Wijsheid 19
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1Maar tegen de goddelozen woedde de gramschap Meedogenloos ten einde toe. Want Hij wist reeds tevoren, hoe ze zich zouden gedragen:
1But as to the wicked, even to the end there came upon them wrath without mercy. For he knew before also what they would do:
2Hoe ze hun eerst zouden toestaan, weg te trekken, Zelfs zouden aandringen, heen te gaan, Maar dan, door spijt gedreven, hen zouden vervolgen.
2For when they had given them leave to depart, and had sent them away with great care, they repented, and pursued after them.
3Ja, nog waren ze bezig met rouwbetoon, Nog klaagden ze hun leed aan het graf van hun doden, Of ze namen reeds een ander, een dwaas besluit, En gingen als vluchtelingen achtervolgen, Die zij hadden gesmeekt om heen te gaan.
3For whilst they were yet mourning, and lamenting at the graves of the dead, they took up another foolish device: and pursued them as fugitives whom they had pressed to be gone:
4Want een welverdiend noodlot dreef hen tot dit uiterste, En deed hen vergeten, wat er gebeurd was: Zij moesten de straf ten volle ondergaan, Die nog aan hun kwelling ontbrak;
4For a necessity, of which they were worthy, brought them to this end: and they lost the remembrance of those things which had happened, that their punishment might fill up what was wanting to their torments:
5Maar uw volk moest een wondere doortocht bekomen, Terwijl de anderen een ongewone dood zouden vinden.
5And that thy people might wonderfully pass through, but they might find a new death.
6Want heel de schepping werd in haar natuur hervormd, Om dienstbaar te zijn aan uw bevelen, Opdat uw kinderen zonder letsel zouden worden behouden.
6For every creature according to its kind was fashioned again as from the beginning, obeying thy commandments, that thy children might be kept without hurt.
7De wolk overschaduwde hun legerplaats, Droog land zag men oprijzen, waar vroeger water was: Een heerbaan zonder hindernis door de Rode Zee, Een groenend veld uit de geweldige vloed!
7For a cloud overshadowed their camp, and where water was before, dry land appeared, and in the Red Sea a way without hinderance, and out of the great deep a springing field:
8Heel het volk trok er doorheen, Beschermd door uw hand, En aanschouwde vol verbazing uw wonderen.
8Through which all the nation passed which was protected with thy hand, seeing thy miracles and wonders.
9Want zij waren als paarden, die ter weide gaan, Als huppelende lammeren, En loofden U, Heer, die hen had gered.
9For they fed on their food like horses, and they skipped like lambs, praising thee, O Lord, who hadst delivered them.
10Zo dachten zij terug aan wat in het vreemde land was gebeurd: Hoe niet uit levende wezens, maar uit de aarde muggen kwamen, Hoe niet de waterdieren, maar de Nijl kikvorsen spuwde.
10For they were yet mindful of those things which had been done in the time of their sojourning, how the ground brought forth flies instead of cattle, and how the river cast up a multitude of frogs instead of fishes.
11Later zagen zij ook vogels op nieuwe wijze ontstaan, Toen zij uit zinnelust om lekkere spijzen vroegen;
11And at length they saw a new generation of birds, when being led by their appetite they asked for delicate meats.
12Want om hun lust te voldoen, stegen er kwakkels op uit de zee.
12For to satisfy their desire, the quail came up to them from the sea: and punishments came upon the sinners, not without foregoing signs by the force of thunders: for they suffered justly according to their own wickedness.
13En de straffen kwamen niet over de zondaars Zonder voorafgaande tekenen door felle bliksems. Het was immers billijk, dat ze leden voor hun boze daden, Daar ze de vreemdelingen vreselijk hadden gehaat.
13For they exercised a more detestable inhospitality than any: others indeed received not strangers unknown to them, but these brought their guests into bondage that had deserved well of them.
14Want terwijl anderen slechts onbekenden gastvrijheid weigerden, Hadden zij gasten, die weldoeners waren, tot slaven gemaakt.
14And not only so, but in another respect also they were worse: for the others against their will received the strangers.
15Bovendien, voor de anderen is er nog een zekere verschoning, Daar zij de vreemdelingen aanstonds vijandig ontvingen;
15But these grievously afflicted them whom they had received with joy, and who lived under the same laws.
16Maar dezen namen hen eerst met vreugde op, En gaven hun dezelfde rechten, Doch verdrukten hen later met slavenwerk.
16But they were struck with blindness: as those others were at the doors of the just man, when they were covered with sudden darkness, and every one sought the passage of his own door.
17Daarom werden ook zij als met blindheid geslagen, Zoals die anderen aan de deur van den rechtvaardige, Toen ieder, in dichte duisternis gehuld, De toegang zocht naar zijn eigen deur.
17For while the elements are changed in themselves, as in an instrument the sound of the quality is changed, yet all keep their sound: which may clearly be perceived by the very sight.
18Zo toonden de elementen zich telkens weer anders, Zoals bij een citer de tonen de aard van het rythme veranderen, Al behouden zij altijd dezelfde klank; Uit de feiten kan men dat duidelijk zien.
18For the things of the land were turned into things of the water: and the things before swam in the water passed upon the land.
19Want landdieren werden veranderd in waterdieren, En zwemmende dieren kwamen over het land;
19The fire had power in water above its own virtue, and the water forgot its quenching nature.
20Het vuur kreeg in het water nog groter kracht, En het water vergat zijn macht, om te blussen.
20On the other side, the flames wasted not the flesh of corruptible animals walking therein, neither did they melt that good food, which was apt to melt as ice. For in all things thou didst magnify thy people, O Lord, and didst honour them, and didst not despise them, but didst assist them at all times, and in every place.
21Daarentegen werd het vlees van tengere dieren Niet verzengd door de vlammen, waarin zij rondliepen, Noch het hemels voedsel gesmolten, Dat makkelijk wegdooit als ijs.
no verse 21 in this text
22Want Gij, Heer, hebt uw volk In alles groot gemaakt en verheerlijkt; Gij hebt het nimmer verlaten, Maar altijd en overal geholpen!
no verse 22 in this text
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.