Wijsheid 11
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1Zij liet hun ondernemingen slagen Onder leiding van een heilig profeet.
1She prospered their works in the hands of the holy prophet.
2Ze trokken door een onbewoonbare steppe, En richtten hun tenten op in onbegaanbare oorden;
2They went through wildernesses that were not inhabited, and in desert places they pitched their tents.
3Ze boden weerstand tegen hun vijanden, En sloegen hun tegenstanders af.
3They stood against their enemies, and revenged themselves of their adversaries.
4Als ze dorst hadden, riepen ze tot U; En uit een steile rots ontvingen ze water, En lessing van hun dorst uit harde steen.
4They were thirsty, and they called upon thee, and water was given them out of the high rock, and a refreshment of their thirst out of the hard stone.
5Ja, hetzelfde, dat hun vijanden als straf overkwam Werd hùn een zegen in hun nood.
5For by what things their enemies were punished, when their drink failed them, while the children of Israel abounded therewith and rejoiced:
6Want terwijl de altijdstromende bron van de Nijl Door walgelijk bloed werd vertroebeld,
6By the same things they in their need were benefited.
7Tot straf voor hun bevel, om de kinderen te doden, Gaaft Gij hùn onverhoopt rijkelijk water.
7For instead of a fountain of an ever running river, thou gavest human blood to the unjust.
8Maar door hun eigen dorst hebt Gij hun getoond, Hoe Gij hun vijanden eens hadt gestraft;
8And whilst they were diminished for a manifest reproof of their murdering the infants, thou gavest to thine abundant water unlooked for:
9Want door die beproeving, die een liefdevolle terechtwijzing was, Begrepen zij de kwelling der bozen, die in toorn werden gestraft.
9Shewing by the thirst that was then, how thou didst exalt thine, and didst kill their adversaries.
10Hen toch hebt Gij als een waarschuwend vader beproefd, Maar de anderen als een streng vorst gericht en gestraft.
10For when they were tried, and chastised with mercy, they knew how the wicked were judged with wrath and tormented.
11Hun kwelling bleef na het vertrek der eersten even groot als tevoren;
11For thou didst admonish and try them as a father: but the others, as a severe king, thou didst examine and condemn.
12Ja, een dubbele smart greep hen aan: Hun zuchten bij de herinnering aan het verleden.
12For whether absent or present, they were tormented alike.
13Toen ze immers vernamen, dat hun eigen plagen Voor de eersten in weldaad verkeerden, erkenden ze de hand des Heren.
13For a double affliction came upon them, and a groaning for the remembrance of things past.
14Want dien ze te vondeling hadden gelegd en spottend afgewezen, Moesten ze ten slotte bewondering schenken, Daar ze zelf een heel andere dorst leden dan de rechtvaardigen.
14For when they heard that by their punishments the others were benefited, they remembered the Lord, wondering at the end of what was come to pass.
15Omdat ze, door hun dwaze, goddeloze gedachten misleid, Redeloos gedierte en nietige insecten vereerden, Hebt Gij hun een menigte redeloze dieren gezonden als straf,
15For whom they scorned before, when he was thrown out at the time of his being wickedly exposed to perish, him they admired in the end, when they saw the event: their thirsting being unlike to that of the just.
16Om hun te leren, dat men gestraft wordt in hetgeen men misdoet.
16But for the foolish devices of their iniquity, because some being deceived worshipped dumb serpents and worthless beasts, thou didst send upon them a multitude of dumb beasts for vengeance.
17Want het was niet moeilijk geweest voor uw almachtige hand, Die toch de aarde gemaakt heeft uit vormloze stof, Hun een menigte beren te zenden of grimmige leeuwen,
17That they might know that by what things a man sinneth, by the same also he is tormented.
18Of nieuw-geschapen, ongekende, woedende beesten. Beesten, die gloeiende adem uitsnuiven of sissende wolken rook, Of die vreselijke vonken uit de ogen schieten;
18For thy almighty hand, which made the world of matter without form, was not unable to send upon them a multitude of bears, or fierce lions,
19Die niet slechts door hun geweld hen hadden kunnen verdelgen, Maar wier aanblik alleen hen van schrik had doen sterven.
19Or unknown beasts of a new kind, full of rage: either breathing out a fiery vapour, or sending forth a stinking smoke, or shooting horrible sparks out of their eyes:
20Ook zonder dat hadden ze door één windstoot kunnen vallen, Door uw wraakgericht achtervolgd, En voortgejaagd door uw machtige adem; Maar Gij hebt alles geordend naar maat, getal en gewicht.
20Whereof not only the hurt might be able to destroy them, but also the very sight might kill them through fear.
21Zeker, Gij kunt overal uw grote macht ontplooien; Wie zou er kunnen weerstaan aan de kracht van uw arm?
21Yea and without these, they might have been slain with one blast, persecuted by their own deeds, and scattered by the breath of thy power: but thou hast ordered all things in measure, and number, and weight.
22Want heel de aarde is voor U als een stofje op de weegschaal, Als een dauwdruppel, die 's morgens neervalt op het land.
22For great power always belonged to thee alone: and who shall resist the strength of thy arm?
23Maar Gij ontfermt U over allen, omdat Gij alles vermoogt; Gij let niet op de zonden der mensen, opdat zij zich bekeren.
23For the whole world before thee is as the least grain of the balance, and as a drop of the morning dew, that falleth down upon the earth:
24Want Gij omsluit in uw liefde alles wat er bestaat, En verafschuwt niets van wat Gij gemaakt hebt. Ja, als Gij iets haat, hadt Gij het niet geschapen.
24But thou hast mercy upon all, because thou canst do all things, and overlookest the sins of men for the sake of repentance.
25Hoe zou iets kunnen bestaan, als Gij het niet wilt; Of iets kunnen standhouden, als Gij het niet roept?
25For thou lovest all things that are, and hatest none of the things which thou hast made: for thou didst not appoint, or make any thing hating it.
26Maar Gij spaart alles, omdat het van U is, Gij, minnaar van al wat leeft, o Heer!
26And how could any thing endure, if thou wouldst not? or be preserved, if not called by thee.
no verse 27 in this text
27But thou sparest all: because they are thine, O Lord, who lovest souls.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.