João 11
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1Havia um homem doente chamado Lázaro, de Betânia, a aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
1Беше пак један болесник, Лазар из Витаније из села Марије и Марте, сестре њене.
2Foi essa Maria quem ungiu o Senhor com perfume e enxugou os seus pés com os cabelos, cujo irmão, Lázaro, estava doente.
2(А Марија, које брат Лазар боловаше, беше она што помаза Господа миром и отре ноге Његове својом косом.)
3As irmãs, portanto, mandaram dizer-lhe: “Senhor, eis que aquele por quem tens grande carinho está doente.”
3Онда послаше сестре к Њему говорећи: Господе! Гле, онај који Ти је мио болестан је.
4Mas, quando Jesus ouviu isso, disse: “Esta doença não é para a morte, mas para a glória de Deus, para que o Filho de Deus seja glorificado por ela.”
4А кад чу Исус, рече: Ова болест није на смрт, него на славу Божију, да се прослави Син Божји с ње.
5Ora, Jesus amava Marta, e sua irmã, e Lázaro.
5А Исус љубљаше Марту и сестру њену и Лазара.
6Quando, pois, ouviu que ele estava doente, ficou ainda dois dias no lugar onde estava.
6А кад чу да је болестан, тада оста два дана на оном месту где беше.
7Depois disso, disse aos discípulos: “Vamos para a Judeia outra vez.”
7А потом рече ученицима: Хајдемо опет у Јудеју.
8Os discípulos lhe perguntaram: “Rabi, ainda agora os judeus procuravam apedrejar-te, e vais para lá outra vez?”
8Ученици Му рекоше: Рави! Сад Јудејци хтедоше да Те убију камењем, па опет хоћеш да идеш онамо?
9Jesus respondeu: “Não há doze horas de luz no dia? Se alguém andar de dia, não tropeça, porque vê a luz deste mundo.
9Исус одговори: Није ли дванаест сахата у дану? Ко дању иде не спотиче се, јер види видело овог света;
10Mas, se alguém andar de noite, tropeça, porque a luz não está nele.”
10а ко иде ноћу спотиче се, јер нема видела у њему.
11Ele disse essas coisas e, depois disso, disse-lhes: “Nosso amigo Lázaro adormeceu, mas eu vou para despertá-lo do sono.”
11Ово каза, и потом им рече: Лазар, наш пријатељ, заспа; него идем да га пробудим.
12Os discípulos, portanto, disseram: “Senhor, se ele adormeceu, vai se recuperar.”
12Онда Му рекоше ученици Његови: Господе! Ако је заспао, устаће.
13Ora, Jesus tinha falado da sua morte, mas eles pensaram que ele falava do repouso do sono.
13А Исус им рече за смрт његову, а они мишљаху да говори за спавање сна.
14Então, Jesus lhes disse claramente: “Lázaro está morto.
14Тада им Исус каза управо: Лазар умре.
15E, por causa de vocês, alegro-me por não ter estado lá, para que creiam. No entanto, vamos até ele.”
15И мило ми је вас ради што нисам био онамо да верујете; него хајдемо к њему.
16Tomé, portanto, que é chamado Dídimo, disse aos seus condiscípulos: “Vamos nós também, para morrermos com ele.”
16Онда Тома, који се зваше Близанац, рече ученицима: Хајдемо и ми да помремо с њим.
17Então, chegando Jesus, descobriu que ele já estava no túmulo havia quatro dias.
17А кад дође Исус нађе га, а он већ четири дана у гробу.
18Ora, Betânia ficava perto de Jerusalém, a cerca de quinze estádios de distância.
18(А Витанија беше близу Јерусалима око петнаест потркалишта.)
19Muitos judeus tinham se juntado às mulheres que estavam com Marta e Maria para consolá-las pela morte do irmão.
19И многи од Јудејаца беху дошли к Марти и Марији да их теше за братом њиховим.
20Então, quando Marta ouviu que Jesus estava chegando, foi ao seu encontro, mas Maria ficou sentada em casa.
20Кад Марта дакле чу да Исус иде, изађе преда Њ, а Марија сеђаше дома.
21Portanto, Marta disse a Jesus: “Senhor, se estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
21Онда рече Марта Исусу: Господе! Да си Ти био овде не би мој брат умро.
22Mas mesmo agora eu sei que tudo o que pedires a Deus, Deus te dará.”
22А и сад знам да шта заиштеш у Бога даће ти Бог.
23Jesus lhe disse: “Teu irmão ressuscitará.”
23Исус јој рече: Брат ће твој устати.
24Marta lhe disse: “Eu sei que ele ressuscitará na ressurreição, no último dia.”
24Марта Му рече: Знам да ће устати о васкрсењу, у последњи дан.
25Jesus lhe disse: “Eu sou a ressurreição e a vida. Aquele que crê em mim, ainda que morra, viverá.
25А Исус јој рече: Ја сам васкрсење и живот; који верује мене ако и умре живеће.
26E todo aquele que vive e crê em mim nunca morrerá. Você crê nisso?”
26И ниједан који живи и верује мене неће умрети вавек. Верујеш ли ово?
27Ela lhe disse: “Sim, Senhor. Eu creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, aquele que vem ao mundo.”
27Рече Му: Да, Господе! Ја веровах да си Ти Христос, Син Божји који је требало да дође на свет.
28Depois de dizer isso, ela se retirou e chamou Maria, sua irmã, em segredo, dizendo: “O Mestre está aqui e está chamando você.”
28И ово рекавши отиде те зовну тајно Марију, сестру своју говорећи: Учитељ је дошао, и зове те.
29Quando ela ouviu isso, levantou-se rapidamente e foi até ele.
29А она кад чу, уста брзо и отиде к Њему.
30Ora, Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas estava no lugar onde Marta o havia encontrado.
30Јер Исус још не беше дошао у село, него беше на оном месту где Га срете Марта.
31Então os judeus que estavam com ela na casa e a consolavam, vendo que Maria se levantou rapidamente e saiu, foram atrás dela, dizendo: “Ela vai ao túmulo para chorar ali.”
31А Јудејци онда који беху с њом у кући и тешаху је, кад видеше Марију да брзо уста и изиђе, пођоше за њом говорећи да иде на гроб да плаче онамо.
32Portanto, quando Maria chegou onde Jesus estava e o viu, prostrou-se aos seus pés, dizendo-lhe: “Senhor, se estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.”
32А Марија како дође где беше Исус, и виде Га, паде на ноге Његове говорећи Му: Господе! Да си Ти био овде, не би умро мој брат.
33Jesus, ao vê-la chorando e ao ver também chorando os judeus que vieram com ela, gemeu no espírito e ficou profundamente perturbado,
33Онда Исус кад је виде где плаче, и где плачу Јудејци који дођоше с њом, згрози се у духу, и сам постаде жалостан.
34e disse: “Onde o colocaram?” Disseram-lhe: “Senhor, vem e vê.”
34И рече: Где сте га метнули? Рекоше Му: Господе! Хајде да видиш.
35Jesus chorou.
35Ударише сузе Исусу.
36Os judeus, portanto, disseram: “Vejam quanto carinho ele tinha por ele!”
36Онда Јудејци говораху: Гледај како га љубљаше,
37Alguns deles, porém, disseram: “Não poderia este homem, que abriu os olhos do cego, ter feito com que este também não morresse?”
37а неки од њих рекоше: Не могаше ли овај који отвори очи слепцу учинити да и овај не умре?
38Jesus, novamente gemendo no íntimo, foi ao túmulo. Ora, era uma caverna, e uma pedra estava posta sobre ela.
38А Исус опет се згрози у себи, и дође на гроб; а беше пећина, и камен лежаше на њој.
39Jesus disse: “Tirem a pedra.” Marta, a irmã daquele que estava morto, disse-lhe: “Senhor, a esta altura já cheira mal, pois já está morto há quatro dias.”
39Исус рече: Узмите камен. Рече Му Марта, сестра оног што је умро: Господе! Већ смрди; јер су четири дана како је умро.
40Jesus lhe disse: “Não te disse eu que, se creres, verás a glória de Deus?”
40Исус јој рече: Не рекох ли ти да ако верујеш видећеш славу Божју?
41Então tiraram a pedra do lugar onde o morto estava deitado. Jesus levantou os olhos e disse: “Pai, graças te dou porque me ouviste.
41Узеше, дакле, камен где лежаше мртвац; а Исус подиже очи горе, и рече: Оче! Хвала Ти што си ме услишио.
42Eu sei que sempre me ouves, mas por causa da multidão que está ao redor eu disse isso, para que creiam que tu me enviaste.”
42А ја знадох да ме свагда слушаш; него рекох народа ради који овде стоји, да верују да си ме Ти послао.
43Depois de dizer isso, clamou em alta voz: “Lázaro, vem para fora!”
43И ово рекавши зовну гласно: Лазаре! Изиђи напоље.
44Aquele que estava morto saiu, com as mãos e os pés amarrados com faixas, e o seu rosto envolto num lenço. Jesus lhes disse: “Desatem-no e deixem-no ir.”
44И изиђе мртвац обавит платном по рукама и по ногама, и лице његово убрусом повезано. Исус им рече: Разрешите га и пустите нек иде.
45Portanto, muitos dos judeus que vieram a Maria e viram o que Jesus fez creram nele.
45Онда многи од Јудејаца који беху дошли к Марији и видеше шта учини Исус, вероваше Га.
46Mas alguns deles foram aos fariseus e lhes contaram as coisas que Jesus tinha feito.
46А неки од њих отидоше к фарисејима и казаше им шта учини Исус.
47Os principais sacerdotes, portanto, e os fariseus reuniram um conselho e disseram: “O que estamos fazendo? Pois este homem faz muitos sinais.
47Онда главари свештенички и фарисеји сабраше скупштину, и говораху: Шта ћемо чинити? Човек овај чини многа чудеса.
48Se o deixarmos assim, todos crerão nele, e os romanos virão e tirarão tanto o nosso lugar quanto a nossa nação.”
48Ако га оставимо тако, сви ће га веровати; па ће доћи Римљани и узети нам земљу и народ.
49Mas um deles, Caifás, sendo o sumo sacerdote daquele ano, disse-lhes: “Vocês não sabem nada,
49А један од њих, по имену Кајафа, који оне године беше поглавар свештенички, рече им: Ви не знате ништа;
50nem consideram que nos é vantajoso que um só homem morra pelo povo, e que não pereça toda a nação.”
50и не мислите да је нама боље да један човек умре за народ, неголи да народ сав пропадне.
51Ora, ele não disse isso de si mesmo, mas, sendo o sumo sacerdote daquele ano, profetizou que Jesus morreria pela nação,
51А ово не рече сам од себе, него, будући поглавар свештенички оне године, прорече да Исусу ваља умрети за народ;
52e não somente pela nação, mas para que também reunisse em unidade os filhos de Deus que estão dispersos.
52и не само за народ, него да и расејану децу Божију скупи уједно.
53Então, daquele dia em diante, eles deliberaram para matá-lo.
53Од тога, дакле, дана договорише се да Га убију.
54Jesus, portanto, já não andava abertamente entre os judeus, mas retirou-se dali para a região próxima ao deserto, para uma cidade chamada Efraim. E ali ficou com os seus discípulos.
54А Исус више не хођаше јавно по Јудејцима, него оданде отиде у крај близу пустиње у град по имену Јефрем, и онде хођаше с ученицима својим.
55Ora, a Páscoa dos judeus estava próxima. Muitos subiram do campo para Jerusalém antes da Páscoa, para se purificarem.
55А беше близу пасха јеврејска, и многи из оног краја дођоше у Јерусалим пре пасхе да се очисте.
56Então eles procuravam por Jesus e falavam uns com os outros, enquanto estavam no templo: “O que vocês acham? Será que ele não virá à festa?”
56Тада тражаху Исуса, и стојећи у цркви говораху међу собом: Шта мислите ви зашто не долази на празник?
57Ora, os principais sacerdotes e os fariseus tinham ordenado que, se alguém soubesse onde ele estava, deveria informar onde ele estava, para que pudessem prendê-lo.
57А главари свештенички и фарисеји издаше заповест ако Га ко опази где је, да јави да Га ухвате.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.