เศคาริยาห์ 1
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Hebrew Old Testament, word by word (STEPBible TAHOT)
1ในเดือนที่แปด ปีที่สองแห่งรัชกาลดาริอัส ถ้อยคำของพระยาห์เวห์มาถึงเศคาริยาห์ผู้ประกาศสาส์น บุตรของเบเรคิยาห์ บุตรของอิดโด ว่า
1בַּחֹ֙דֶשׁ֙ הַשְּׁמִינִ֔י בִּשְׁנַ֥ת שְׁתַּ֖יִם לְדָרְיָ֑וֶשׁ הָיָ֣ה דְבַר־יְהוָ֗ה אֶל־זְכַרְיָה֙ בֶּן־בֶּ֣רֶכְיָ֔ה בֶּן־עִדּ֥וֹ הַנָּבִ֖יא לֵאמֹֽר׃
2“พระยาห์เวห์โกรธบรรพบุรุษของพวกคุณอย่างยิ่ง
2קָצַ֧ף יְהוָ֛ה עַל־אֲבֽוֹתֵיכֶ֖ם קָֽצֶף׃
3ฉะนั้น จงบอกพวกเขาว่า พระยาห์เวห์จอมทัพกล่าวดังนี้ ‘จงกลับมาหาเรา’ พระยาห์เวห์จอมทัพกล่าว ‘แล้วเราจะกลับมาหาพวกคุณ’ พระยาห์เวห์จอมทัพกล่าว
3וְאָמַרְתָּ֣ אֲלֵהֶ֗ם כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת שׁ֣וּבוּ אֵלַ֔י נְאֻ֖ם יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת וְאָשׁ֣וּב אֲלֵיכֶ֔ם אָמַ֖ר יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת׃
4อย่าเป็นเหมือนบรรพบุรุษของพวกคุณ ผู้ประกาศสาส์นในอดีตเคยประกาศแก่พวกเขาว่า พระยาห์เวห์จอมทัพกล่าว ‘จงหันกลับจากทางชั่วและการกระทำชั่วของพวกคุณเสียเดี๋ยวนี้’ แต่พวกเขาไม่ฟัง ไม่ยอมรับฟังเรา พระยาห์เวห์กล่าว
4אַל־תִּהְי֣וּ כַאֲבֹֽתֵיכֶ֡ם אֲשֶׁ֣ר קָרְאֽוּ־אֲלֵיהֶם֩ הַנְּבִיאִ֨ים הָרִֽאשֹׁנִ֜ים לֵאמֹ֗ר כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת שׁ֤וּבוּ נָא֙ מִדַּרְכֵיכֶ֣ם הָרָעִ֔ים וּמַֽעֲלְלֵיכֶ֖ם הָֽרָעִ֑ים וְלֹ֥א שָׁמְע֛וּ וְלֹֽא־הִקְשִׁ֥יבוּ אֵלַ֖י נְאֻם־יְהוָֽה׃
5บรรพบุรุษของพวกคุณอยู่ที่ไหนแล้ว? ส่วนผู้ประกาศสาส์น พวกเขามีชีวิตอยู่ตลอดไปหรือ?
5אֲבֽוֹתֵיכֶ֖ם אַיֵּה־הֵ֑ם וְהַ֨נְּבִאִ֔ים הַלְעוֹלָ֖ם יִֽחְיֽוּ׃
6แต่เราได้สั่งผู้ประกาศสาส์นผู้รับใช้ของเราให้ประกาศคำกล่าวและข้อกำหนดของเรา คำและข้อกำหนดเหล่านั้นไม่ได้เป็นจริงกับบรรพบุรุษของพวกคุณหรือ? แล้วพวกเขาก็กลับใจและพูดว่า ‘พระยาห์เวห์จอมทัพตั้งใจจะทำกับพวกเราอย่างไร ตามทางที่เราเดินและการกระทำของเรา พระองค์ก็ทำกับเราอย่างนั้นจริง ๆ’”
6אַ֣ךְ׀ דְּבָרַ֣י וְחֻקַּ֗י אֲשֶׁ֤ר צִוִּ֙יתִי֙ אֶת־עֲבָדַ֣י הַנְּבִיאִ֔ים הֲל֥וֹא הִשִּׂ֖יגוּ אֲבֹתֵיכֶ֑ם וַיָּשׁ֣וּבוּ וַיֹּאמְר֗וּ כַּאֲשֶׁ֨ר זָמַ֜ם יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ לַעֲשׂ֣וֹת לָ֔נוּ כִּדְרָכֵ֙ינוּ֙ וּכְמַ֣עֲלָלֵ֔ינוּ כֵּ֖ן עָשָׂ֥ה אִתָּֽנוּ׃ ס
7วันที่ยี่สิบสี่ของเดือนที่สิบเอ็ด คือเดือนเชบัท ปีที่สองแห่งรัชกาลดาริอัส ถ้อยคำของพระยาห์เวห์มาถึงเศคาริยาห์ผู้ประกาศสาส์น บุตรของเบเรคิยาห์ บุตรของอิดโด ว่า
7בְּיוֹם֩ עֶשְׂרִ֨ים וְאַרְבָּעָ֜ה לְעַשְׁתֵּֽי־עָשָׂ֥ר חֹ֙דֶשׁ֙ הוּא־חֹ֣דֶשׁ שְׁבָ֔ט בִּשְׁנַ֥ת שְׁתַּ֖יִם לְדָרְיָ֑וֶשׁ הָיָ֣ה דְבַר־יְהוָ֗ה אֶל־זְכַרְיָה֙ בֶּן־בֶּ֣רֶכְיָ֔הוּ בֶּן־עִדּ֥וֹא הַנָּבִ֖יא לֵאמֹֽר׃
8“ข้าพเจ้าเห็นนิมิตในเวลากลางคืน ดูเถิด มีชายคนหนึ่งขี่ม้าสีแดง เขายืนอยู่ท่ามกลางต้นเมอร์เทิลในหุบลึก ข้างหลังเขามีม้าสีแดง สีน้ำตาล และสีขาว
8רָאִ֣יתִי׀ הַלַּ֗יְלָה וְהִנֵּה־אִישׁ֙ רֹכֵב֙ עַל־ס֣וּס אָדֹ֔ם וְה֣וּא עֹמֵ֔ד בֵּ֥ין הַהֲדַסִּ֖ים אֲשֶׁ֣ר בַּמְּצֻלָ֑ה וְאַחֲרָיו֙ סוּסִ֣ים אֲדֻמִּ֔ים שְׂרֻקִּ֖ים וּלְבָנִֽים׃
9ข้าพเจ้าถามว่า ‘ท่าน สิ่งเหล่านี้คืออะไร?’” ทูตสวรรค์ที่พูดกับข้าพเจ้าบอกว่า “เราจะให้คุณเห็นว่าสิ่งเหล่านี้คืออะไร”
9וָאֹמַ֖ר מָה־אֵ֣לֶּה אֲדֹנִ֑י וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֗י הַמַּלְאָךְ֙ הַדֹּבֵ֣ר בִּ֔י אֲנִ֥י אַרְאֶ֖ךָּ מָה־הֵ֥מָּה אֵֽלֶּה׃
10ชายที่ยืนอยู่ท่ามกลางต้นเมอร์เทิลตอบว่า “พวกเขาคือผู้ที่พระยาห์เวห์ส่งให้ตระเวนไปทั่วโลก”
10וַיַּ֗עַן הָאִ֛ישׁ הָעֹמֵ֥ד בֵּין־הַהַדַסִּ֖ים וַיֹּאמַ֑ר אֵ֚לֶּה אֲשֶׁ֣ר שָׁלַ֣ח יְהוָ֔ה לְהִתְהַלֵּ֖ךְ בָּאָֽרֶץ׃
11พวกเขารายงานต่อทูตสวรรค์ของพระยาห์เวห์ที่ยืนอยู่ท่ามกลางต้นเมอร์เทิลว่า “พวกเราเดินตระเวนไปทั่วโลกแล้ว และเห็นว่าทั่วโลกสงบสุข ไม่มีความวุ่นวาย”
11וַֽיַּעֲנ֞וּ אֶת־מַלְאַ֣ךְ יְהוָ֗ה הָֽעֹמֵד֙ בֵּ֣ין הַהֲדַסִּ֔ים וַיֹּאמְר֖וּ הִתְהַלַּ֣כְנוּ בָאָ֑רֶץ וְהִנֵּ֥ה כָל־הָאָ֖רֶץ יֹשֶׁ֥בֶת וְשֹׁקָֽטֶת׃
12ทูตสวรรค์ของพระยาห์เวห์จึงกล่าวว่า “พระยาห์เวห์จอมทัพ พระองค์จะยังไม่เมตตาเยรูซาเล็มและเมืองต่าง ๆ ของยูดาห์ไปอีกนานเท่าไร? พระองค์โกรธเมืองเหล่านี้มาเจ็ดสิบปีแล้ว”
12וַיַּ֣עַן מַלְאַךְ־יְהוָה֮ וַיֹּאמַר֒ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת עַד־מָתַ֗י אַתָּה֙ לֹֽא־תְרַחֵ֣ם אֶת־יְרוּשָׁלִַ֔ם וְאֵ֖ת עָרֵ֣י יְהוּדָ֑ה אֲשֶׁ֣ר זָעַ֔מְתָּה זֶ֖ה שִׁבְעִ֥ים שָׁנָֽה׃
13พระยาห์เวห์ตอบทูตสวรรค์ที่พูดกับข้าพเจ้าด้วยคำอ่อนโยนและปลอบใจ
13וַיַּ֣עַן יְהוָ֗ה אֶת־הַמַּלְאָ֛ךְ הַדֹּבֵ֥ר בִּ֖י דְּבָרִ֣ים טוֹבִ֑ים דְּבָרִ֖ים נִחֻמִֽים׃
14ทูตสวรรค์ที่พูดกับข้าพเจ้าจึงบอกว่า “จงประกาศว่า ‘พระยาห์เวห์จอมทัพกล่าวดังนี้ “เราหวงแหนเยรูซาเล็มและศิโยนอย่างยิ่ง
14וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֗י הַמַּלְאָךְ֙ הַדֹּבֵ֣ר בִּ֔י קְרָ֣א לֵאמֹ֔ר כֹּ֥ה אָמַ֖ר יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת קִנֵּ֧אתִי לִירוּשָׁלִַ֛ם וּלְצִיּ֖וֹן קִנְאָ֥ה גְדוֹלָֽה׃
15เราโกรธชนชาติต่าง ๆ ที่อยู่อย่างสบายใจเป็นอย่างมาก เพราะเราโกรธเพียงเล็กน้อย แต่พวกเขากลับซ้ำเติมให้หายนะหนักขึ้น”
15וְקֶ֤צֶף גָּדוֹל֙ אֲנִ֣י קֹצֵ֔ף עַל־הַגּוֹיִ֖ם הַשַּֽׁאֲנַנִּ֑ים אֲשֶׁ֤ר אֲנִי֙ קָצַ֣פְתִּי מְּעָ֔ט וְהֵ֖מָּה עָזְר֥וּ לְרָעָֽה׃
16ฉะนั้น พระยาห์เวห์กล่าวว่า “เรากลับมายังเยรูซาเล็มด้วยความเมตตาแล้ว จะมีการสร้างวิหารของเราขึ้นที่นั่น” พระยาห์เวห์จอมทัพกล่าว “และจะขึงเชือกวัดเหนือเยรูซาเล็ม”’
16לָכֵ֞ן כֹּֽה־אָמַ֣ר יְהוָ֗ה שַׁ֤בְתִּי לִירוּשָׁלִַ֙ם֙ בְּֽרַחֲמִ֔ים בֵּיתִי֙ יִבָּ֣נֶה בָּ֔הּ נְאֻ֖ם יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת וְקָ֥ו יִנָּטֶ֖ה עַל־יְרוּשָׁלִָֽם׃
17จงประกาศต่อไปว่า ‘พระยาห์เวห์จอมทัพกล่าวดังนี้ “เมืองต่าง ๆ ของเราจะเปี่ยมล้นด้วยความรุ่งเรืองอีกครั้ง พระยาห์เวห์จะปลอบใจศิโยนอีกครั้ง และจะเลือกเยรูซาเล็มอีกครั้ง”’”
17ע֣וֹד׀ קְרָ֣א לֵאמֹ֗ר כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת ע֛וֹד תְּפוּצֶ֥ינָה עָרַ֖י מִטּ֑וֹב וְנִחַ֨ם יְהוָ֥ה עוֹד֙ אֶת־צִיּ֔וֹן וּבָחַ֥ר ע֖וֹד בִּירוּשָׁלִָֽם׃ ס
18ข้าพเจ้าเงยหน้ามอง เห็นเขาสัตว์สี่เขา
18וָאֶשָּׂ֥א אֶת־עֵינַ֖י וָאֵ֑רֶא וְהִנֵּ֖ה אַרְבַּ֥ע קְרָנֽוֹת׃
19จึงถามทูตสวรรค์ที่พูดกับข้าพเจ้าว่า “สิ่งเหล่านี้คืออะไร?” เขาตอบว่า “นี่คือเขาสัตว์ที่ทำให้ยูดาห์ อิสราเอล และเยรูซาเล็มกระจัดกระจายไป”
19וָאֹמַ֗ר אֶל־הַמַּלְאָ֛ךְ הַדֹּבֵ֥ר בִּ֖י מָה־אֵ֑לֶּה וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֔י אֵ֤לֶּה הַקְּרָנוֹת֙ אֲשֶׁ֣ר זֵר֣וּ אֶת־יְהוּדָ֔ה אֶת־יִשְׂרָאֵ֖ל וִירוּשָׁלָֽם׃ ס
20พระยาห์เวห์ให้ข้าพเจ้าเห็นช่างฝีมือสี่คน
20וַיַּרְאֵ֣נִי יְהוָ֔ה אַרְבָּעָ֖ה חָרָשִֽׁים׃
21ข้าพเจ้าถามว่า “คนเหล่านี้มาทำอะไร?” เขาตอบว่า “นี่คือเขาสัตว์ที่ทำให้ยูดาห์กระจัดกระจาย จนไม่มีใครเงยหน้าขึ้นได้ แต่คนเหล่านี้มาเพื่อทำให้เขาสัตว์เหล่านั้นหวาดกลัว และโค่นเขาของชนชาติต่าง ๆ ที่ชูเขาขึ้นต่อสู้กับแผ่นดินยูดาห์ เพื่อทำให้ยูดาห์กระจัดกระจายไป”
21וָאֹמַ֕ר מָ֛ה אֵ֥לֶּה בָאִ֖ים לַֽעֲשׂ֑וֹת וַיֹּ֣אמֶר לֵאמֹ֗ר אֵ֣לֶּה הַקְּרָנ֞וֹת אֲשֶׁר־זֵ֣רוּ אֶת־יְהוּדָ֗ה כְּפִי־אִישׁ֙ לֹא־נָשָׂ֣א רֹאשׁ֔וֹ וַיָּבֹ֤אוּ אֵ֙לֶּה֙ לְהַחֲרִ֣יד אֹתָ֔ם לְיַדּ֞וֹת אֶת־קַרְנ֣וֹת הַגּוֹיִ֗ם הַנֹּשְׂאִ֥ים קֶ֛רֶן אֶל־אֶ֥רֶץ יְהוּדָ֖ה לְזָרוֹתָֽהּ׃ ס
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.