Isaías 64
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Ah, se rasgasses os céus, e descesses, para que os montes tremessem na tua presença —
1Ach, scheur toch de hemel vaneen, en daal neer, Zodat de bergen voor uw aangezicht rillen;
2como quando o fogo acende os gravetos, e o fogo faz a água ferver. Torna o teu nome conhecido aos teus adversários, para que as nações tremam na tua presença!
2Als een vuur, dat brandhout doet vlammen, Een vuur, dat het water doet stomen: Om uw vijanden uw Naam te doen kennen, En volken voor U te doen beven,
3Quando fizeste coisas temíveis que não esperávamos, tu desceste, e os montes tremeram na tua presença.
3Als Gij de grootse dingen doet, waarop we niet durfden hopen,
4Pois desde a antiguidade não se ouviu, nem os ouvidos perceberam, nem os olhos viram outro Deus além de ti, que age em favor daquele que nele espera.
4En waarvan men nog nooit had gehoord! Neen, geen oor heeft gehoord, Geen oog ooit gezien: Een God, buiten U, Die helpt, die op U hopen;
5Tu vens ao encontro daquele que se alegra e pratica a justiça, daqueles que se lembram de ti nos teus caminhos. Eis que te iraste, e nós pecamos. Temos estado em pecado por muito tempo. Seremos nós salvos?
5Die vreugde bereidt voor wie gerechtigheid doet, En uw wegen gedenkt! Maar nu zijt Gij toornig: wij hebben gezondigd; Zo lang al vergramd: wij waren afvallig.
6Pois todos nós nos tornamos como o impuro, e toda a nossa justiça é como trapo imundo. Todos nós murchamos como uma folha; e as nossas iniquidades, como o vento, nos levam para longe.
6Allen zijn wij als onreinen geworden, Heel onze deugd als een doek, door stonden bezoedeld; Als bladeren vallen wij allemaal af, Onze zonden jagen ons voort als de wind.
7Não há ninguém que invoque o teu nome, que se desperte para se apegar a ti; pois escondeste o teu rosto de nós, e nos consumiste por meio das nossas iniquidades.
7Er is niemand, die uw Naam nog aanroept, Of die op U nog durft steunen; Want Gij hebt voor ons uw aanschijn verborgen, Ons prijs gegeven aan onze schuld.
8Mas agora, SENHOR, tu és o nosso Pai. Nós somos o barro, e tu és o nosso oleiro. Todos nós somos obra da tua mão.
8Toch blijft Gij, Jahweh, onze Vader! Wij zijn het leem, Gij onze boetseerder; Wij allen het werk uwer handen!
9Não te enfureças, SENHOR. Não te lembres da iniquidade para sempre. Olha e vê, nós te imploramos, todos nós somos o teu povo.
9Ach, Jahweh, wees toch niet al te vergramd, Niet altijd onze misdaad indachtig. Ach, zie op ons neer: Wij blijven toch allen uw volk!
10As tuas santas cidades se tornaram um deserto. Sião se tornou um deserto, Jerusalém, uma desolação.
10Uw heilige steden zijn een steppe geworden, Sion een wildernis, Jerusalem een woestijn.
11A nossa santa e bela casa, onde nossos pais te louvavam, foi queimada pelo fogo. Todos os nossos lugares agradáveis estão em ruínas.
11Onze heilige en heerlijke tempel, Waarin onze vaderen U hebben geloofd, Is een prooi der vlammen geworden; Al wat ons dierbaar was, ligt in puin!
12Diante destas coisas, tu te conterás, SENHOR? Ficarás calado e nos punirás tão severamente?
12Kunt Gij dit alles maar toezien, o Jahweh; Maar zwijgen, ten einde toe ons vernederen?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.