse fuori in luogo largo; Egli mi liberò; perciocchè egli mi gradisce.
20Et eduxit me in latitudinem: liberavit me, quia complacui ei.
21Il Signore mi ha fatta la retribuzione secondo la mia giustizia; Egli mi ha renduto secondo la purità delle mie mani.
21Retribuet mihi Dominus secundum justitiam meam: et secundum munditiam manuum mearum reddet mihi.
22Perciocchè io ho osservate le vie del Signore, E non mi sono empiamente rivolto dall'Iddio mio.
22Quia custodivi vias Domini, et non egi impie a Deo meo.
23Perciocchè io ho tenute davanti agli occhi tutte le sue leggi, E non mi son rivolto da' suoi statuti.
23Omnia enim judicia ejus in conspectu meo, et præcepta ejus non amovi a me.
24E sono stato intiero inverso lui, E mi son guardato dalla mia iniquità.
24Et ero perfectus cum eo, et custodiam me ab iniquitate mea.
25E il Signore mi ha fatta la retribuzione secondo la mia giustizia, Secondo la purità che io ho guardata davanti agli occhi suoi.
25Et restituet mihi Dominus secundum justitiam meam, et secundum munditiam manuum mearum in conspectu oculorum suorum.
26Tu ti mostri pietoso inverso il pio, Intiero inverso l'uomo intiero.
26Cum sancto sanctus eris, et cum robusto perfectus.
27Puro inverso il puro, E ritroso inverso il perverso;
27Cum electo electus eris, et cum perverso perverteris.
28E salvi la gente afflitta, E bassi gli occhi in su gli altieri.
28Et populum pauperem salvum facies: oculisque tuis excelsos humiliabis.
29Perciocchè tu sei la mia lampana, o Signore; E il Signore allumina le mie tenebre.
29Quia tu lucerna mea, Domine, et tu, Domine, illuminabis tenebras meas.
30Perciocchè per te io rompo tutta una schiera; Per l'Iddio mio io salgo sopra il muro.
30In te enim curram accinctus: in Deo meo transiliam murum.
31La via di Dio è intiera; La parola del Signore è purgata col fuoco; Egli è scudo a tutti coloro che sperano in lui.
31Deus, immaculata via ejus; eloquium Domini igne examinatum: scutum est omnium sperantium in se.
32Perciocchè, chi è Dio, fuor che il Signore? E chi è Rocca, fuor che l'Iddio nostro?
32Quis est Deus præter Dominum, et quis fortis præter Deum nostrum?
33Iddio è la mia forza; e il mio valore; Ed ha renduta spedita e appianata la mia via.
33Deus qui accinxit me fortitudine, et complanavit perfectam viam meam.
34Egli rende i miei piedi simili a quelli delle cerve, E mi fa star ritto in su i miei alti luoghi.
34Coæquans pedes meos cervis, et super excelsa mea statuens me;
35Egli ammaestra le mie mani alla battaglia, E con le mie braccia un arco di rame è spezzato.
35docens manus meas ad prælium, et componens quasi arcum æreum brachia mea.
36Tu mi hai ancora dato lo scudo della tua salvezza, E la tua benignità mi ha accresciuto.
36Dedisti mihi clypeum salutis tuæ, et mansuetudo tua multiplicavit me.
37Tu hai allargati i miei passi sotto me, E le mie calcagna non son vacillate.
37Dilatabis gressus meos subtus me, et non deficient tali mei.
38Io ho perseguiti i miei nemici, e li ho sterminati; E non me ne son tornato indietro , finchè non li avessi distrutti.
38Persequar inimicos meos, et conteram, et non convertar donec consumam eos.
39Io li ho distrutti, e li ho trafitti, e non son potuti risorgere; E mi son caduti sotto a' piedi.
39Consumam eos et confringam, ut non consurgant: cadent sub pedibus meis.
40E tu mi hai cinto di prodezza per la guerra; Tu hai abbassati sotto me quelli che si levavano contro a me.
40Accinxisti me fortitudine ad prælium: incurvasti resistentes mihi subtus me.
41Ed hai fatte voltar le spalle a' miei nemici, Ed a coloro che mi odiavano, davanti a me; Ed io li ho sterminati.
41Inimicos meos dedisti mihi dorsum; odientes me, et disperdam eos.
42Essi riguardavano in qua ed in là , ma non vi fu chi li salvasse; Riguardarono al Signore, ma egli non rispose loro.
42Clamabunt, et non erit qui salvet; ad Dominum, et non exaudiet eos.
43Ed io li ho stritolati minuto come polvere della terra; Io li ho calpestati, schiacciati, come il fango delle strade.
43Delebo eos ut pulverem terræ; quasi lutum platearum comminuam eos atque confringam.
44Tu mi hai ancora scampato dalle brighe del mio popolo; Tu mi hai guardato per esser capo di genti; Il popolo che io non conosceva, mi è divenuto servo.
44Salvabis me a contradictionibus populi mei; custodies me in caput gentium: populus quem ignoro serviet mihi.
45Gli stranieri si sono infinti inverso me; Al solo udire degli orecchi, si son renduti ubbidienti a me.
45Filii alieni resistent mihi; auditu auris obedient mihi.
46Gli stranieri son divenuti fiacchi, Ed hanno tremato di paura fin dentro i lor ricetti chiusi.
46Filii alieni defluxerunt, et contrahentur in angustiis suis.
47Viva il Signore, e benedetta sia la mia Rocca; E sia esaltato Iddio, ch'è la Rocca della mia salvezza.
47Vivit Dominus, et benedictus Deus meus, et exaltabitur Deus fortis salutis meæ.
48Iddio è quel che mi dà modo di far le mie vendette, E che abbassa i popoli sotto me.
48Deus qui das vindictas mihi, et dejicis populos sub me.
49Ed è quel che mi trae fuori da' miei nemici; Tu mi levi ad alto d'infra coloro che mi assaltano, E mi riscuoti dagli uomini violenti.
49Qui educis me ab inimicis meis, et a resistentibus mihi elevas me: a viro iniquo liberabis me.
50Perciò, o Signore, io ti celebrerò fra le nazioni, E salmeggerò al tuo Nome;
50Propterea confitebor tibi, Domine, in gentibus, et nomini tuo cantabo:
51Il quale rende magnifiche le vittorie del suo re, Ed usa benignità inverso Davide, suo Unto, E inverso la sua progenie, in sempiterno.
51magnificans salutes regis sui, et faciens misericordiam christo suo David, et semini ejus in sempiternum.]
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.