Isaías 51
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1“Ouçam-me, vocês que seguem a justiça, vocês que buscam o SENHOR. Olhem para a rocha de onde foram cortados, e para a pedreira de onde foram cavados.
1Luistert naar Mij, die naar gerechtigheid streeft, En die Jahweh wilt zoeken! Ziet naar de rots, waaruit gij gehouwen, De groeve, waaruit gij gegraven zijt;
2Olhem para Abraão, seu pai, e para Sara, que lhes deu à luz; pois quando ele era apenas um, eu o chamei, eu o abençoei, e o multipliquei.
2Ziet op naar Abraham, uw vader, Naar Sara, die u heeft gebaard: Hoe Ik hem heb geroepen, toen hij alleen stond, Hem heb gezegend en vermeerderd.
3Pois o SENHOR consolou Sião. Ele consolou todos os seus lugares devastados, e fez do seu deserto como o Éden, e do seu ermo como o jardim do SENHOR. Alegria e contentamento serão achados nela, ações de graças e som de cânticos.
3Want Jahweh heeft medelijden met Sion, Mededogen met al zijn puinen:Hij zal zijn steppe in een Eden veranderen, Zijn woestenij in Jahweh’s tuin; Men zal er vreugde en blijdschap in vinden, Lofgezang en muziek!
4“Ouçam-me, meu povo; e escute-me, minha nação, pois de mim sairá uma lei, e estabelecerei a minha justiça como luz para os povos.
4Hoor naar Mij, o mijn volk, Mijn natie, luister naar Mij: Want van Mij gaat de wet uit, Mijn recht als een licht voor de volken;
5A minha justiça está perto. A minha salvação já saiu, e os meus braços julgarão os povos. As ilhas esperarão por mim, e confiarão no meu braço.
5Snel nadert mijn gerechtigheid, mijn redding verschijnt, Mijn armen zullen de volkeren richten; Op Mij zullen de eilanden hopen, Verlangend uitzien naar mijn arm.
6Levantem os seus olhos para os céus, e olhem para a terra embaixo; pois os céus desaparecerão como fumaça, e a terra se desgastará como uma roupa. Seus habitantes morrerão da mesma forma, mas a minha salvação durará para sempre, e a minha justiça não será anulada.
6Heft uw ogen omhoog naar de hemel, En blikt naar de aarde omlaag: De hemel zal in rook vervliegen, De aarde slijten als een kleed, En die er op wonen, Zullen sterven als muggen; Maar mijn heil zal duren voor eeuwig, Mijn gerechtigheid zal nimmer vergaan!
7“Ouçam-me, vocês que conhecem a justiça, o povo em cujo coração está a minha lei. Não temam a zombaria dos homens, e não se assustem com os seus insultos.
7Hoort dan naar Mij, die de gerechtigheid kent, Volk, dat mijn wet bewaart in zijn hart: Weest niet bevreesd voor de hoon van de mensen, Niet beducht voor hun smaad.
8Pois a traça os devorará como uma roupa, e o verme os comerá como a lã; mas a minha justiça durará para sempre, e a minha salvação por todas as gerações.”
8Want de mot vreet ze weg als een kleed. De worm verteert ze als wol; Maar mijn gerechtigheid zal duren voor eeuwig, Mijn heil van geslacht tot geslacht!
9Desperte, desperte, vista-se de força, braço do SENHOR! Desperte, como nos dias antigos, nas gerações dos tempos passados. Não foi você que cortou Raabe em pedaços, que traspassou o monstro marinho?
9Op, arm van Jahweh; op, en bekleed u met kracht, Op, als van ouds, als in vroegere tijden! Waart gij het niet, die Ráhab vanéén spleet, En het monster doorboorde;
10Não foi você que secou o mar, as águas do grande abismo; que fez das profundezas do mar um caminho para os redimidos passarem?
10Waart gij het niet, die de zee liet verdrogen, De wateren van de onmetelijke vloed; Die de diepten der zee tot een weg hebt gemaakt, Tot een doortocht voor de verlosten?
11Os resgatados do SENHOR voltarão, e virão a Sião com cânticos. Alegria eterna estará sobre as suas cabeças. Eles alcançarão contentamento e alegria. A tristeza e o gemido fugirão.
11Die door Jahweh worden bevrijd, keren terug, En trekken juichend naar Sion; Het hoofd met eeuwige vreugde gekroond, Overstelpt van vreugde en blijdschap. Verdwenen zijn kommer en zuchten;
12“Eu, eu mesmo, sou aquele que consola você. Quem é você, para que tenha medo do homem que morrerá, e do filho do homem, que será feito como a relva?
12Ik ben het zelf, die u troost! Hoe kunt ge dan vrezen voor mensen, die sterven, Voor een mensenkind, dat vergaat als het gras?
13Você se esqueceu do SENHOR, o seu Criador, que estendeu os céus, e lançou os alicerces da terra? Você vive com medo continuamente, o dia todo, por causa da fúria do opressor, quando ele se prepara para destruir? Onde está a fúria do opressor?
13Hoe kunt ge Jahweh, uw Schepper, vergeten, Die de hemelen spande, de aarde grondde; Hoe immerdoor beven voor de woede van den verdrukker, Als bezat hij de macht, om u te vernielen? Waar is toch de woede van uw verdrukker?
14O exilado cativo será libertado em breve. Ele não morrerá nem descerá à cova. O seu pão não faltará.
14De in boeien gekromde wordt spoedig bevrijd; Hij zal niet sterven in de kerker, Het brood zal hem nimmer ontbreken!
15Pois eu sou o SENHOR, o seu Deus, que agita o mar para que as suas ondas rujam. O SENHOR dos Exércitos é o seu nome.
15Ik ben Jahweh, uw God, Die de zee beroert, En de golven doet bruisen; Die Jahweh der heirscharen wordt genoemd!
16Eu coloquei as minhas palavras na sua boca e cobri você com a sombra da minha mão, para que eu possa plantar os céus, lançar os alicerces da terra, e dizer a Sião: ‘Você é o meu povo.’”
16Ik legde mijn woorden in uw mond, Hield in de schaduw van mijn hand u verborgen: Om opnieuw de hemel te spannen, en de aarde te gronden, En tot Sion te zeggen: Gij zijt mijn volk!
17Desperte, desperte! Levante-se, Jerusalém, você que bebeu da mão do SENHOR o cálice da sua ira. Você bebeu a taça, o cálice do atordoamento, e o esgotou.
17Ontwaak, ontwaak; Jerusalem, sta op: Die uit Jahweh’s hand de kelk van zijn toorn hebt gedronken, De zwijmelbeker tot de bodem toe hebt geleegd!
18Não há ninguém para guiá-la entre todos os filhos que ela deu à luz; e não há ninguém que a tome pela mão entre todos os filhos que ela criou.
18Er is niemand geweest, die haar leidde, Van al de zonen, die zij had gebaard; Niet één, die haar bij de hand heeft gevat, Van al de zonen, die zij groot had gebracht.
19Estas duas coisas aconteceram a você — quem se lamentará com você? — desolação e destruição, fome e espada. Como poderei consolá-la?
19Deze twee rampen hebben u getroffen; Wie klaagt er om u: Verwoesting en puinen, honger en zwaard; Wie kan u troosten?
20Os seus filhos desmaiaram. Eles jazem nas esquinas de todas as ruas, como um antílope numa rede. Eles estão cheios da ira do SENHOR, da repreensão do seu Deus.
20Uw zonen liggen beschonken op alle hoeken der straten, Als een gazel in de strik: Dronken van de gramschap van Jahweh, Van het dreigen van onzen God.
21Portanto, ouça agora isto, você que é aflita, e embriagada, mas não com vinho:
21Rampzalige, luister toch; Beschonkene, maar niet van de wijn!
22O seu Senhor, o SENHOR, o seu Deus, que defende a causa do seu povo, diz: “Eis que tirei da sua mão o cálice do atordoamento, a taça, o cálice da minha ira. Você não o beberá nunca mais.
22Zo spreekt Jahweh, uw Heer, Uw God, die pleit voor zijn volk: Zie, Ik neem weg uit uw hand De kelk der bezwijming; De kelk van mijn gramschap Zult gij langer niet drinken!
23Eu o colocarei na mão daqueles que a afligem, que disseram à sua alma: ‘Prostre-se, para que possamos passar por cima de você’; e você fez as suas costas como o chão, como uma rua para os que passam por cima.”
23Ik plaats hem in de handen van uw verdrukkers, In de handen van uw tyrannen, Die tot u zeggen: Buk u neer, Opdat wij over u heen kunnen lopen; Maak uw rug tot een bodem, Tot een straat om te wandelen.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.