เอสเธอร์ 6
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Hebrew Old Testament, word by word (STEPBible TAHOT)
1คืนนั้นกษัตริย์นอนไม่หลับ จึงสั่งให้นำหนังสือพงศาวดารที่บันทึกเหตุการณ์ไว้มาอ่านให้พระองค์ฟัง
1בַּלַּ֣יְלָה הַה֔וּא נָדְדָ֖ה שְׁנַ֣ת הַמֶּ֑לֶךְ וַיֹּ֗אמֶר לְהָבִ֞יא אֶת־סֵ֤פֶר הַזִּכְרֹנוֹת֙ דִּבְרֵ֣י הַיָּמִ֔ים וַיִּהְי֥וּ נִקְרָאִ֖ים לִפְנֵ֥י הַמֶּֽלֶךְ׃
2พบข้อความบันทึกไว้ว่า โมรเดคัยเคยแจ้งเรื่องบิกธานาและเทเรช ขันทีสองคนของกษัตริย์ที่เฝ้าประตู ซึ่งคิดจะทำร้ายกษัตริย์อาหสุเอรัส
2וַיִּמָּצֵ֣א כָת֗וּב אֲשֶׁר֩ הִגִּ֨יד מָרְדֳּכַ֜י עַל־בִּגְתָ֣נָא וָתֶ֗רֶשׁ שְׁנֵי֙ סָרִיסֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ מִשֹּׁמְרֵ֖י הַסַּ֑ף אֲשֶׁ֤ר בִּקְשׁוּ֙ לִשְׁלֹ֣חַ יָ֔ד בַּמֶּ֖לֶךְ אֲחַשְׁוֵרֽוֹשׁ׃
3กษัตริย์ถามว่า “โมรเดคัยได้รับเกียรติและการยกย่องอะไรเป็นการตอบแทนเรื่องนี้แล้วบ้าง?” บรรดาผู้รับใช้ที่อยู่กับพระองค์ตอบว่า “ยังไม่ได้ทำอะไรให้เขาเลย”
3וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ מַֽה־נַּעֲשָׂ֞ה יְקָ֧ר וּגְדוּלָּ֛ה לְמָרְדֳּכַ֖י עַל־זֶ֑ה וַיֹּ֨אמְר֜וּ נַעֲרֵ֤י הַמֶּ֙לֶךְ֙ מְשָׁ֣רְתָ֔יו לֹא־נַעֲשָׂ֥ה עִמּ֖וֹ דָּבָֽר׃
4กษัตริย์ถามว่า “ใครอยู่ในลาน?” ขณะนั้นฮามานเพิ่งเข้ามาในลานชั้นนอกของพระราชวัง เพื่อทูลกษัตริย์ให้แขวนคอโมรเดคัยบนตะแลงแกงที่เขาเตรียมไว้
4וַיֹּ֥אמֶר הַמֶּ֖לֶךְ מִ֣י בֶחָצֵ֑ר וְהָמָ֣ן בָּ֗א לַחֲצַ֤ר בֵּית־הַמֶּ֙לֶךְ֙ הַחִ֣יצוֹנָ֔ה לֵאמֹ֣ר לַמֶּ֔לֶךְ לִתְלוֹת֙ אֶֽת־מָרְדֳּכַ֔י עַל־הָעֵ֖ץ אֲשֶׁר־הֵכִ֥ין לֽוֹ׃
5ผู้รับใช้ทูลว่า “นั่น ฮามานยืนอยู่ในลาน” กษัตริย์สั่งว่า “ให้เขาเข้ามา”
5וַיֹּ֨אמְר֜וּ נַעֲרֵ֤י הַמֶּ֙לֶךְ֙ אֵלָ֔יו הִנֵּ֥ה הָמָ֖ן עֹמֵ֣ד בֶּחָצֵ֑ר וַיֹּ֥אמֶר הַמֶּ֖לֶךְ יָבֽוֹא׃
6ฮามานจึงเข้ามา กษัตริย์ถามเขาว่า “ควรทำอย่างไรให้คนที่กษัตริย์ต้องการให้เกียรติ?” ฮามานคิดในใจว่า “กษัตริย์จะต้องการให้เกียรติใครมากไปกว่าข้าพเจ้า?”
6וַיָּבוֹא֮ הָמָן֒ וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ הַמֶּ֔לֶךְ מַה־לַעֲשׂ֕וֹת בָּאִ֕ישׁ אֲשֶׁ֥ר הַמֶּ֖לֶךְ חָפֵ֣ץ בִּיקָר֑וֹ וַיֹּ֤אמֶר הָמָן֙ בְּלִבּ֔וֹ לְמִ֞י יַחְפֹּ֥ץ הַמֶּ֛לֶךְ לַעֲשׂ֥וֹת יְקָ֖ר יוֹתֵ֥ר מִמֶּֽנִּי׃
7ฮามานตอบว่า “สำหรับคนที่กษัตริย์ต้องการให้เกียรตินั้น
7וַיֹּ֥אמֶר הָמָ֖ן אֶל־הַמֶּ֑לֶךְ אִ֕ישׁ אֲשֶׁ֥ר הַמֶּ֖לֶךְ חָפֵ֥ץ בִּיקָרֽוֹ׃
8ขอให้นำเครื่องแต่งกายที่พระองค์สวมและม้าที่พระองค์ขี่มา ม้าตัวนั้นมีมงกุฎสวมอยู่บนหัว
8יָבִ֙יאוּ֙ לְב֣וּשׁ מַלְכ֔וּת אֲשֶׁ֥ר לָֽבַשׁ־בּ֖וֹ הַמֶּ֑לֶךְ וְס֗וּס אֲשֶׁ֨ר רָכַ֤ב עָלָיו֙ הַמֶּ֔לֶךְ וַאֲשֶׁ֥ר נִתַּ֛ן כֶּ֥תֶר מַלְכ֖וּת בְּרֹאשֽׁוֹ׃
9แล้วมอบเครื่องแต่งกายกับม้าให้เจ้านายผู้สูงศักดิ์ที่สุดคนหนึ่งของกษัตริย์ ให้แต่งกายให้คนที่พระองค์ต้องการให้เกียรติ แล้วให้เขาขี่ม้าผ่านลานเมือง พร้อมประกาศนำหน้าเขาว่า ‘คนที่กษัตริย์ต้องการให้เกียรติจะได้รับการปฏิบัติเช่นนี้!’”
9וְנָת֨וֹן הַלְּב֜וּשׁ וְהַסּ֗וּס עַל־יַד־אִ֞ישׁ מִשָּׂרֵ֤י הַמֶּ֙לֶךְ֙ הַֽפַּרְתְּמִ֔ים וְהִלְבִּ֙ישׁוּ֙ אֶת־הָאִ֔ישׁ אֲשֶׁ֥ר הַמֶּ֖לֶךְ חָפֵ֣ץ בִּֽיקָר֑וֹ וְהִרְכִּיבֻ֤הוּ עַל־הַסּוּס֙ בִּרְח֣וֹב הָעִ֔יר וְקָרְא֣וּ לְפָנָ֔יו כָּ֚כָה יֵעָשֶׂ֣ה לָאִ֔ישׁ אֲשֶׁ֥ר הַמֶּ֖לֶךְ חָפֵ֥ץ בִּיקָרֽוֹ׃
10กษัตริย์จึงบอกฮามานว่า “รีบไปนำเครื่องแต่งกายกับม้าตามที่พูดมา แล้วทำเช่นนี้ให้โมรเดคัยชาวยิวที่นั่งอยู่ประตูวัง อย่าให้ขาดสิ่งใดที่พูดไว้แม้แต่อย่างเดียว”
10וַיֹּ֨אמֶר הַמֶּ֜לֶךְ לְהָמָ֗ן מַ֠הֵר קַ֣ח אֶת־הַלְּב֤וּשׁ וְאֶת־הַסּוּס֙ כַּאֲשֶׁ֣ר דִּבַּ֔רְתָּ וַֽעֲשֵׂה־כֵן֙ לְמָרְדֳּכַ֣י הַיְּהוּדִ֔י הַיּוֹשֵׁ֖ב בְּשַׁ֣עַר הַמֶּ֑לֶךְ אַל־תַּפֵּ֣ל דָּבָ֔ר מִכֹּ֖ל אֲשֶׁ֥ר דִּבַּֽרְתָּ׃
11ฮามานจึงนำเครื่องแต่งกายกับม้ามา แต่งกายให้โมรเดคัย แล้วให้เขาขี่ม้าผ่านลานเมือง พร้อมประกาศนำหน้าว่า “คนที่กษัตริย์ต้องการให้เกียรติจะได้รับการปฏิบัติเช่นนี้!”
11וַיִּקַּ֤ח הָמָן֙ אֶת־הַלְּב֣וּשׁ וְאֶת־הַסּ֔וּס וַיַּלְבֵּ֖שׁ אֶֽת־מָרְדֳּכָ֑י וַיַּרְכִּיבֵ֙הוּ֙ בִּרְח֣וֹב הָעִ֔יר וַיִּקְרָ֣א לְפָנָ֔יו כָּ֚כָה יֵעָשֶׂ֣ה לָאִ֔ישׁ אֲשֶׁ֥ר הַמֶּ֖לֶךְ חָפֵ֥ץ בִּיקָרֽוֹ׃
12โมรเดคัยกลับไปที่ประตูวัง ส่วนฮามานรีบกลับบ้านด้วยความเศร้าโศก คลุมศีรษะไว้
12וַיָּ֥שָׁב מָרְדֳּכַ֖י אֶל־שַׁ֣עַר הַמֶּ֑לֶךְ וְהָמָן֙ נִדְחַ֣ף אֶל־בֵּית֔וֹ אָבֵ֖ל וַחֲפ֥וּי רֹֽאשׁ׃
13ฮามานเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้เศเรชผู้เป็นภรรยาและเพื่อนทุกคนฟัง บรรดาปราชญ์ของเขากับเศเรชจึงบอกว่า “ถ้าโมรเดคัยที่ท่านเริ่มพ่ายแพ้ต่อเขานั้นเป็นเชื้อสายยิว ท่านก็จะเอาชนะเขาไม่ได้ แต่จะต้องพ่ายแพ้ต่อเขาอย่างแน่นอน”
13וַיְסַפֵּ֨ר הָמָ֜ן לְזֶ֤רֶשׁ אִשְׁתּוֹ֙ וּלְכָל־אֹ֣הֲבָ֔יו אֵ֖ת כָּל־אֲשֶׁ֣ר קָרָ֑הוּ וַיֹּ֩אמְרוּ֩ ל֨וֹ חֲכָמָ֜יו וְזֶ֣רֶשׁ אִשְׁתּ֗וֹ אִ֣ם מִזֶּ֣רַע הַיְּהוּדִ֡ים מָרְדֳּכַ֞י אֲשֶׁר֩ הַחִלּ֨וֹתָ לִנְפֹּ֤ל לְפָנָיו֙ לֹא־תוּכַ֣ל ל֔וֹ כִּֽי־נָפ֥וֹל תִּפּ֖וֹל לְפָנָֽיו׃
14ขณะที่ยังพูดกันอยู่ ขันทีของกษัตริย์ก็มาถึงและรีบพาฮามานไปยังงานเลี้ยงที่เอสเธอร์เตรียมไว้
14עוֹדָם֙ מְדַבְּרִ֣ים עִמּ֔וֹ וְסָרִיסֵ֥י הַמֶּ֖לֶךְ הִגִּ֑יעוּ וַיַּבְהִ֙לוּ֙ לְהָבִ֣יא אֶת־הָמָ֔ן אֶל־הַמִּשְׁתֶּ֖ה אֲשֶׁר־עָשְׂתָ֥ה אֶסְתֵּֽר׃
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.