ลูกา 9
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
King James Version with Apocrypha
1พระองค์เรียกสิบสองคน มารวมกัน และมอบพลังและสิทธิอำนาจแก่พวกเขาเหนือปีศาจทั้งปวง รวมทั้งให้รักษาโรคต่าง ๆ ได้
1Then he called his twelve disciples together, and gave them power and authority over all devils, and to cure diseases.
2พระองค์ส่งพวกเขาออกไปประกาศอาณาจักรของพระเจ้าและรักษาคนเจ็บป่วย
2And he sent them to preach the kingdom of God, and to heal the sick.
3พระองค์กล่าวกับพวกเขาว่า “อย่าเอาอะไรติดตัวไปในการเดินทาง ไม่ว่าจะเป็นไม้เท้า ถุงย่าม ขนมปัง หรือเงิน และแต่ละคนอย่ามีเสื้อสองตัว
3And he said unto them, Take nothing for your journey, neither staves, nor scrip, neither bread, neither money; neither have two coats apiece.
4เมื่อพวกคุณเข้าไปในบ้านใด ก็จงพักอยู่ที่นั่นจนกว่าจะออกจากที่นั้น
4And whatsoever house ye enter into, there abide, and thence depart.
5ถ้ามีคนไม่ต้อนรับพวกคุณ เมื่อออกจากเมืองนั้น จงสะบัดแม้แต่ฝุ่นจากเท้าของพวกคุณไว้เพื่อเป็นพยานกล่าวโทษพวกเขา”
5And whosoever will not receive you, when ye go out of that city, shake off the very dust from your feet for a testimony against them.
6พวกเขาจึงออกเดินทางไปตามหมู่บ้านต่าง ๆ ประกาศข่าวดีและรักษาคนให้หายทุกแห่ง
6And they departed, and went through the towns, preaching the gospel, and healing every where.
7เฮโรดเจ้าแคว้นได้ยินเรื่องทั้งหมดที่พระองค์ทำ และรู้สึกสับสนมาก เพราะบางคนพูดว่ายอห์นฟื้นขึ้นจากความตายแล้ว
7¶ Now Herod the tetrarch heard of all that was done by him: and he was perplexed, because that it was said of some, that John was risen from the dead;
8บางคนว่าเอลียาห์ปรากฏตัว และบางคนว่าเหล่าผู้เผยพระวจนะในสมัยก่อนคนหนึ่งฟื้นขึ้นมา
8And of some, that Elias had appeared; and of others, that one of the old prophets was risen again.
9เฮโรดกล่าวว่า “ยอห์นนั้นเราเป็นคนตัดศีรษะ แต่คนนี้เป็นใครกันที่เราได้ยินเรื่องเช่นนี้?” แล้วเขาก็พยายามหาโอกาสพบพระองค์
9And Herod said, John have I beheaded: but who is this, of whom I hear such things? And he desired to see him.
10เมื่อพวกอัครทูตกลับมา ก็เล่าทุกสิ่งที่พวกเขาทำให้พระองค์ฟัง พระองค์พาพวกเขาออกไปตามลำพังยังบริเวณเปลี่ยวของ เมืองหนึ่งชื่อเบธไซดา
10¶ And the apostles, when they were returned, told him all that they had done. And he took them, and went aside privately into a desert place belonging to the city called Bethsaida.
11แต่ฝูงชนรู้เรื่องจึงตามพระองค์ไป พระองค์ต้อนรับพวกเขา พูดกับพวกเขาเรื่องอาณาจักรของพระเจ้า และรักษาคนที่ต้องการการรักษาให้หาย
11And the people, when they knew it , followed him: and he received them, and spake unto them of the kingdom of God, and healed them that had need of healing.
12เมื่อวันเริ่มคล้อยลง สิบสองคนเข้ามาหาพระองค์และกล่าวว่า “ขอส่งฝูงชนไปเถิด เพื่อพวกเขาจะได้ไปตามหมู่บ้านและไร่นาแถบนี้ หาที่พักและหาอาหาร เพราะที่นี่เป็นที่เปลี่ยว”
12And when the day began to wear away, then came the twelve, and said unto him, Send the multitude away, that they may go into the towns and country round about, and lodge, and get victuals: for we are here in a desert place.
13แต่พระองค์กล่าวกับพวกเขาว่า “พวกคุณจงหาอะไรให้พวกเขากินเถิด” พวกเขาตอบว่า “พวกเรามีเพียงขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัว เว้นแต่ว่าพวกเราจะไปซื้ออาหารให้คนทั้งหมดนี้”
13But he said unto them, Give ye them to eat. And they said, We have no more but five loaves and two fishes; except we should go and buy meat for all this people.
14เพราะมีผู้ชายอยู่ประมาณห้าพันคน พระองค์กล่าวกับสาวกของพระองค์ว่า “จัดให้พวกเขานั่งเป็นกลุ่ม ๆ กลุ่มละประมาณห้าสิบคน”
14For they were about five thousand men. And he said to his disciples, Make them sit down by fifties in a company.
15พวกเขาก็ทำเช่นนั้น และจัดให้ทุกคนนั่งลง
15And they did so, and made them all sit down.
16พระองค์รับขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัวมา แหงนหน้ามองท้องฟ้า กล่าวคำอวยพรแก่ขนมปังกับปลาเหล่านั้น แล้วหักส่งให้สาวกนำไปแจกแก่ฝูงชน
16Then he took the five loaves and the two fishes, and looking up to heaven, he blessed them, and brake, and gave to the disciples to set before the multitude.
17ทุกคนกินจนอิ่ม และพวกเขาเก็บเศษอาหารที่เหลือได้สิบสองตะกร้า
17And they did eat, and were all filled: and there was taken up of fragments that remained to them twelve baskets.
18ขณะที่พระองค์กำลังอธิษฐานตามลำพัง และมีสาวกอยู่ใกล้ ๆ พระองค์ถามพวกเขาว่า “ฝูงชนพูดว่าเราเป็นใคร?”
18¶ And it came to pass, as he was alone praying, his disciples were with him: and he asked them, saying, Whom say the people that I am?
19พวกเขาตอบว่า “บางคนว่า ‘ยอห์นผู้ทำพิธีบัพติศมา’ บางคนว่า ‘เอลียาห์’ และบางคนว่าเป็นผู้เผยพระวจนะในสมัยก่อนคนหนึ่งที่ฟื้นขึ้นมา”
19They answering said, John the Baptist; but some say , Elias; and others say , that one of the old prophets is risen again.
20พระองค์ถามพวกเขาว่า “แล้วพวกคุณล่ะ พูดว่าเราเป็นใคร?” เปโตรตอบว่า “พระคริสต์ของพระเจ้า”
20He said unto them, But whom say ye that I am? Peter answering said, The Christ of God.
21แต่พระองค์กำชับและสั่งพวกเขาไม่ให้บอกเรื่องนี้แก่ใคร
21And he straitly charged them, and commanded them to tell no man that thing;
22โดยกล่าวว่า “บุตรมนุษย์จะต้องทนทุกข์หลายอย่าง ถูกพวกผู้ใหญ่ พวกหัวหน้าปุโรหิต และพวกอาลักษณ์ปฏิเสธ ถูกฆ่า และในวันที่สามจะฟื้นขึ้นจากความตาย”
22Saying, The Son of man must suffer many things, and be rejected of the elders and chief priests and scribes, and be slain, and be raised the third day.
23พระองค์กล่าวกับทุกคนว่า “ถ้าใครต้องการตามเรามา ให้คนนั้นปฏิเสธตนเอง แบกกางเขนของตน และตามเรามา
23¶ And he said to them all, If any man will come after me, let him deny himself, and take up his cross daily, and follow me.
24เพราะใครก็ตามที่ต้องการรักษาชีวิตของตนไว้จะสูญเสียชีวิต แต่ใครก็ตามที่สูญเสียชีวิตเพราะเห็นแก่เรา จะรักษาชีวิตนั้นไว้ได้
24For whosoever will save his life shall lose it: but whosoever will lose his life for my sake, the same shall save it.
25คนเราจะได้ประโยชน์อะไร ถ้าได้โลกทั้งโลกมา แต่กลับสูญเสียหรือทำลายตัวเอง?
25For what is a man advantaged, if he gain the whole world, and lose himself, or be cast away?
26เพราะใครก็ตามที่ละอายเพราะเราและคำของเรา บุตรมนุษย์ก็จะละอายเพราะคนนั้น เมื่อพระองค์มาในพระสิริของพระองค์เอง ในพระสิริของพระบิดา และของเหล่าทูตสวรรค์บริสุทธิ์
26For whosoever shall be ashamed of me and of my words, of him shall the Son of man be ashamed, when he shall come in his own glory, and in his Father’s, and of the holy angels.
27แต่เราบอกความจริงแก่พวกคุณว่า มีบางคนที่ยืนอยู่ที่นี่ซึ่งจะไม่ลิ้มรสความตายจนกว่าจะได้เห็นอาณาจักรของพระเจ้า”
27But I tell you of a truth, there be some standing here, which shall not taste of death, till they see the kingdom of God.
28ประมาณแปดวันหลังจากกล่าวเรื่องเหล่านี้ พระองค์พาเปโตร ยอห์น และยากอบขึ้นไปบนภูเขาเพื่ออธิษฐาน
28¶ And it came to pass about an eight days after these sayings, he took Peter and John and James, and went up into a mountain to pray.
29ขณะที่พระองค์กำลังอธิษฐาน ลักษณะใบหน้าของพระองค์ก็เปลี่ยนไป และเสื้อผ้าของพระองค์กลายเป็นสีขาวส่องประกายเจิดจ้า
29And as he prayed, the fashion of his countenance was altered, and his raiment was white and glistering.
30แล้วมีชายสองคนกำลังสนทนากับพระองค์ คือโมเสสกับเอลียาห์
30And, behold, there talked with him two men, which were Moses and Elias:
31ทั้งสองปรากฏด้วยพระสิริ และพูดถึงการจากไปของพระองค์ ซึ่งพระองค์กำลังจะทำให้สำเร็จที่กรุงเยรูซาเล็ม
31Who appeared in glory, and spake of his decease which he should accomplish at Jerusalem.
32เปโตรกับคนที่อยู่กับเขาง่วงจัด แต่เมื่อตื่นเต็มที่แล้ว พวกเขาเห็นพระสิริของพระองค์และชายสองคนที่ยืนอยู่กับพระองค์
32But Peter and they that were with him were heavy with sleep: and when they were awake, they saw his glory, and the two men that stood with him.
33ขณะที่ชายทั้งสองกำลังจากพระองค์ไป เปโตรกล่าวกับพระเยซูว่า “อาจารย์ ดีจริง ๆ ที่พวกเราอยู่ที่นี่ ให้พวกเราสร้างเพิงสามหลัง หลังหนึ่งสำหรับท่าน หลังหนึ่งสำหรับโมเสส และอีกหลังหนึ่งสำหรับเอลียาห์” เขาพูดโดยไม่รู้ว่าตนกำลังพูดอะไร
33And it came to pass, as they departed from him, Peter said unto Jesus, Master, it is good for us to be here: and let us make three tabernacles; one for thee, and one for Moses, and one for Elias: not knowing what he said.
34ขณะที่เขากำลังพูดอยู่นั้น มีเมฆก้อนหนึ่งมาปกคลุมพวกเขา และเมื่อพวกเขาเข้าไปในเมฆก็เกิดความกลัว
34While he thus spake, there came a cloud, and overshadowed them: and they feared as they entered into the cloud.
35มีเสียงดังออกมาจากเมฆว่า “ผู้นี้คือบุตรที่รักของเรา จงฟังเขา!”
35And there came a voice out of the cloud, saying, This is my beloved Son: hear him.
36เมื่อเสียงนั้นเงียบลง ก็พบว่าพระเยซูอยู่เพียงผู้เดียว พวกเขายังคงเงียบ และในเวลานั้นไม่ได้บอกใครถึงสิ่งที่พวกเขาเห็น
36And when the voice was past, Jesus was found alone. And they kept it close, and told no man in those days any of those things which they had seen.
37วันรุ่งขึ้น เมื่อพวกเขาลงมาจากภูเขา ฝูงชนจำนวนมากก็มาพบพระองค์
37¶ And it came to pass, that on the next day, when they were come down from the hill, much people met him.
38ชายคนหนึ่งจากฝูงชนร้องขึ้นว่า “อาจารย์ ข้าพเจ้าขอร้องท่าน โปรดดูบุตรชายของข้าพเจ้าด้วย เพราะเขาเป็นบุตรคนเดียว ของข้าพเจ้า
38And, behold, a man of the company cried out, saying, Master, I beseech thee, look upon my son: for he is mine only child.
39มีวิญญาณหนึ่งเข้าสิงเขา แล้วเขาก็ร้องขึ้นทันที วิญญาณนั้นทำให้เขาชักจนมีฟองออกจากปาก และแทบไม่ยอมออกจากเขา ทั้งยังทำร้ายเขาอย่างหนัก
39And, lo, a spirit taketh him, and he suddenly crieth out; and it teareth him that he foameth again, and bruising him hardly departeth from him.
40ข้าพเจ้าขอให้สาวกของท่านขับมันออก แต่พวกเขาทำไม่ได้”
40And I besought thy disciples to cast him out; and they could not.
41พระเยซูตอบว่า “คนยุคที่ไร้ความเชื่อและบิดเบือนเอ๋ย เราจะต้องอยู่กับพวกคุณและอดทนต่อพวกคุณอีกนานเท่าไร? พาบุตรของท่านมาที่นี่เถิด”
41And Jesus answering said, O faithless and perverse generation, how long shall I be with you, and suffer you? Bring thy son hither.
42ขณะที่เด็กกำลังเข้ามา ปีศาจก็เหวี่ยงเขาลงกับพื้นและทำให้ชักอย่างรุนแรง แต่พระเยซูตำหนิวิญญาณที่ไม่บริสุทธิ์ รักษาเด็กให้หาย และส่งคืนให้บิดาของเขา
42And as he was yet a coming, the devil threw him down, and tare him . And Jesus rebuked the unclean spirit, and healed the child, and delivered him again to his father.
43ทุกคนต่างประหลาดใจในความยิ่งใหญ่ของพระเจ้า แต่ขณะที่ทุกคนกำลังอัศจรรย์ใจในสิ่งทั้งปวงที่พระเยซูทำ พระองค์กล่าวกับสาวกว่า
43¶ And they were all amazed at the mighty power of God. But while they wondered every one at all things which Jesus did, he said unto his disciples,
44“จงให้ถ้อยคำเหล่านี้ซึมเข้าไปในหูของพวกคุณ เพราะบุตรมนุษย์กำลังจะถูกมอบไว้ในมือของมนุษย์”
44Let these sayings sink down into your ears: for the Son of man shall be delivered into the hands of men.
45แต่พวกเขาไม่เข้าใจคำกล่าวนี้ ความหมายนั้นถูกซ่อนไว้จากพวกเขา เพื่อไม่ให้พวกเขาเข้าใจ และพวกเขาก็กลัวที่จะถามพระองค์เกี่ยวกับคำกล่าวนี้
45But they understood not this saying, and it was hid from them, that they perceived it not: and they feared to ask him of that saying.
46แล้วพวกเขาก็โต้เถียงกันว่า ใครในหมู่พวกเขาเป็นใหญ่ที่สุด
46¶ Then there arose a reasoning among them, which of them should be greatest.
47พระเยซูทราบความคิดในใจของพวกเขา จึงพาเด็กเล็กคนหนึ่งมายืนข้างพระองค์
47And Jesus, perceiving the thought of their heart, took a child, and set him by him,
48แล้วกล่าวกับพวกเขาว่า “ใครก็ตามที่ต้อนรับเด็กเล็กคนนี้ในนามของเรา ก็ต้อนรับเรา และใครก็ตามที่ต้อนรับเรา ก็ต้อนรับพระองค์ผู้ส่งเรามา เพราะผู้ที่เล็กน้อยที่สุดในหมู่พวกคุณทุกคน ผู้นั้นจะเป็นใหญ่”
48And said unto them, Whosoever shall receive this child in my name receiveth me: and whosoever shall receive me receiveth him that sent me: for he that is least among you all, the same shall be great.
49ยอห์นตอบว่า “อาจารย์ พวกเราเห็นคนหนึ่งขับปีศาจในนามของท่าน และพวกเราห้ามเขา เพราะเขาไม่ได้ติดตามร่วมกับพวกเรา”
49¶ And John answered and said, Master, we saw one casting out devils in thy name; and we forbad him, because he followeth not with us.
50พระเยซูกล่าวกับเขาว่า “อย่าห้ามเขาเลย เพราะคนที่ไม่ต่อต้านพวกเราก็อยู่ฝ่ายพวกเรา”
50And Jesus said unto him, Forbid him not: for he that is not against us is for us.
51เมื่อใกล้ถึงวันที่พระองค์จะถูกรับขึ้นไป พระองค์ก็มุ่งหน้าอย่างแน่วแน่ไปกรุงเยรูซาเล็ม
51¶ And it came to pass, when the time was come that he should be received up, he stedfastly set his face to go to Jerusalem,
52และส่งผู้ส่งสารล่วงหน้าไป พวกเขาเข้าไปในหมู่บ้านแห่งหนึ่งของชาวสะมาเรียเพื่อเตรียมการต้อนรับพระองค์
52And sent messengers before his face: and they went, and entered into a village of the Samaritans, to make ready for him.
53แต่คนในหมู่บ้านไม่ต้อนรับพระองค์ เพราะพระองค์กำลังมุ่งหน้าไปกรุงเยรูซาเล็ม
53And they did not receive him, because his face was as though he would go to Jerusalem.
54เมื่อยากอบกับยอห์นสาวกของพระองค์เห็นเช่นนั้น ก็กล่าวว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ท่านต้องการให้พวกเราสั่งไฟจากท้องฟ้าลงมาเผาผลาญพวกเขาเหมือนที่เอลียาห์ทำหรือ?”
54And when his disciples James and John saw this , they said, Lord, wilt thou that we command fire to come down from heaven, and consume them, even as Elias did?
55แต่พระองค์หันมาตำหนิพวกเขาว่า “พวกคุณไม่รู้ว่าพวกคุณมีจิตวิญญาณแบบใด
55But he turned, and rebuked them, and said, Ye know not what manner of spirit ye are of.
56เพราะบุตรมนุษย์ไม่ได้มาเพื่อทำลายชีวิตของมนุษย์ แต่มาเพื่อช่วยพวกเขาให้รอด” แล้วพวกเขาก็ไปยังหมู่บ้านอื่น
56For the Son of man is not come to destroy men’s lives, but to save them . And they went to another village.
57ขณะที่พวกเขากำลังเดินไปตามทาง มีชายคนหนึ่งกล่าวกับพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้าจะติดตามท่านไปทุกแห่งที่ท่านไป”
57¶ And it came to pass, that, as they went in the way, a certain man said unto him, Lord, I will follow thee whithersoever thou goest.
58พระเยซูกล่าวกับเขาว่า “สุนัขจิ้งจอกยังมีโพรง และนกในท้องฟ้ายังมีรัง แต่บุตรมนุษย์ไม่มีที่สำหรับวางศีรษะ”
58And Jesus said unto him, Foxes have holes, and birds of the air have nests; but the Son of man hath not where to lay his head.
59พระองค์กล่าวกับอีกคนหนึ่งว่า “จงตามเรามา!” แต่คนนั้นตอบว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ขออนุญาตให้ข้าพเจ้าไปฝังศพบิดาก่อน”
59And he said unto another, Follow me. But he said, Lord, suffer me first to go and bury my father.
60พระเยซูกล่าวกับเขาว่า “ปล่อยให้คนตายฝังคนตายของพวกเขาเองเถิด ส่วนท่านจงไปประกาศอาณาจักรของพระเจ้า”
60Jesus said unto him, Let the dead bury their dead: but go thou and preach the kingdom of God.
61อีกคนหนึ่งกล่าวว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพเจ้าจะติดตามท่าน แต่ขออนุญาตให้ข้าพเจ้าไปลาคนที่บ้านก่อน”
61And another also said, Lord, I will follow thee; but let me first go bid them farewell, which are at home at my house.
62พระเยซูกล่าวกับเขาว่า “ไม่มีใครที่เอามือจับคันไถแล้วหันกลับไปมองข้างหลัง จะเหมาะสมกับอาณาจักรของพระเจ้า”
62And Jesus said unto him, No man, having put his hand to the plough, and looking back, is fit for the kingdom of God.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.