سوگنامه 3
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
1من آن مرد هستم که از عصای غضب وی مذلت دیده‌ام.
1I am the man that hath seen affliction by the rod of His wrath.
2او مرا رهبری نموده، به تاریکی در‌آورده است و نه به روشنایی.
2He hath led me and caused me to walk in darkness and not in light.
3به درستی که دست خویش را تمامی روز به ضد من بارها برگردانیده است.
3Surely against me He turneth His hand again and again all the day.
4گوشت و پوست مرا مندرس ساخته واستخوانهایم را خرد کرده است.
4My flesh and my skin hath He worn out; He hath broken my bones.
5به ضد من بنا نموده، مرا به تلخی و مشقت احاطه کرده است.
5He hath builded against me, and compassed me with gall and travail.
6مرا مثل آنانی که از قدیم مرده‌اند در تاریکی نشانیده است.
6He hath made me to dwell in dark places, as those that have been long dead.
7گرد من حصار کشیده که نتوانم بیرون آمد وزنجیر مرا سنگین ساخته است.
7He hath hedged me about, that I cannot go forth; He hath made my chain heavy.
8و نیز چون فریاد و استغاثه می‌نمایم دعای مرا منع می‌کند.
8Yea, when I cry and call for help, He shutteth out my prayer.
9راههای مرا با سنگهای تراشیده سد کرده است و طریقهایم را کج نموده است.
9He hath enclosed my ways with hewn stone, He hath made my paths crooked.
10او برای من خرسی است در کمین نشسته وشیری که در بیشه خود می‌باشد.
10He is unto me as a bear lying in wait, as a lion in secret places.
11راه مرا منحرف ساخته، مرا دریده است ومرا مبهوت گردانیده است.
11He hath turned aside my ways, and pulled me in pieces; He hath made me desolate.
12کمان خود را زه کرده، مرا برای تیرهای خویش، هدف ساخته است.
12He hath bent His bow, and set me as a mark for the arrow.
13و تیرهای ترکش خود را به گرده های من فرو برده است.
13He hath caused the arrows of His quiver to enter into my reins.
14من به جهت تمامی قوم خود مضحکه وتمامی روز سرود ایشان شده‌ام.
14I am become a derision to all my people, and their song all the day.
15مرا به تلخیها سیر کرده و مرا به افسنتین مست گردانیده است.
15He hath filled me with bitterness, He hath sated me with wormwood.
16دندانهایم را به سنگ ریزها شکسته و مرا به خاکستر پوشانیده است.
16He hath also broken my teeth with gravel stones, He hath made me to wallow in ashes.
17تو جان مرا از سلامتی دور انداختی و من سعادتمندی را فراموش کردم،
17And my soul is removed far off from peace, I forgot prosperity.
18و گفتم که قوت و امید من از یهوه تلف شده است.
18And I said: 'My strength is perished, and mine expectation from the LORD.'
19مذلت و شقاوت مرا افسنتین و تلخی به یادآور.
19Remember mine affliction and mine anguish, the wormwood and the gall.
20تو البته به یاد خواهی آورد زیرا که جان من در من منحنی شده است.
20My soul hath them still in remembrance, and is bowed down within me.
21و من آن را در دل خود خواهم گذرانید و ازاین سبب امیدوار خواهم بود.
21This I recall to my mind, therefore have I hope.
22از رافت های خداوند است که تلف نشدیم زیرا که رحمت های او بی‌زوال است.
22Surely the LORD'S mercies are not consumed, surely His compassions fail not.
23آنها هر صبح تازه می‌شود و امانت تو بسیاراست.
23They are new every morning; great is Thy faithfulness.
24و جان من می‌گوید که خداوند نصیب من است، بنابراین بر او امیدوارم.
24'The LORD is my portion', saith my soul; 'Therefore will I hope in Him.'
25خداوند به جهت کسانی که بر او توکل دارند و برای آنانی که او را می‌طلبند نیکو است.
25The LORD is good unto them that wait for Him, to the soul that seeketh Him.
26خوب است که انسان امیدوار باشد و باسکوت انتظار نجات خداوند را بکشد.
26It is good that a man should quietly wait for the salvation of the LORD.
27برای انسان نیکو است که یوغ را در جوانی خود بردارد.
27It is good for a man that he bear the yoke in his youth.
28به تنهایی بنشیند و ساکت باشد زیرا که اوآن را بر وی نهاده است.
28Let him sit alone and keep silence, because He hath laid it upon him.
29دهان خود را بر خاک بگذارد که شاید امیدباشد.
29Let him put his mouth in the dust, if so be there may be hope.
30رخسار خود را به زنندگان بسپارد و ازخجالت سیر شود.
30Let him give his cheek to him that smiteth him, let him be filled full with reproach.
31زیرا خداوند تا به ابد او را ترک نخواهدنمود.
31For the Lord will not cast off for ever.
32زیرا اگر‌چه کسی را محزون سازد لیکن برحسب کثرت رافت خود رحمت خواهد فرمود.
32For though He cause grief, yet will He have compassion according to the multitude of His mercies.
33چونکه بنی آدم را از دل خود نمی رنجاند ومحزون نمی سازد.
33For He doth not afflict willingly, nor grieve the children of men.
34تمامی اسیران زمین را زیر پا پایمال کردن،
34To crush under foot all the prisoners of the earth,
35و منحرف ساختن حق انسان به حضورحضرت اعلی،
35To turn aside the right of a man before the face of the Most High,
36و منقلب نمودن آدمی در دعویش منظورخداوند نیست.
36To subvert a man in his cause, the Lord approveth not.
37کیست که بگوید و واقع شود اگر خداوندامر نفرموده باشد.
37Who is he that saith, and it cometh to pass, when the Lord commandeth it not?
38آیا از فرمان حضرت اعلی هم بدی و هم نیکویی صادر نمی شود؟
38Out of the mouth of the Most High proceedeth not evil and good?
39پس چرا انسان تا زنده است و آدمی به‌سبب سزای گناهان خویش شکایت کند؟
39Wherefore doth a living man complain, a strong man because of his sins?
40راههای خود را تجسس و تفحص بنماییم و بسوی خداوند بازگشت کنیم.
40Let us search and try our ways, and return to the LORD.
41دلها و دستهای خویش را بسوی خدایی که در آسمان است برافرازیم،
41Let us lift up our heart with our hands unto God in the heavens.
42(و بگوییم ): «ما گناه کردیم و عصیان ورزیدیم و تو عفو نفرمودی.
42We have transgressed and have rebelled; Thou hast not pardoned.
43خویشتن را به غضب پوشانیده، ما را تعاقب نمودی و به قتل رسانیده، شفقت نفرمودی.
43Thou hast covered with anger and pursued us; Thou hast slain unsparingly.
44خویشتن را به ابر غلیظ مستور ساختی، تادعای ما نگذرد.
44Thou hast covered Thyself with a cloud, so that no prayer can pass through.
45ما را در میان امت‌ها فضله و خاکروبه گردانیده‌ای.»
45Thou hast made us as the offscouring and refuse in the midst of the peoples.
46تمامی دشمنان ما بر ما دهان خود رامی گشایند.
46All our enemies have opened their mouth wide against us.
47خوف و دام و هلاکت و خرابی بر ما عارض گردیده است.
47Terror and the pit are come upon us, desolation and destruction.
48به‌سبب هلاکت دختر قوم من، نهرهای آب از چشمانم می‌ریزد.
48Mine eye runneth down with rivers of water, for the breach of the daughter of my people.
49چشم من بلا انقطاع جاری است و بازنمی ایستد.
49Mine eye is poured out, and ceaseth not, without any intermission,
50تا خداوند از آسمان ملاحظه نماید و ببیند.
50Till the LORD look forth, and behold from heaven.
51چشمانم به جهت جمیع دختران شهرم، جان مرا می‌رنجاند.
51Mine eye affected my soul, because of all the daughters of my city.
52آنانی که بی‌سبب دشمن منند مرا مثل مرغ بشدت تعاقب می‌نمایند.
52They have chased me sore like a bird, that are mine enemies without cause.
53جان مرا در سیاه چال منقطع ساختند وسنگها بر من‌انداختند.
53They have cut off my life in the dungeon, and have cast stones upon me.
54آبها از سر من گذشت پس گفتم: منقطع شدم.
54Waters flowed over my head; I said: 'I am cut off.'
55آنگاه‌ای خداوند، از عمق های سیاه چال اسم تو را خواندم.
55I called upon Thy name, O LORD, Out of the lowest dungeon.
56آواز مرا شنیدی، پس گوش خود را از آه واستغاثه من مپوشان!
56Thou heardest my voice; hide not Thine ear at my sighing, at my cry.
57در روزی که تو را خواندم نزدیک شده، فرمودی که نترس.
57Thou drewest near in the day that I called upon Thee; Thou saidst: 'Fear not.'
58ای خداوند دعوی جان مرا انجام داده و حیات مرا فدیه نموده‌ای!
58O Lord, Thou hast pleaded the causes of my soul; Thou hast redeemed my life.
59ای خداوند ظلمی را که به من نموده انددیده‌ای پس مرا دادرسی فرما!
59O LORD, Thou hast seen my wrong; judge Thou my cause.
60تمامی کینه ایشان و همه تدبیرهایی را که به ضد من کردند دیده‌ای.
60Thou hast seen all their vengeance and all their devices against me.
61ای خداوند مذمت ایشان را و همه تدبیرهایی را که به ضد من کردند شنیده‌ای!
61Thou hast heard their taunt, O LORD, and all their devices against me;
62سخنان مقاومت کنندگانم را و فکرهایی راکه تمامی روز به ضد من دارند (دانسته‌ای ).
62The lips of those that rose up against me, and their muttering against me all the day.
63نشستن و برخاستن ایشان را ملاحظه فرمازیرا که من سرود ایشان شده‌ام.
63Behold Thou their sitting down, and their rising up; I am their song.
64ای خداوند موافق اعمال دستهای ایشان مکافات به ایشان برسان.
64Thou wilt render unto them a recompense, O LORD, according to the work of their hands.
65غشاوه قلب به ایشان بده و لعنت تو برایشان باد!
65Thou wilt give them hardness of heart, Thy curse unto them.
66ایشان را به غضب تعاقب نموده، از زیرآسمانهای خداوند هلاک کن.
66Thou wilt pursue them in anger, and destroy them from under the heavens of the LORD.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.