ลูกา 24
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
King James Version with Apocrypha
1ในวันแรกของสัปดาห์ ตอนรุ่งเช้าตรู่ พวกนางกับคนอื่น ๆ มาถึงอุโมงค์ฝังศพ โดยนำเครื่องเทศที่เตรียมไว้มาด้วย
1Now upon the first day of the week, very early in the morning, they came unto the sepulchre, bringing the spices which they had prepared, and certain others with them.
2พวกนางพบว่าก้อนหินถูกกลิ้งออกจากอุโมงค์ฝังศพ
2And they found the stone rolled away from the sepulchre.
3เมื่อเข้าไป ก็ไม่พบศพขององค์พระเยซู
3And they entered in, and found not the body of the Lord Jesus.
4ขณะที่พวกนางกำลังงุนงงกับเรื่องนี้อย่างมาก ก็มีชายสองคนยืนอยู่ข้างพวกนาง สวมเสื้อผ้าที่ส่องประกายเจิดจ้า
4And it came to pass, as they were much perplexed thereabout, behold, two men stood by them in shining garments:
5พวกนางตกใจกลัว และก้มหน้าลงกับพื้น ชายสองคนนั้นกล่าวกับพวกนางว่า “ทำไมพวกคุณจึงหาคนเป็นอยู่ท่ามกลางคนตาย?
5And as they were afraid, and bowed down their faces to the earth, they said unto them, Why seek ye the living among the dead?
6พระองค์ไม่อยู่ที่นี่ แต่ฟื้นขึ้นจากความตายแล้ว จงระลึกถึงสิ่งที่พระองค์บอกพวกคุณเมื่อยังอยู่ในกาลิลี
6He is not here, but is risen: remember how he spake unto you when he was yet in Galilee,
7ว่าบุตรมนุษย์ต้องถูกมอบไว้ในมือของคนบาป ถูกตรึงบนกางเขน และในวันที่สามจะฟื้นขึ้นมา”
7Saying, The Son of man must be delivered into the hands of sinful men, and be crucified, and the third day rise again.
8พวกนางจึงระลึกถึงถ้อยคำของพระองค์
8And they remembered his words,
9แล้วกลับจากอุโมงค์ฝังศพ และเล่าเรื่องทั้งหมดนี้แก่สิบเอ็ดคนและคนอื่น ๆ ทั้งหมด
9And returned from the sepulchre, and told all these things unto the eleven, and to all the rest.
10ผู้หญิงเหล่านั้นคือมารีย์ชาวมักดาลา โยอันนา และมารีย์มารดาของยากอบ รวมทั้งหญิงคนอื่น ๆ ที่อยู่กับพวกนาง พวกนางเล่าเรื่องเหล่านี้แก่พวกอัครทูต
10It was Mary Magdalene, and Joanna, and Mary the mother of James, and other women that were with them, which told these things unto the apostles.
11แต่พวกเขาเห็นว่าถ้อยคำเหล่านี้เป็นเรื่องเหลวไหล และพวกเขาไม่เชื่อพวกนาง
11And their words seemed to them as idle tales, and they believed them not.
12แต่เปโตรลุกขึ้นวิ่งไปยังอุโมงค์ฝังศพ เขาก้มลงมองเข้าไป เห็นแถบผ้าลินินวางอยู่ตามลำพัง แล้วกลับบ้านด้วยความประหลาดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
12Then arose Peter, and ran unto the sepulchre; and stooping down, he beheld the linen clothes laid by themselves, and departed, wondering in himself at that which was come to pass.
13วันเดียวกันนั้น มีสองคนในกลุ่มนั้นกำลังเดินไปยังหมู่บ้านชื่อเอมมาอูส ซึ่งอยู่ห่างจากกรุงเยรูซาเล็มหกสิบสตาเดีย
13¶ And, behold, two of them went that same day to a village called Emmaus, which was from Jerusalem about threescore furlongs.
14ทั้งสองพูดคุยกันถึงเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น
14And they talked together of all these things which had happened.
15ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยและถามกันอยู่ พระเยซูเองก็เข้ามาใกล้ และเดินไปกับพวกเขา
15And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them.
16แต่ตาของพวกเขาถูกปิดไว้ไม่ให้จำพระองค์ได้
16But their eyes were holden that they should not know him.
17พระองค์ถามพวกเขาว่า “พวกคุณกำลังพูดเรื่องอะไรกันระหว่างเดิน และทำไมจึงเศร้า?”
17And he said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad?
18คนหนึ่งชื่อเคลโอปัสตอบพระองค์ว่า “ท่านเป็นคนต่างถิ่นเพียงคนเดียวที่อยู่ในกรุงเยรูซาเล็มหรือ ที่ไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นที่นั่นในวันเหล่านี้?”
18And the one of them, whose name was Cleopas, answering said unto him, Art thou only a stranger in Jerusalem, and hast not known the things which are come to pass there in these days?
19พระองค์ถามพวกเขาว่า “เรื่องอะไร?” พวกเขาตอบพระองค์ว่า “เรื่องของพระเยซูชาวนาซาเร็ธ ผู้เป็นผู้เผยพระวจนะที่ทรงพลังทั้งในการกระทำและถ้อยคำต่อหน้าพระเจ้าและประชาชนทั้งปวง
19And he said unto them, What things? And they said unto him, Concerning Jesus of Nazareth, which was a prophet mighty in deed and word before God and all the people:
20และเรื่องที่หัวหน้าปุโรหิตกับพวกผู้ปกครองของเรามอบพระองค์ให้ถูกตัดสินประหารชีวิต และตรึงพระองค์บนกางเขน
20And how the chief priests and our rulers delivered him to be condemned to death, and have crucified him.
21แต่พวกเราเคยหวังว่าพระองค์คือผู้ที่จะไถ่อิสราเอล และนอกจากนั้น วันนี้ก็เป็นวันที่สามแล้วตั้งแต่สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้น
21But we trusted that it had been he which should have redeemed Israel: and beside all this, to day is the third day since these things were done.
22นอกจากนี้ หญิงบางคนในพวกเรายังทำให้พวกเราประหลาดใจ พวกนางไปถึงอุโมงค์ฝังศพตั้งแต่เช้าตรู่
22Yea, and certain women also of our company made us astonished, which were early at the sepulchre;
23แต่เมื่อไม่พบศพของพระองค์ พวกนางกลับมาบอกว่าได้เห็นนิมิตของทูตสวรรค์ ซึ่งกล่าวว่าพระองค์ยังมีชีวิตอยู่
23And when they found not his body, they came, saying, that they had also seen a vision of angels, which said that he was alive.
24คนบางคนในพวกเราไปที่อุโมงค์ฝังศพ และพบทุกสิ่งเหมือนที่พวกผู้หญิงบอก แต่ไม่เห็นพระองค์”
24And certain of them which were with us went to the sepulchre, and found it even so as the women had said: but him they saw not.
25พระองค์จึงกล่าวกับพวกเขาว่า “พวกคุณช่างโง่เขลา และมีใจเฉื่อยชาที่จะเชื่อทุกสิ่งที่พวกผู้เผยพระวจนะได้กล่าวไว้!
25Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken:
26พระคริสต์ไม่จำเป็นต้องทนทุกข์สิ่งเหล่านี้ แล้วจึงเข้าสู่พระสิริของพระองค์หรือ?”
26Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory?
27แล้วพระองค์เริ่มจากโมเสสและพวกผู้เผยพระวจนะทั้งหมด อธิบายให้พวกเขาฟังจากพระคัมภีร์ทุกตอนถึงสิ่งที่กล่าวเกี่ยวกับพระองค์
27And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself.
28พวกเขาเข้ามาใกล้หมู่บ้านที่กำลังจะไป พระองค์ทำท่าเหมือนจะเดินต่อไป
28And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further.
29แต่พวกเขารบเร้าพระองค์ว่า “พักอยู่กับพวกเราเถิด เพราะใกล้ค่ำแล้ว และวันก็ใกล้สิ้นแล้ว” พระองค์จึงเข้าไปพักกับพวกเขา
29But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them.
30เมื่อพระองค์เอนกายร่วมโต๊ะกับพวกเขา พระองค์หยิบขนมปัง กล่าวขอบพระคุณ หักขนมปัง แล้วส่งให้พวกเขา
30And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it , and brake, and gave to them.
31ตาของพวกเขาก็เปิดออก และพวกเขาจำพระองค์ได้ แล้วพระองค์ก็หายไปจากสายตาของพวกเขา
31And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight.
32พวกเขาพูดกันว่า “ใจของพวกเราไม่ได้ร้อนผ่าวอยู่ภายในหรือ ขณะที่พระองค์พูดกับพวกเราระหว่างทาง และเปิดพระคัมภีร์ให้พวกเราเข้าใจ?”
32And they said one to another, Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way, and while he opened to us the scriptures?
33พวกเขาลุกขึ้นในเวลานั้นเอง และกลับไปยังกรุงเยรูซาเล็ม พบสิบเอ็ดคนกับคนที่อยู่ด้วยกันชุมนุมอยู่
33And they rose up the same hour, and returned to Jerusalem, and found the eleven gathered together, and them that were with them,
34คนเหล่านั้นกล่าวว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าฟื้นขึ้นจากความตายจริง ๆ และได้ปรากฏแก่ซีโมนแล้ว!”
34Saying, The Lord is risen indeed, and hath appeared to Simon.
35แล้วทั้งสองก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างทาง และว่าพวกเขาจำพระองค์ได้อย่างไรขณะหักขนมปัง
35And they told what things were done in the way, and how he was known of them in breaking of bread.
36ขณะที่พวกเขากำลังพูดเรื่องเหล่านี้ พระเยซูเองก็มายืนอยู่ท่ามกลางพวกเขา และกล่าวว่า “สันติสุขจงมีแก่พวกคุณ”
36¶ And as they thus spake, Jesus himself stood in the midst of them, and saith unto them, Peace be unto you.
37แต่พวกเขาตกใจและหวาดกลัว คิดว่ากำลังเห็นวิญญาณ
37But they were terrified and affrighted, and supposed that they had seen a spirit.
38พระองค์กล่าวกับพวกเขาว่า “ทำไมพวกคุณจึงตกใจ? และทำไมความสงสัยจึงเกิดขึ้นในใจของพวกคุณ?
38And he said unto them, Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts?
39จงดูมือและเท้าของเรา ว่าเป็นเราจริง ๆ จงแตะเราและดู เพราะวิญญาณไม่มีเนื้อและกระดูกอย่างที่พวกคุณเห็นว่าเรามี”
39Behold my hands and my feet, that it is I myself: handle me, and see; for a spirit hath not flesh and bones, as ye see me have.
40เมื่อกล่าวเช่นนี้แล้ว พระองค์ก็ให้พวกเขาดูมือและเท้าของพระองค์
40And when he had thus spoken, he shewed them his hands and his feet.
41ขณะที่พวกเขายังไม่เชื่อเพราะความยินดี และกำลังประหลาดใจ พระองค์ถามพวกเขาว่า “ที่นี่มีอะไรกินบ้างไหม?”
41And while they yet believed not for joy, and wondered, he said unto them, Have ye here any meat?
42พวกเขายื่นปลาย่างชิ้นหนึ่งกับรวงผึ้งให้พระองค์
42And they gave him a piece of a broiled fish, and of an honeycomb.
43พระองค์รับมา และรับประทานต่อหน้าพวกเขา
43And he took it , and did eat before them.
44พระองค์กล่าวกับพวกเขาว่า “นี่คือสิ่งที่เราเคยบอกพวกคุณขณะที่เรายังอยู่กับพวกคุณ ว่าทุกสิ่งที่เขียนเกี่ยวกับเราในธรรมบัญญัติของโมเสส พวกผู้เผยพระวจนะ และหนังสือสดุดีต้องสำเร็จ”
44And he said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me.
45แล้วพระองค์เปิดความคิดของพวกเขา เพื่อให้เข้าใจพระคัมภีร์
45Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures,
46พระองค์กล่าวกับพวกเขาว่า “มีเขียนไว้ดังนี้ และจำเป็นที่พระคริสต์จะต้องทนทุกข์ และในวันที่สามจะฟื้นขึ้นจากความตาย
46And said unto them, Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day:
47และจะประกาศในนามของพระองค์แก่ทุกชนชาติเรื่องการกลับใจและการยกโทษบาป โดยเริ่มจากกรุงเยรูซาเล็ม
47And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem.
48พวกคุณเป็นพยานถึงสิ่งเหล่านี้
48And ye are witnesses of these things.
49เราจะส่งสิ่งที่พระบิดาของเราสัญญาไว้มายังพวกคุณ แต่จงคอยอยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม จนกว่าพลังจากเบื้องบนจะห่อหุ้มพวกคุณไว้”
49¶ And, behold, I send the promise of my Father upon you: but tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high.
50พระองค์นำพวกเขาออกไปจนถึงเบธานี แล้วยกมือขึ้นและอวยพรพวกเขา
50¶ And he led them out as far as to Bethany, and he lifted up his hands, and blessed them.
51ขณะที่พระองค์อวยพรพวกเขา พระองค์ก็แยกจากพวกเขา และถูกรับขึ้นไปยังสวรรค์
51And it came to pass, while he blessed them, he was parted from them, and carried up into heaven.
52พวกเขานมัสการพระองค์ แล้วกลับไปยังกรุงเยรูซาเล็มด้วยความยินดีอย่างยิ่ง
52And they worshipped him, and returned to Jerusalem with great joy:
53และอยู่ในพระวิหารเสมอ สรรเสริญและถวายพระพรแด่พระเจ้า อาเมน
53And were continually in the temple, praising and blessing God. Amen.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.