เนหะมีย์ 4
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
King James Version with Apocrypha
1เมื่อสันบาลลัทได้ยินว่าเรากำลังสร้างกำแพง เขาโกรธและขุ่นเคืองอย่างยิ่ง จึงเยาะเย้ยชาวยิว
1But it came to pass, that when Sanballat heard that we builded the wall, he was wroth, and took great indignation, and mocked the Jews.
2เขาพูดต่อหน้าพี่น้องของตนและกองทัพสะมาเรียว่า “ชาวยิวอ่อนแอพวกนี้กำลังทำอะไรกัน? จะสร้างป้อมป้องกันตัวหรือ? จะถวายเครื่องบูชาหรือ? จะทำเสร็จในวันเดียวหรือ? จะเอาหินที่ถูกเผาในกองซากพวกนั้นกลับมาใช้ได้อีกหรือ?”
2And he spake before his brethren and the army of Samaria, and said, What do these feeble Jews? will they fortify themselves? will they sacrifice? will they make an end in a day? will they revive the stones out of the heaps of the rubbish which are burned?
3โทบียาห์ ชาวอัมโมนซึ่งอยู่ข้างเขาพูดว่า “กำแพงหินที่พวกเขาสร้างนั่น แค่สุนัขจิ้งจอกขึ้นไปก็พังแล้ว!”
3Now Tobiah the Ammonite was by him, and he said, Even that which they build, if a fox go up, he shall even break down their stone wall.
4“พระเจ้าของพวกเรา โปรดฟังเถิด เพราะพวกเราถูกดูหมิ่น ขอให้คำเหยียดหยามของพวกเขาย้อนกลับไปตกที่ตัวพวกเขาเอง ขอให้พวกเขาถูกปล้นและตกเป็นเชลยในต่างแดน
4Hear, O our God; for we are despised: and turn their reproach upon their own head, and give them for a prey in the land of captivity:
5อย่าปกปิดความชั่วของพวกเขา อย่าให้บาปของพวกเขาถูกลบไปต่อหน้าพระองค์ เพราะพวกเขาดูหมิ่นคนที่กำลังก่อสร้าง”
5And cover not their iniquity, and let not their sin be blotted out from before thee: for they have provoked thee to anger before the builders.
6เราจึงสร้างกำแพงต่อ จนกำแพงทุกด้านเชื่อมถึงกันและสูงขึ้นถึงครึ่งหนึ่ง เพราะประชาชนตั้งใจทำงาน
6So built we the wall; and all the wall was joined together unto the half thereof: for the people had a mind to work.
7แต่เมื่อสันบาลลัท โทบียาห์ ชาวอาหรับ ชาวอัมโมน และชาวอัชโดด ได้ยินว่าการซ่อมกำแพงเยรูซาเล็มคืบหน้าและช่องโหว่เริ่มปิดลง พวกเขาก็โกรธมาก
7¶ But it came to pass, that when Sanballat, and Tobiah, and the Arabians, and the Ammonites, and the Ashdodites, heard that the walls of Jerusalem were made up, and that the breaches began to be stopped, then they were very wroth,
8ต่างร่วมกันวางแผนจะมาต่อสู้กับเยรูซาเล็มและก่อความวุ่นวายในหมู่เรา
8And conspired all of them together to come and to fight against Jerusalem, and to hinder it.
9แต่พวกเราอธิษฐานต่อพระเจ้าของเรา และจัดยามเฝ้าระวังพวกเขาทั้งกลางวันและกลางคืน
9Nevertheless we made our prayer unto our God, and set a watch against them day and night, because of them.
10ชาวยูดาห์กล่าวว่า “คนขนของเริ่มหมดแรงแล้ว ซากปรักหักพังก็มากเหลือเกิน เราสร้างกำแพงต่อไม่ไหว”
10And Judah said, The strength of the bearers of burdens is decayed, and there is much rubbish; so that we are not able to build the wall.
11ฝ่ายศัตรูกล่าวว่า “พวกเขาจะไม่ทันรู้หรือเห็น จนกว่าเราจะบุกเข้าไปในหมู่พวกเขา ฆ่าพวกเขา และทำให้งานหยุดลง”
11And our adversaries said, They shall not know, neither see, till we come in the midst among them, and slay them, and cause the work to cease.
12เมื่อชาวยิวที่อาศัยอยู่ใกล้ศัตรูเหล่านั้นมา พวกเขาเตือนเราถึงสิบครั้งจากทุกแห่งว่า “ไม่ว่าพวกคุณจะหันไปทางไหน พวกเขาก็จะโจมตีเรา”
12And it came to pass, that when the Jews which dwelt by them came, they said unto us ten times, From all places whence ye shall return unto us they will be upon you .
13ข้าพเจ้าจึงจัดยามไว้ในบริเวณต่ำที่สุดหลังกำแพง ตามจุดที่เปิดโล่ง จัดประชาชนตามครอบครัว ให้ถือดาบ หอก และธนู
13¶ Therefore set I in the lower places behind the wall, and on the higher places, I even set the people after their families with their swords, their spears, and their bows.
14เมื่อมองดูแล้ว ข้าพเจ้าลุกขึ้นพูดกับชนชั้นสูง ผู้ปกครอง และประชาชนที่เหลือว่า “อย่ากลัวพวกเขา! จงระลึกถึงพระผู้เป็นเจ้าผู้ยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม แล้วต่อสู้เพื่อพี่น้อง ลูกชาย ลูกสาว ภรรยา และบ้านของพวกคุณ”
14And I looked, and rose up, and said unto the nobles, and to the rulers, and to the rest of the people, Be not ye afraid of them: remember the Lord, which is great and terrible, and fight for your brethren, your sons, and your daughters, your wives, and your houses.
15เมื่อศัตรูรู้ว่าเราทราบแผนแล้ว และพระเจ้าทำให้แผนของพวกเขาล้มเหลว พวกเราทุกคนก็กลับไปยังกำแพง ต่างกลับไปทำงานของตน
15And it came to pass, when our enemies heard that it was known unto us, and God had brought their counsel to nought, that we returned all of us to the wall, every one unto his work.
16ตั้งแต่นั้นมา ผู้รับใช้ของข้าพเจ้าครึ่งหนึ่งทำงาน อีกครึ่งหนึ่งถือหอก โล่ ธนู และเสื้อเกราะถัก ส่วนผู้ปกครองอยู่ด้านหลังชาวยูดาห์ทั้งหมด
16And it came to pass from that time forth, that the half of my servants wrought in the work, and the other half of them held both the spears, the shields, and the bows, and the habergeons; and the rulers were behind all the house of Judah.
17คนที่สร้างกำแพงและคนขนของแบกของไปด้วย แต่ละคนใช้มือข้างหนึ่งทำงาน อีกข้างหนึ่งถืออาวุธ
17They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, every one with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.
18ช่างก่อสร้างแต่ละคนคาดดาบไว้ข้างตัวขณะทำงาน ส่วนคนเป่าแตรอยู่ข้างข้าพเจ้า
18For the builders, every one had his sword girded by his side, and so builded. And he that sounded the trumpet was by me.
19ข้าพเจ้าบอกชนชั้นสูง ผู้ปกครอง และประชาชนที่เหลือว่า “งานนี้ใหญ่และกระจายไปทั่ว พวกเราอยู่ห่างกันตามแนวกำแพง
19¶ And I said unto the nobles, and to the rulers, and to the rest of the people, The work is great and large, and we are separated upon the wall, one far from another.
20เมื่อได้ยินเสียงแตรตรงไหน ให้มารวมกับเราที่นั่น พระเจ้าของเราจะต่อสู้เพื่อเรา”
20In what place therefore ye hear the sound of the trumpet, resort ye thither unto us: our God shall fight for us.
21เราจึงทำงานต่อ โดยประชาชนครึ่งหนึ่งถือหอกตั้งแต่รุ่งเช้าจนดาวปรากฏ
21So we laboured in the work: and half of them held the spears from the rising of the morning till the stars appeared.
22ในเวลานั้นข้าพเจ้าบอกประชาชนด้วยว่า “ให้แต่ละคนพักอยู่ในเยรูซาเล็มกับผู้รับใช้ของตน จะได้เฝ้ายามให้เราในเวลากลางคืนและทำงานในเวลากลางวัน”
22Likewise at the same time said I unto the people, Let every one with his servant lodge within Jerusalem, that in the night they may be a guard to us, and labour on the day.
23ข้าพเจ้า พี่น้อง ผู้รับใช้ และทหารยามที่ติดตามข้าพเจ้า ไม่มีใครถอดเสื้อผ้า ทุกคนพกอาวุธไปด้วยเมื่อไปยังแหล่งน้ำ
23So neither I, nor my brethren, nor my servants, nor the men of the guard which followed me, none of us put off our clothes, saving that every one put them off for washing.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.