เนหะมีย์
Chapter 4

เนหะมีย์

Freedom Bible (Thai)
vs Hebrew Old Testame…
Aa
Text size
Line width
Verse numbers

เนหะมีย์ 4

Freedom Bible (Thai)
Hebrew Old Testament, word by word (STEPBible TAHOT)
1เมื่อ​สันบาลลัท​ได้ยิน​ว่า​เรา​กำลัง​สร้าง​กำแพง เขา​โกรธ​และ​ขุ่น​เคือง​อย่าง​ยิ่ง จึง​เยาะ​เย้ย​ชาวยิว
1וַיְהִ֞י כַּאֲשֶׁ֧ר שָׁמַ֣ע סַנְבַלַּ֗ט כִּֽי־אֲנַ֤חְנוּ בוֹנִים֙ אֶת־הַ֣חוֹמָ֔ה וַיִּ֣חַר ל֔וֹ וַיִּכְעַ֖ס הַרְבֵּ֑ה וַיַּלְעֵ֖ג עַל־הַיְּהוּדִֽים׃
2เขา​พูด​ต่อ​หน้า​พี่น้อง​ของ​ตน​และ​กองทัพ​สะมาเรีย​ว่า “ชาวยิว​อ่อนแอ​พวก​นี้​กำลัง​ทำ​อะไร​กัน? จะ​สร้าง​ป้อม​ป้องกัน​ตัว​หรือ? จะ​ถวาย​เครื่องบูชา​หรือ? จะ​ทำ​เสร็จ​ใน​วัน​เดียว​หรือ? จะ​เอา​หิน​ที่​ถูก​เผา​ใน​กอง​ซาก​พวก​นั้น​กลับ​มา​ใช้ได้​อีก​หรือ?”
2וַיֹּ֣אמֶר׀ לִפְנֵ֣י אֶחָ֗יו וְחֵיל֙ שֹֽׁמְר֔וֹן וַיֹּ֕אמֶר מָ֛ה הַיְּהוּדִ֥ים הָאֲמֵלָלִ֖ים עֹשִׂ֑ים הֲיַעַזְב֨וּ לָהֶ֤ם הֲיִזְבָּ֙חוּ֙ הַיְכַלּ֣וּ בַיּ֔וֹם הַיְחַיּ֧וּ אֶת־הָאֲבָנִ֛ים מֵעֲרֵמ֥וֹת הֶעָפָ֖ר וְהֵ֥מָּה שְׂרוּפֽוֹת׃
3โทบียาห์ ชาว​อัมโมน​ซึ่ง​อยู่​ข้าง​เขา​พูด​ว่า “กำแพง​หิน​ที่​พวกเขา​สร้าง​นั่น แค่​สุนัข​จิ้งจอก​ขึ้น​ไป​ก็​พัง​แล้ว!”
3וְטוֹבִיָּ֥ה הָעַמֹּנִ֖י אֶצְל֑וֹ וַיֹּ֗אמֶר גַּ֚ם אֲשֶׁר־הֵ֣ם בּוֹנִ֔ים אִם־יַעֲלֶ֣ה שׁוּעָ֔ל וּפָרַ֖ץ חוֹמַ֥ת אַבְנֵיהֶֽם׃ פ
4“พระเจ้า​ของ​พวกเรา โปรด​ฟัง​เถิด เพราะ​พวกเรา​ถูก​ดู​หมิ่น ขอ​ให้​คำ​เหยียด​หยาม​ของ​พวกเขา​ย้อน​กลับ​ไป​ตก​ที่​ตัว​พวกเขา​เอง ขอ​ให้​พวกเขา​ถูก​ปล้น​และ​ตก​เป็น​เชลย​ใน​ต่าง​แดน
4שְׁמַ֤ע אֱלֹהֵ֙ינוּ֙ כִּֽי־הָיִ֣ינוּ בוּזָ֔ה וְהָשֵׁ֥ב חֶרְפָּתָ֖ם אֶל־רֹאשָׁ֑ם וּתְנֵ֥ם לְבִזָּ֖ה בְּאֶ֥רֶץ שִׁבְיָֽה׃
5อย่า​ปกปิด​ความชั่ว​ของ​พวกเขา อย่า​ให้​บาป​ของ​พวกเขา​ถูก​ลบ​ไป​ต่อ​หน้า​พระองค์ เพราะ​พวกเขา​ดู​หมิ่น​คน​ที่​กำลัง​ก่อสร้าง”
5וְאַל־תְּכַס֙ עַל־עֲוֹנָ֔ם וְחַטָּאתָ֖ם מִלְּפָנֶ֣יךָ אַל־תִּמָּחֶ֑ה כִּ֥י הִכְעִ֖יסוּ לְנֶ֥גֶד הַבּוֹנִֽים׃
6เรา​จึง​สร้าง​กำแพง​ต่อ จน​กำแพง​ทุก​ด้าน​เชื่อม​ถึงกัน​และ​สูง​ขึ้น​ถึง​ครึ่ง​หนึ่ง เพราะ​ประชาชน​ตั้งใจ​ทำงาน
6וַנִּבְנֶה֙ אֶת־הַ֣חוֹמָ֔ה וַתִּקָּשֵׁ֥ר כָּל־הַחוֹמָ֖ה עַד־חֶצְיָ֑הּ וַיְהִ֧י לֵ֦ב לָעָ֖ם לַעֲשֽׂוֹת׃ פ
7แต่​เมื่อ​สันบาลลัท โทบียาห์ ชาว​อาหรับ ชาว​อัมโมน และ​ชาว​อัชโดด ได้ยิน​ว่า​การ​ซ่อม​กำแพง​เยรูซาเล็ม​คืบ​หน้า​และ​ช่อง​โหว่​เริ่ม​ปิด​ลง พวกเขา​ก็​โกรธ​มาก
7וַיְהִ֣י כַאֲשֶׁ֣ר שָׁמַ֣ע סַנְבַלַּ֡ט וְ֠טוֹבִיָּה וְהָעַרְבִ֨ים וְהָעַמֹּנִ֜ים וְהָאַשְׁדּוֹדִ֗ים כִּֽי־עָלְתָ֤ה אֲרוּכָה֙ לְחֹמ֣וֹת יְרוּשָׁלִַ֔ם כִּי־הֵחֵ֥לּוּ הַפְּרֻצִ֖ים לְהִסָּתֵ֑ם וַיִּ֥חַר לָהֶ֖ם מְאֹֽד׃
8ต่าง​ร่วม​กัน​วางแผน​จะ​มา​ต่อสู้​กับ​เยรูซาเล็ม​และ​ก่อ​ความ​วุ่นวาย​ใน​หมู่​เรา
8וַיִּקְשְׁר֤וּ כֻלָּם֙ יַחְדָּ֔ו לָב֖וֹא לְהִלָּחֵ֣ם בִּירוּשָׁלִָ֑ם וְלַעֲשׂ֥וֹת ל֖וֹ תּוֹעָֽה׃
9แต่​พวกเรา​อธิษฐาน​ต่อ​พระเจ้า​ของ​เรา และ​จัด​ยาม​เฝ้า​ระวัง​พวกเขา​ทั้ง​กลาง​วัน​และ​กลาง​คืน
9וַנִּתְפַּלֵּ֖ל אֶל־אֱלֹהֵ֑ינוּ וַנַּעֲמִ֨יד מִשְׁמָ֧ר עֲלֵיהֶ֛ם יוֹמָ֥ם וָלַ֖יְלָה מִפְּנֵיהֶֽם׃
10ชาว​ยูดาห์​กล่าว​ว่า “คน​ขน​ของ​เริ่ม​หมด​แรง​แล้ว ซาก​ปรัก​หัก​พัง​ก็​มาก​เหลือ​เกิน เรา​สร้าง​กำแพง​ต่อ​ไม่​ไหว”
10וַיֹּ֣אמֶר יְהוּדָ֗ה כָּשַׁל֙ כֹּ֣חַ הַסַּבָּ֔ל וְהֶעָפָ֖ר הַרְבֵּ֑ה וַאֲנַ֙חְנוּ֙ לֹ֣א נוּכַ֔ל לִבְנ֖וֹת בַּחוֹמָֽה׃
11ฝ่าย​ศัตรู​กล่าว​ว่า “พวกเขา​จะ​ไม่ทัน​รู้​หรือ​เห็น จนกว่า​เรา​จะ​บุก​เข้าไป​ใน​หมู่​พวกเขา ฆ่า​พวกเขา และ​ทำให้​งาน​หยุด​ลง”
11וַיֹּאמְר֣וּ צָרֵ֗ינוּ לֹ֤א יֵדְעוּ֙ וְלֹ֣א יִרְא֔וּ עַ֛ד אֲשֶׁר־נָב֥וֹא אֶל־תּוֹכָ֖ם וַהֲרַגְנ֑וּם וְהִשְׁבַּ֖תְנוּ אֶת־הַמְּלָאכָֽה׃
12เมื่อ​ชาวยิว​ที่​อาศัย​อยู่​ใกล้​ศัตรู​เหล่านั้น​มา พวกเขา​เตือน​เรา​ถึง​สิบ​ครั้ง​จาก​ทุก​แห่ง​ว่า “ไม่​ว่า​พวกคุณ​จะ​หัน​ไป​ทาง​ไหน พวกเขา​ก็​จะ​โจมตี​เรา”
12וַֽיְהִי֙ כַּאֲשֶׁר־בָּ֣אוּ הַיְּהוּדִ֔ים הַיֹּשְׁבִ֖ים אֶצְלָ֑ם וַיֹּ֤אמְרוּ לָ֙נוּ֙ עֶ֣שֶׂר פְּעָמִ֔ים מִכָּל־הַמְּקֹמ֖וֹת אֲשֶׁר־תָּשׁ֥וּבוּ עָלֵֽינוּ׃
13ข้าพเจ้า​จึง​จัด​ยาม​ไว้​ใน​บริเวณ​ต่ำ​ที่สุด​หลัง​กำแพง ตาม​จุด​ที่​เปิด​โล่ง จัด​ประชาชน​ตาม​ครอบครัว ให้​ถือ​ดาบ หอก และ​ธนู
13וָֽאַעֲמִ֞יד מִֽתַּחְתִּיּ֧וֹת לַמָּק֛וֹם מֵאַחֲרֵ֥י לַחוֹמָ֖ה בַּצְּחִיחִ֑ים וָֽאַעֲמִ֤יד אֶת־הָעָם֙ לְמִשְׁפָּח֔וֹת עִם־חַרְבֹתֵיהֶ֛ם רָמְחֵיהֶ֖ם וְקַשְּׁתֹתֵיהֶֽם׃
14เมื่อ​มอง​ดู​แล้ว ข้าพเจ้า​ลุก​ขึ้น​พูด​กับ​ชนชั้นสูง ผู้ปกครอง และ​ประชาชน​ที่​เหลือ​ว่า “อย่า​กลัว​พวกเขา! จง​ระลึก​ถึง​พระผู้เป็นเจ้า​ผู้​ยิ่ง​ใหญ่​และ​น่า​เกรง​ขาม แล้ว​ต่อสู้​เพื่อ​พี่น้อง ลูกชาย ลูกสาว ภรรยา และ​บ้าน​ของ​พวกคุณ”
14וָאֵ֣רֶא וָאָק֗וּם וָאֹמַ֞ר אֶל־הַחֹרִ֤ים וְאֶל־הַסְּגָנִים֙ וְאֶל־יֶ֣תֶר הָעָ֔ם אַל־תִּֽירְא֖וּ מִפְּנֵיהֶ֑ם אֶת־אֲדֹנָ֞י הַגָּד֤וֹל וְהַנּוֹרָא֙ זְכֹ֔רוּ וְהִֽלָּחֲמ֗וּ עַל־אֲחֵיכֶם֙ בְּנֵיכֶ֣ם וּבְנֹתֵיכֶ֔ם נְשֵׁיכֶ֖ם וּבָתֵּיכֶֽם׃ פ
15เมื่อ​ศัตรู​รู้​ว่า​เรา​ทราบ​แผน​แล้ว และ​พระเจ้า​ทำให้​แผน​ของ​พวกเขา​ล้ม​เหลว พวกเรา​ทุก​คน​ก็​กลับ​ไป​ยัง​กำแพง ต่าง​กลับ​ไป​ทำงาน​ของ​ตน
15וַיְהִ֞י כַּֽאֲשֶׁר־שָׁמְע֤וּ אוֹיְבֵ֙ינוּ֙ כִּי־נ֣וֹדַֽע לָ֔נוּ וַיָּ֥פֶר הָאֱלֹהִ֖ים אֶת־עֲצָתָ֑ם וַנָּ֤שָׁב כֻּלָּ֙נוּ֙ אֶל־הַ֣חוֹמָ֔ה אִ֖ישׁ אֶל־מְלַאכְתּֽוֹ׃
16ตั้งแต่​นั้น​มา ผู้รับใช้​ของ​ข้าพเจ้า​ครึ่ง​หนึ่ง​ทำงาน อีก​ครึ่ง​หนึ่ง​ถือ​หอก โล่ ธนู และ​เสื้อเกราะ​ถัก ส่วน​ผู้ปกครอง​อยู่​ด้าน​หลัง​ชาว​ยูดาห์​ทั้งหมด
16וַיְהִ֣י׀ מִן־הַיּ֣וֹם הַה֗וּא חֲצִ֣י נְעָרַי֮ עֹשִׂ֣ים בַּמְּלָאכָה֒ וְחֶצְיָ֗ם מַחֲזִיקִים֙ וְהָרְמָחִ֣ים הַמָּגִנִּ֔ים וְהַקְּשָׁת֖וֹת וְהַשִּׁרְיֹנִ֑ים וְהַ֨שָּׂרִ֔ים אַחֲרֵ֖י כָּל־בֵּ֥ית יְהוּדָֽה׃
17คน​ที่​สร้าง​กำแพง​และ​คน​ขน​ของ​แบก​ของ​ไป​ด้วย แต่ละ​คนใช้​มือ​ข้าง​หนึ่ง​ทำงาน อีก​ข้าง​หนึ่ง​ถือ​อาวุธ
17הַבּוֹנִ֧ים בַּחוֹמָ֛ה וְהַנֹּשְׂאִ֥ים בַּסֶּ֖בֶל עֹמְשִׂ֑ים בְּאַחַ֤ת יָדוֹ֙ עֹשֶׂ֣ה בַמְּלָאכָ֔ה וְאַחַ֖ת מַחֲזֶ֥קֶת הַשָּֽׁלַח׃
18ช่าง​ก่อสร้าง​แต่ละ​คน​คาด​ดาบ​ไว้​ข้าง​ตัว​ขณะ​ทำงาน ส่วน​คน​เป่า​แตร​อยู่​ข้าง​ข้าพเจ้า
18וְהַ֨בּוֹנִ֔ים אִ֥ישׁ חַרְבּ֛וֹ אֲסוּרִ֥ים עַל־מָתְנָ֖יו וּבוֹנִ֑ים וְהַתּוֹקֵ֥עַ בַּשּׁוֹפָ֖ר אֶצְלִֽי׃
19ข้าพเจ้า​บอก​ชนชั้นสูง ผู้ปกครอง และ​ประชาชน​ที่​เหลือ​ว่า “งาน​นี้​ใหญ่​และ​กระจาย​ไป​ทั่ว พวกเรา​อยู่​ห่าง​กัน​ตาม​แนว​กำแพง
19וָאֹמַ֞ר אֶל־הַחֹרִ֤ים וְאֶל־הַסְּגָנִים֙ וְאֶל־יֶ֣תֶר הָעָ֔ם הַמְּלָאכָ֥ה הַרְבֵּ֖ה וּרְחָבָ֑ה וַאֲנַ֗חְנוּ נִפְרָדִים֙ עַל־הַ֣חוֹמָ֔ה רְחוֹקִ֖ים אִ֥ישׁ מֵאָחִֽיו׃
20เมื่อ​ได้ยิน​เสียง​แตร​ตรง​ไหน ให้​มา​รวม​กับ​เรา​ที่​นั่น พระเจ้า​ของ​เรา​จะ​ต่อสู้​เพื่อ​เรา”
20בִּמְק֗וֹם אֲשֶׁ֤ר תִּשְׁמְעוּ֙ אֶת־ק֣וֹל הַשּׁוֹפָ֔ר שָׁ֖מָּה תִּקָּבְצ֣וּ אֵלֵ֑ינוּ אֱלֹהֵ֖ינוּ יִלָּ֥חֶם לָֽנוּ׃
21เรา​จึง​ทำงาน​ต่อ โดย​ประชาชน​ครึ่ง​หนึ่ง​ถือ​หอก​ตั้งแต่​รุ่ง​เช้า​จน​ดาว​ปรากฏ
21וַאֲנַ֖חְנוּ עֹשִׂ֣ים בַּמְּלָאכָ֑ה וְחֶצְיָ֗ם מַחֲזִיקִים֙ בָּֽרְמָחִ֔ים מֵעֲל֣וֹת הַשַּׁ֔חַר עַ֖ד צֵ֥את הַכּוֹכָבִֽים׃
22ใน​เวลา​นั้น​ข้าพเจ้า​บอก​ประชาชน​ด้วย​ว่า “ให้​แต่ละ​คน​พัก​อยู่​ใน​เยรูซาเล็ม​กับ​ผู้รับใช้​ของ​ตน จะ​ได้​เฝ้า​ยาม​ให้​เรา​ใน​เวลา​กลาง​คืน​และ​ทำงาน​ใน​เวลา​กลาง​วัน”
22גַּ֣ם בָּעֵ֤ת הַהִיא֙ אָמַ֣רְתִּי לָעָ֔ם אִ֣ישׁ וְנַעֲר֔וֹ יָלִ֖ינוּ בְּת֣וֹךְ יְרוּשָׁלִָ֑ם וְהָֽיוּ־לָ֧נוּ הַלַּ֛יְלָה מִשְׁמָ֖ר וְהַיּ֥וֹם מְלָאכָֽה׃
23ข้าพเจ้า พี่น้อง ผู้รับใช้ และ​ทหาร​ยาม​ที่​ติดตาม​ข้าพเจ้า ไม่มี​ใคร​ถอด​เสื้อผ้า ทุก​คน​พก​อาวุธ​ไป​ด้วย​เมื่อ​ไป​ยัง​แหล่ง​น้ำ
23וְאֵ֨ין אֲנִ֜י וְאַחַ֣י וּנְעָרַ֗י וְאַנְשֵׁ֤י הַמִּשְׁמָר֙ אֲשֶׁ֣ר אַחֲרַ֔י אֵין־אֲנַ֥חְנוּ פֹשְׁטִ֖ים בְּגָדֵ֑ינוּ אִ֖ישׁ שִׁלְח֥וֹ הַמָּֽיִם׃ ס

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.