เอสเธอร์ 1
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Hebrew Old Testament, word by word (STEPBible TAHOT)
1ในสมัยของอาหสุเอรัส กษัตริย์ผู้ครองอาณาจักรตั้งแต่อินเดียไปจนถึงเอธิโอเปีย รวมหนึ่งร้อยยี่สิบเจ็ดมณฑล
1וַיְהִ֖י בִּימֵ֣י אֲחַשְׁוֵר֑וֹשׁ ה֣וּא אֲחַשְׁוֵר֗וֹשׁ הַמֹּלֵךְ֙ מֵהֹ֣דּוּ וְעַד־כּ֔וּשׁ שֶׁ֛בַע וְעֶשְׂרִ֥ים וּמֵאָ֖ה מְדִינָֽה׃
2เมื่อกษัตริย์อาหสุเอรัสนั่งบนบัลลังก์แห่งอาณาจักรที่พระราชวังสุสา
2בַּיָּמִ֖ים הָהֵ֑ם כְּשֶׁ֣בֶת׀ הַמֶּ֣לֶךְ אֲחַשְׁוֵר֗וֹשׁ עַ֚ל כִּסֵּ֣א מַלְכוּת֔וֹ אֲשֶׁ֖ר בְּשׁוּשַׁ֥ן הַבִּירָֽה׃
3ในปีที่สามแห่งรัชกาล พระองค์จัดงานเลี้ยงให้บรรดาเจ้านายและผู้รับใช้ โดยมีกองทัพเปอร์เซียและมีเดีย เหล่าขุนนางและเจ้านายจากมณฑลต่าง ๆ อยู่ต่อหน้าพระองค์
3בִּשְׁנַ֤ת שָׁלוֹשׁ֙ לְמָלְכ֔וֹ עָשָׂ֣ה מִשְׁתֶּ֔ה לְכָל־שָׂרָ֖יו וַעֲבָדָ֑יו חֵ֣יל׀ פָּרַ֣ס וּמָדַ֗י הַֽפַּרְתְּמִ֛ים וְשָׂרֵ֥י הַמְּדִינ֖וֹת לְפָנָֽיו׃
4พระองค์แสดงความมั่งคั่งของอาณาจักรอันรุ่งเรือง และเกียรติยศแห่งความยิ่งใหญ่ของพระองค์เป็นเวลาถึงหนึ่งร้อยแปดสิบวัน
4בְּהַרְאֹת֗וֹ אֶת־עֹ֙שֶׁר֙ כְּב֣וֹד מַלְכוּת֔וֹ וְאֶ֨ת־יְקָ֔ר תִּפְאֶ֖רֶת גְּדוּלָּת֑וֹ יָמִ֣ים רַבִּ֔ים שְׁמוֹנִ֥ים וּמְאַ֖ת יֽוֹם׃
5เมื่อครบกำหนดแล้ว กษัตริย์จัดงานเลี้ยงอีกเจ็ดวันให้ทุกคนที่อยู่ในพระราชวังสุสา ไม่ว่าผู้ใหญ่หรือผู้น้อย ที่ลานสวนของพระราชวัง
5וּבִמְל֣וֹאת׀ הַיָּמִ֣ים הָאֵ֗לֶּה עָשָׂ֣ה הַמֶּ֡לֶךְ לְכָל־הָעָ֣ם הַנִּמְצְאִים֩ בְּשׁוּשַׁ֨ן הַבִּירָ֜ה לְמִגָּ֧דוֹל וְעַד־קָטָ֛ן מִשְׁתֶּ֖ה שִׁבְעַ֣ת יָמִ֑ים בַּחֲצַ֕ר גִּנַּ֥ת בִּיתַ֖ן הַמֶּֽלֶךְ׃
6มีผ้าสีขาวและสีฟ้าแขวนประดับ ผูกกับห่วงเงินและเสาหินอ่อนด้วยเชือกผ้าลินินเนื้อดีและเชือกสีม่วง ที่เอนกายทำด้วยทองคำและเงิน ตั้งอยู่บนพื้นปูหินอ่อนสีแดง สีขาว สีเหลือง และสีดำ
6ח֣וּר׀ כַּרְפַּ֣ס וּתְכֵ֗לֶת אָחוּז֙ בְּחַבְלֵי־ב֣וּץ וְאַרְגָּמָ֔ן עַל־גְּלִ֥ילֵי כֶ֖סֶף וְעַמּ֣וּדֵי שֵׁ֑שׁ מִטּ֣וֹת׀ זָהָ֣ב וָכֶ֗סֶף עַ֛ל רִֽצְפַ֥ת בַּהַט־וָשֵׁ֖שׁ וְדַ֥ר וְסֹחָֽרֶת׃
7ผู้ร่วมงานได้ดื่มจากภาชนะทองคำหลายรูปแบบ มีเหล้าองุ่นของกษัตริย์ให้ดื่มอย่างเหลือเฟือตามความเอื้อเฟื้อของพระองค์
7וְהַשְׁקוֹת֙ בִּכְלֵ֣י זָהָ֔ב וְכֵלִ֖ים מִכֵּלִ֣ים שׁוֹנִ֑ים וְיֵ֥ין מַלְכ֛וּת רָ֖ב כְּיַ֥ד הַמֶּֽלֶךְ׃
8ตามกฎแล้ว การดื่มไม่มีการบังคับ เพราะกษัตริย์สั่งเจ้าหน้าที่ทุกคนในพระราชวังให้จัดตามความพอใจของแต่ละคน
8וְהַשְּׁתִיָּ֥ה כַדָּ֖ת אֵ֣ין אֹנֵ֑ס כִּי־כֵ֣ן׀ יִסַּ֣ד הַמֶּ֗לֶךְ עַ֚ל כָּל־רַ֣ב בֵּית֔וֹ לַעֲשׂ֖וֹת כִּרְצ֥וֹן אִישׁ־וָאִֽישׁ׃
9ราชินีวัชทีก็จัดงานเลี้ยงให้เหล่าสตรีในพระราชวังของกษัตริย์อาหสุเอรัสด้วย
9גַּ֚ם וַשְׁתִּ֣י הַמַּלְכָּ֔ה עָשְׂתָ֖ה מִשְׁתֵּ֣ה נָשִׁ֑ים בֵּ֚ית הַמַּלְכ֔וּת אֲשֶׁ֖ר לַמֶּ֥לֶךְ אֲחַשְׁוֵרֽוֹשׁ׃ ס
10ในวันที่เจ็ด เมื่อกษัตริย์รื่นเริงใจด้วยเหล้าองุ่น พระองค์สั่งขันทีเจ็ดคนที่รับใช้อยู่ต่อหน้าพระองค์ ได้แก่ เมฮูมาน บิสธา ฮาร์โบนา บิกธา อาบักธา เศธาร์ และคาร์คัส
10בַּיּוֹם֙ הַשְּׁבִיעִ֔י כְּט֥וֹב לֵב־הַמֶּ֖לֶךְ בַּיָּ֑יִן אָמַ֡ר לִ֠מְהוּמָן בִּזְּתָ֨א חַרְבוֹנָ֜א בִּגְתָ֤א וַאֲבַגְתָא֙ זֵתַ֣ר וְכַרְכַּ֔ס שִׁבְעַת֙ הַסָּ֣רִיסִ֔ים הַמְשָׁ֣רְתִ֔ים אֶת־פְּנֵ֖י הַמֶּ֥לֶךְ אֲחַשְׁוֵרֽוֹשׁ׃
11ให้พาราชินีวัชทีผู้สวมมงกุฎของราชินีเข้ามาต่อหน้าพระองค์ เพื่อให้ประชาชนและบรรดาเจ้านายได้เห็นความงามของนาง เพราะนางงดงาม
11לְ֠הָבִיא אֶת־וַשְׁתִּ֧י הַמַּלְכָּ֛ה לִפְנֵ֥י הַמֶּ֖לֶךְ בְּכֶ֣תֶר מַלְכ֑וּת לְהַרְא֨וֹת הָֽעַמִּ֤ים וְהַשָּׂרִים֙ אֶת־יָפְיָ֔הּ כִּֽי־טוֹבַ֥ת מַרְאֶ֖ה הִֽיא׃
12แต่ราชินีวัชทีไม่ยอมมาตามคำสั่งที่กษัตริย์ให้ขันทีไปแจ้ง กษัตริย์จึงโกรธจัด ความโกรธพลุ่งพล่านอยู่ในใจ
12וַתְּמָאֵ֞ן הַמַּלְכָּ֣ה וַשְׁתִּ֗י לָבוֹא֙ בִּדְבַ֣ר הַמֶּ֔לֶךְ אֲשֶׁ֖ר בְּיַ֣ד הַסָּרִיסִ֑ים וַיִּקְצֹ֤ף הַמֶּ֙לֶךְ֙ מְאֹ֔ד וַחֲמָת֖וֹ בָּעֲרָ֥ה בֽוֹ׃
13กษัตริย์จึงถามบรรดาปราชญ์ผู้รอบรู้เรื่องยุคสมัย ตามธรรมเนียมที่พระองค์จะปรึกษาผู้รู้เรื่องกฎหมายและการตัดสินคดี
13וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ לַחֲכָמִ֖ים יֹדְעֵ֣י הָֽעִתִּ֑ים כִּי־כֵן֙ דְּבַ֣ר הַמֶּ֔לֶךְ לִפְנֵ֕י כָּל־יֹדְעֵ֖י דָּ֥ת וָדִֽין׃
14ผู้ที่ใกล้ชิดพระองค์คือเจ้านายเจ็ดคนแห่งเปอร์เซียและมีเดีย ได้แก่ คาร์เชนา เชธาร์ อัดมาธา ทาร์ชิช เมเรส มาร์เสนา และเมมูคาน พวกเขาเข้าเฝ้ากษัตริย์ได้และมีตำแหน่งสูงสุดในอาณาจักร
14וְהַקָּרֹ֣ב אֵלָ֗יו כַּרְשְׁנָ֤א שֵׁתָר֙ אַדְמָ֣תָא תַרְשִׁ֔ישׁ מֶ֥רֶס מַרְסְנָ֖א מְמוּכָ֑ן שִׁבְעַ֞ת שָׂרֵ֣י׀ פָּרַ֣ס וּמָדַ֗י רֹאֵי֙ פְּנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ הַיֹּשְׁבִ֥ים רִאשֹׁנָ֖ה בַּמַּלְכֽוּת׃
15พระองค์ถามว่า “ตามกฎหมาย เราควรทำอย่างไรกับราชินีวัชทีที่ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของกษัตริย์อาหสุเอรัสซึ่งให้ขันทีไปแจ้ง?”
15כְּדָת֙ מַֽה־לַּעֲשׂ֔וֹת בַּמַּלְכָּ֖ה וַשְׁתִּ֑י עַ֣ל׀ אֲשֶׁ֣ר לֹֽא־עָשְׂתָ֗ה אֶֽת־מַאֲמַר֙ הַמֶּ֣לֶךְ אֲחַשְׁוֵר֔וֹשׁ בְּיַ֖ד הַסָּרִיסִֽים׃ ס
16เมมูคานตอบต่อหน้ากษัตริย์และบรรดาเจ้านายว่า “ราชินีวัชทีไม่ได้ทำผิดต่อกษัตริย์เพียงผู้เดียว แต่ยังทำผิดต่อเจ้านายทุกคนและประชาชนทั้งหมดในทุกมณฑลของพระองค์ด้วย
16וַיֹּ֣אמֶר מְמוּכָ֗ן לִפְנֵ֤י הַמֶּ֙לֶךְ֙ וְהַשָּׂרִ֔ים לֹ֤א עַל־הַמֶּ֙לֶךְ֙ לְבַדּ֔וֹ עָוְתָ֖ה וַשְׁתִּ֣י הַמַּלְכָּ֑ה כִּ֤י עַל־כָּל־הַשָּׂרִים֙ וְעַל־כָּל־הָ֣עַמִּ֔ים אֲשֶׁ֕ר בְּכָל־מְדִינ֖וֹת הַמֶּ֥לֶךְ אֲחַשְׁוֵרֽוֹשׁ׃
17เพราะผู้หญิงทุกคนจะรู้เรื่องที่ราชินีทำ เมื่อได้ยินว่า ‘กษัตริย์อาหสุเอรัสสั่งให้พาราชินีวัชทีเข้ามาต่อหน้าพระองค์ แต่นางไม่ยอมมา’ พวกนางก็จะดูหมิ่นสามี
17כִּֽי־יֵצֵ֤א דְבַר־הַמַּלְכָּה֙ עַל־כָּל־הַנָּשִׁ֔ים לְהַבְז֥וֹת בַּעְלֵיהֶ֖ן בְּעֵינֵיהֶ֑ן בְּאָמְרָ֗ם הַמֶּ֣לֶךְ אֲחַשְׁוֵר֡וֹשׁ אָמַ֞ר לְהָבִ֨יא אֶת־וַשְׁתִּ֧י הַמַּלְכָּ֛ה לְפָנָ֖יו וְלֹא־בָֽאָה׃
18วันนี้ เหล่าสตรีชั้นเจ้านายของเปอร์เซียและมีเดียที่ได้ยินเรื่องราชินีจะนำไปพูดกับบรรดาเจ้านายของกษัตริย์ แล้วจะเกิดความดูหมิ่นและความโกรธอย่างมาก
18וְֽהַיּ֨וֹם הַזֶּ֜ה תֹּאמַ֣רְנָה׀ שָׂר֣וֹת פָּֽרַס־וּמָדַ֗י אֲשֶׁ֤ר שָֽׁמְעוּ֙ אֶת־דְּבַ֣ר הַמַּלְכָּ֔ה לְכֹ֖ל שָׂרֵ֣י הַמֶּ֑לֶךְ וּכְדַ֖י בִּזָּי֥וֹן וָקָֽצֶף׃
19“หากกษัตริย์เห็นชอบ ขอให้พระองค์ออกคำสั่งและบันทึกไว้ในกฎหมายของชาวเปอร์เซียและชาวมีเดียให้เปลี่ยนแปลงไม่ได้ว่า วัชทีจะเข้ามาต่อหน้ากษัตริย์อาหสุเอรัสอีกไม่ได้ และขอให้พระองค์มอบตำแหน่งราชินีของนางแก่หญิงอื่นที่ดีกว่านาง
19אִם־עַל־הַמֶּ֣לֶךְ ט֗וֹב יֵצֵ֤א דְבַר־מַלְכוּת֙ מִלְּפָנָ֔יו וְיִכָּתֵ֛ב בְּדָתֵ֥י פָֽרַס־וּמָדַ֖י וְלֹ֣א יַעֲב֑וֹר אֲשֶׁ֨ר לֹֽא־תָב֜וֹא וַשְׁתִּ֗י לִפְנֵי֙ הַמֶּ֣לֶךְ אֲחַשְׁוֵר֔וֹשׁ וּמַלְכוּתָהּ֙ יִתֵּ֣ן הַמֶּ֔לֶךְ לִרְעוּתָ֖הּ הַטּוֹבָ֥ה מִמֶּֽנָּה׃
20เมื่อประกาศพระราชกฤษฎีกานี้ทั่วอาณาจักรอันกว้างใหญ่ของพระองค์ ภรรยาทุกคนก็จะให้เกียรติสามี ไม่ว่าสามีจะเป็นผู้ใหญ่หรือผู้น้อย”
20וְנִשְׁמַע֩ פִּתְגָ֨ם הַמֶּ֤לֶךְ אֲשֶֽׁר־יַעֲשֶׂה֙ בְּכָל־מַלְכוּת֔וֹ כִּ֥י רַבָּ֖ה הִ֑יא וְכָל־הַנָּשִׁ֗ים יִתְּנ֤וּ יְקָר֙ לְבַעְלֵיהֶ֔ן לְמִגָּד֖וֹל וְעַד־קָטָֽן׃
21กษัตริย์และบรรดาเจ้านายพอใจกับคำแนะนำนี้ กษัตริย์จึงทำตามที่เมมูคานกล่าว
21וַיִּיטַב֙ הַדָּבָ֔ר בְּעֵינֵ֥י הַמֶּ֖לֶךְ וְהַשָּׂרִ֑ים וַיַּ֥עַשׂ הַמֶּ֖לֶךְ כִּדְבַ֥ר מְמוּכָֽן׃
22พระองค์ส่งจดหมายไปยังทุกมณฑล โดยใช้ตัวอักษรของแต่ละมณฑลและภาษาของแต่ละชนชาติ กำหนดให้ผู้ชายทุกคนปกครองบ้านเรือนของตน และพูดภาษาของชนชาติของตน
22וַיִּשְׁלַ֤ח סְפָרִים֙ אֶל־כָּל־מְדִינ֣וֹת הַמֶּ֔לֶךְ אֶל־מְדִינָ֤ה וּמְדִינָה֙ כִּכְתָבָ֔הּ וְאֶל־עַ֥ם וָעָ֖ם כִּלְשׁוֹנ֑וֹ לִהְי֤וֹת כָּל־אִישׁ֙ שֹׂרֵ֣ר בְּבֵית֔וֹ וּמְדַבֵּ֖ר כִּלְשׁ֥וֹן עַמּֽוֹ׃ פ
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.