Hesekiel 9
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Freedom Bible (Thai)
1Und er rief mit lauter Stimme vor meinen Ohren und sprach: Laßt herzukommen die Heimsuchung der Stadt, und ein jeglicher habe eine Mordwaffe in seiner Hand.
1แล้วพระองค์ร้องเสียงดังให้ข้าพเจ้าได้ยินว่า “จงเรียกผู้ที่ได้รับมอบหมายให้ลงโทษเมืองนี้เข้ามา แต่ละคนถืออาวุธทำลายล้างไว้ในมือ”
2Und siehe, es kamen sechs Männer auf dem Wege vom Obertor her, das gegen Mitternacht steht; und ein jeglicher hatte eine schädliche Waffe in seiner Hand. Aber es war einer unter ihnen der hatte Leinwand an und ein Schreibzeug an seiner Seite. Und sie gingen hinein und traten neben den ehernen Altar.
2ข้าพเจ้าเห็นชายหกคนมาจากทางประตูบนด้านเหนือ แต่ละคนถืออาวุธสำหรับสังหาร มีชายคนหนึ่งท่ามกลางพวกเขาสวมผ้าลินินและเหน็บชุดเครื่องเขียนไว้ที่เอว พวกเขาเข้ามายืนข้างแท่นบูชาทองสัมฤทธิ์
3Und die Herrlichkeit des Gottes Israels erhob sich von dem Cherub, über dem sie war, zu der Schwelle am Hause und rief dem, der die Leinwand anhatte und das Schreibzeug an seiner Seite.
3ความรุ่งโรจน์ของพระเจ้าแห่งอิสราเอลเคลื่อนขึ้นจากเหนือเครูบซึ่งเคยรองรับอยู่ ไปยังธรณีประตูพระนิเวศ แล้วพระองค์เรียกชายสวมผ้าลินินผู้เหน็บชุดเครื่องเขียนไว้ที่เอว
4Und der HERR sprach zu ihm: Gehe durch die Stadt Jerusalem und zeichne mit einem Zeichen an die Stirn die Leute, so da seufzen und jammern über die Greuel, so darin geschehen.
4พระยาห์เวห์ตรัสกับเขาว่า “จงเดินผ่านกลางเมืองเยรูซาเล็ม แล้วทำเครื่องหมายบนหน้าผากของผู้ที่ถอนใจและคร่ำครวญเพราะสิ่งน่ารังเกียจทั้งปวงที่ทำกันอยู่ในเมือง”
5Zu jenen aber sprach er, daß ich's hörte: Gehet diesem nach durch die Stadt und schlaget drein; eure Augen sollen nicht schonen noch übersehen.
5ส่วนคนอื่น ๆ พระองค์ตรัสให้ข้าพเจ้าได้ยินว่า “จงตามเขาไปทั่วเมืองและฆ่า อย่าปรานีหรือสงสาร
6Erwürget Alte, Jünglinge, Jungfrauen, Kinder und Weiber, alles tot; aber die das Zeichen an sich haben, derer sollt ihr keinen anrühren. Fanget aber an an meinem Heiligtum! Und sie fingen an an den alten Leuten, so vor dem Hause waren.
6จงฆ่าทั้งคนแก่ ชายหนุ่ม หญิงสาว เด็กเล็ก และผู้หญิงให้หมด แต่อย่าเข้าใกล้ผู้ที่มีเครื่องหมาย เริ่มจากสถานบริสุทธิ์ของเรา” พวกเขาจึงเริ่มจากพวกผู้อาวุโสที่อยู่หน้าพระนิเวศ
7Und er sprach zu ihnen: Verunreinigt das Haus und macht die Vorhöfe voll Erschlagener; gehet heraus! Und sie gingen heraus und schlugen in der Stadt.
7พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “ทำให้พระนิเวศเป็นมลทิน และเอาศพใส่ให้เต็มลาน แล้วออกไป!” พวกเขาจึงออกไปฆ่าคนในเมือง
8Und da sie ausgeschlagen hatten, war ich noch übrig. Und ich fiel auf mein Angesicht, schrie und sprach: Ach Herr HERR, willst du denn alle übrigen in Israel verderben, daß du deinen Zorn so ausschüttest über Jerusalem?
8ขณะที่พวกเขากำลังฆ่าและข้าพเจ้าเหลืออยู่คนเดียว ข้าพเจ้าซบหน้าลง ร้องทูลว่า “โอ พระผู้เป็นเจ้า พระยาห์เวห์! เมื่อพระองค์ทรงเทความเดือดดาลลงเหนือเยรูซาเล็ม พระองค์จะทรงทำลายชนอิสราเอลที่เหลืออยู่ทั้งหมดหรือ?”
9Und er sprach zu mir: Es ist die Missetat des Hauses Israel und Juda allzusehr groß; es ist eitel Blutschuld im Lande und Unrecht in der Stadt. Denn sie sprechen: Der HERR hat das Land verlassen, und der HERR sieht uns nicht.
9พระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “ความผิดของชนอิสราเอลและยูดาห์ร้ายแรงอย่างยิ่ง แผ่นดินเต็มไปด้วยการนองเลือด และเมืองเต็มไปด้วยความอยุติธรรม เพราะพวกเขาพูดว่า ‘พระยาห์เวห์ทอดทิ้งแผ่นดินแล้ว พระยาห์เวห์ไม่เห็น’
10Darum soll mein Auge auch nicht schonen, ich will auch nicht gnädig sein, sondern ihr Tun auf ihren Kopf werfen.
10ดังนั้นเราจะไม่ปรานีหรือสงสาร เราจะให้การกระทำของพวกเขาย้อนกลับมาสนองตัวพวกเขาเอง”
11Und siehe, der Mann, der die Leinwand anhatte und das Schreibzeug an seiner Seite, antwortete und sprach: Ich habe getan, wie du mir geboten hast.
11แล้วชายสวมผ้าลินินผู้เหน็บชุดเครื่องเขียนไว้ที่เอวกลับมารายงานว่า “ข้าพเจ้าได้ทำตามที่พระองค์ทรงบัญชาแล้ว”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.