2 Samuel 19
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
1Disseram a Joabe: “Eis que o rei chora e lamenta por Absalão.”
1И јавише Јоаву: Ево цар плаче и тужи за Авесаломом.
2A vitória daquele dia se transformou em luto para todo o povo, pois o povo ouviu dizer naquele dia: “O rei está de luto por seu filho.”
2И победа оног дана претвори се у жалост свему народу, јер народ чу у онај дан где говоре: Жали цар сина свог.
3O povo entrou furtivamente na cidade naquele dia, como pessoas que se escondem de vergonha quando fogem da batalha.
3И народ се у онај дан крио улазећи у град као што се крије народ који се стиди кад побегне из боја.
4O rei cobriu o rosto, e o rei clamou em alta voz: “Meu filho Absalão, Absalão, meu filho, meu filho!”
4А цар покри лице своје; и викаше гласно: Сине мој Авесаломе! Авесаломе сине мој, сине мој!
5Joabe entrou na casa do rei, e disse: “Hoje você cobriu de vergonha os rostos de todos os seus servos que hoje salvaram a sua vida, e as vidas dos seus filhos e das suas filhas, e as vidas das suas esposas, e as vidas das suas concubinas;
5Тада уђе Јоав к цару у кућу, и рече: Посрамио си данас све слуге своје, које ти данас душу сачуваше, и синовима твојим и кћерима твојим и женама твојим и иночама твојим.
6visto que você ama os que o odeiam e odeia os que o amam. Pois você declarou hoje que os líderes e os servos não são nada para você. Pois hoje eu percebo que, se Absalão estivesse vivo e todos nós tivéssemos morrido hoje, então isso lhe teria agradado muito.
6Јер љубиш оне који мрзе на те, а мрзиш на оне који те љубе; јер си показао данас да не мариш за војводе и за слуге; и видим данас да би ти мило било да је Авесалом жив, а ми сви да смо изгинули.
7Agora, portanto, levante-se, saia e fale para encorajar os seus servos; pois eu juro pelo SENHOR, se você não sair, nenhum homem ficará com você esta noite. E isso seria pior para você do que todo o mal que lhe sobreveio desde a sua juventude até agora.”
7Зато устани сада, и изиђи и проговори лепо слугама својим; јер заклињем се Господом, ако не изиђеш, неће ниједан остати код тебе ову ноћ, и то ће бити горе по те неголи сва зла која су те сналазила од младости твоје до сада.
8Então o rei se levantou e sentou-se à porta da cidade. Informaram a todo o povo: “Eis que o rei está sentado à porta.” Então todo o povo veio perante o rei. Ora, os israelitas haviam fugido, cada homem para a sua tenda.
8Тада уста цар, и седе на вратима; и казаше свему народу говорећи: Ево, седи цар на вратима. И дође сав народ пред цара. Али Израиљци беху побегли, свак у свој шатор.
9Todo o povo estava em conflito por todas as tribos de Israel, dizendo: “O rei nos livrou das mãos dos nossos inimigos, e nos salvou das mãos dos filisteus; e agora ele fugiu da terra por causa de Absalão.
9И сав се народ свађаше међу собом по свим племенима Израиљевим говорећи: Цар нас је избавио из руку непријатеља наших, и избавио нас је из руку филистејских; а сада је побегао из земље од Авесалома.
10Absalão, a quem ungimos sobre nós, morreu na batalha. Agora, portanto, por que vocês não dizem uma só palavra sobre trazer o rei de volta?”
10Авесалом пак, ког помазасмо за цара над собом, погибе у боју. Сада дакле зашто оклевате те не доведете натраг цара?
11O rei Davi mandou dizer aos sacerdotes Zadoque e Abiatar: “Falem aos anciãos de Judá, dizendo: 'Por que vocês seriam os últimos a trazer o rei de volta para a sua casa, uma vez que o clamor de todo o Israel chegou ao rei para o trazer de volta à sua casa?
11Зато цар Давид посла к Садоку и Авијатару свештеницима и поручи: Говорите старешинама Јудиним и реците: Зашто ви да будете последњи који ће цара натраг довести у кућу његову? Јер говор свега Израиља дође до цара у кућу његову.
12Vocês são os meus irmãos. Vocês são os meus ossos e a minha carne. Por que então seriam os últimos a trazer o rei de volta?'
12Ви сте моја браћа, ви сте кост моја и тело моје. Зашто бисте дакле били последњи који ће натраг довести цара?
13Digam a Amasa: 'Você não é meus ossos e minha carne? Que Deus me faça assim, e muito mais, se você não for comandante do exército diante de mim continuamente em lugar de Joabe.'”
13Реците и Амаси: Ниси ли кост моја и тело моје? Бог нека ми учини тако и тако нека дода, ако ми не будеш војвода док си жив наместо Јоава.
14Ele inclinou o coração de todos os homens de Judá, como se fossem um só homem, de modo que mandaram dizer ao rei: “Volte, você e todos os seus servos.”
14И склони срца свих људи од рода Јудина као једног човека, те послаше к цару говорећи: Врати се са свим слугама својим.
15Assim o rei voltou e chegou ao Jordão. Judá foi a Gilgal para sair ao encontro do rei, para trazer o rei do outro lado do Jordão.
15И тако се цар врати, и дође до Јордана; а Јуда дође до Галгала да срете цара и да га преведе преко Јордана.
16Simei, filho de Gera, o benjamita, que era de Baurim, apressou-se e desceu com os homens de Judá ao encontro do rei Davi.
16Похита и Симеј, син Гирин, од Венијамина, који беше из Ваурима, и сиђе с људима рода Јудиног на сусрет цару Давиду;
17Havia com ele mil homens de Benjamim, e Ziba, o servo da casa de Saul, e os seus quinze filhos e os seus vinte servos com ele; e eles atravessaram o Jordão na presença do rei.
17и хиљаду људи беше с њим од рода Венијаминовог; такође и Сива слуга дома Сауловог с петнаест синова својих и двадесет слуга својих; и пређоше преко Јордана пред цара.
18Um barco de travessia foi para trazer a família do rei, e para fazer o que ele achasse bom. Simei, filho de Gera, prostrou-se diante do rei quando este havia atravessado o Jordão.
18Претурише и лађу да превезу чељад цареву и да учине шта би му било угодно. А Симеј, син Гирин, паде пред царем, кад хтеде да пређе преко Јордана,
19Ele disse ao rei: “Não me impute iniquidade o meu senhor, nem se lembre do que o seu servo fez de perverso no dia em que o meu senhor, o rei, saiu de Jerusalém, para que o rei não leve isso a peito.
19и рече цару: Не прими ми безакоња, господару мој, и не помињи пакости коју је учинио слуга твој у онај дан кад је цар господар мој изашао из Јерусалима; нека цар не мисли о томе.
20Pois o seu servo sabe que pecou. Portanto, eis que cheguei hoje como o primeiro de toda a casa de José a descer ao encontro do meu senhor, o rei.”
20Јер слуга твој види да је згрешио; и ево дошао сам данас први из свега дома Јосифовог да сретнем цара, господара свог.
21Mas Abisai, filho de Zeruia, respondeu: “Simei não deveria ser morto por isso, porque amaldiçoou o ungido do SENHOR?”
21Али одговори Ависај син Серујин и рече: Еда ли тога ради неће погинути Симеј што је псовао помазаника Господњег?
22Davi disse: “O que tenho eu com vocês, filhos de Zeruia, para que hoje se tornem adversários para mim? Acaso algum homem será morto hoje em Israel? Pois não sei eu que hoje sou rei sobre Israel?”
22А Давид рече: Шта је вама до мене, синови Серујини, те сте ми данас противници? Зар ће данас ко погинути у Израиљу, јер зар не знам да сам данас постао цар над Израиљем?
23O rei disse a Simei: “Você não morrerá.” O rei lhe fez um juramento.
23И рече цар Симеју: Нећеш погинути. И закле му се цар.
24Mefibosete, neto de Saul, desceu ao encontro do rei; e ele não havia cuidado dos pés, nem aparado a barba, nem lavado as roupas, desde o dia em que o rei partiu até o dia em que voltou em paz.
24Тако и Мефивостеј, син Саулов, дође цару на сусрет; он, пак, не опра ногу својих, нити браде своје очешља, ни опра хаљине своје од оног дана кад отиде цар до дана кад се врати с миром.
25Quando ele chegou de Jerusalém para se encontrar com o rei, o rei lhe perguntou: “Por que você não foi comigo, Mefibosete?”
25И срете цара кад се враћаше у Јерусалим; и рече му цар: Зашто не пође са мном, Мефивостеју?
26Ele respondeu: “Meu senhor, ó rei, o meu servo me enganou. Pois o seu servo disse: 'Selarei um jumento para mim, para montá-lo e ir com o rei', porque o seu servo é aleijado.
26А он рече: Цару господару мој, превари ме слуга мој; јер слуга твој рече: Оседлаћу себи магарца и узјахаћу га и поћи ћу с царем; јер је хром слуга твој.
27E ele caluniou o seu servo perante o meu senhor, o rei; mas o meu senhor, o rei, é como um anjo de Deus. Portanto, faça o que for bom aos seus olhos.
27И он опаде слугу твог код господара мог цара; али је цар господар мој као анђео Божји; зато чини шта ти је драго.
28Pois toda a casa do meu pai não era senão homens condenados à morte perante o meu senhor, o rei; contudo, você colocou o seu servo entre os que comiam à sua própria mesa. Que direito tenho eu ainda para clamar mais alguma coisa ao rei?”
28Јер сав дом оца мог беху људи који заслужише смрт пред царем господарем мојим, а ти посади слугу свог међу оне који једу за столом твојим, па како имаш још право, и како се могу још тужити цару?
29O rei lhe disse: “Por que você fala ainda mais sobre os seus assuntos? Eu determino: você e Ziba dividam a terra.”
29А цар му рече: Шта би ми више говорио? Казао сам: Ти и Сива поделите њиву.
30Mefibosete disse ao rei: “Sim, que ele fique com tudo, já que o meu senhor, o rei, voltou em paz para a sua própria casa.”
30А Мефивостеј рече цару: Нека узме све, кад се цар господар мој вратио на миру у дом свој.
31Barzilai, o gileadita, desceu de Rogelim; e atravessou o Jordão com o rei, para conduzi-lo até a outra margem do Jordão.
31И Варзелај од Галада дође из Рогелима, и пође с царем преко Јордана да га прати преко Јордана.
32Ora, Barzilai era um homem muito velho, de oitenta anos de idade. Ele havia provido o rei de sustento enquanto este ficou em Maanaim, pois era um homem muito rico e importante.
32А беше Варзелај врло стар, беше му осамдесет година, и храњаше цара док беше у Маханајиму, јер беше врло богат човек.
33O rei disse a Barzilai: “Atravesse comigo, e eu o sustentarei comigo em Jerusalém.”
33И рече цар Варзелају: Хајде са мном; ја ћу те хранити код себе у Јерусалиму.
34Barzilai respondeu ao rei: “Quantos são os dias dos anos da minha vida, para que eu suba com o rei a Jerusalém?
34Али Варзелај рече цару: Колико има века мог, да идем с царем у Јерусалим?
35Tenho oitenta anos de idade hoje. Posso eu discernir entre o que é bom e o que é ruim? Pode o seu servo sentir o sabor do que como ou do que bebo? Posso eu ainda ouvir a voz de cantores e cantoras? Por que, então, o seu servo seria mais um peso para o meu senhor, o rei?
35Има ми данас осамдесет година; могу ли распознавати добро и зло? Може ли слуга твој кусом разликовати шта ће јести и шта ће пити? Могу ли јоште слушати глас певачима и певачицама? И зашто би слуга твој још био на теготу цару, господару мом?
36O seu servo passará um pouco além do Jordão com o rei. Por que o rei me recompensaria com tal recompensa?
36Мало ће проћи слуга твој преко Јордана с царем; а зашто би ми цар тако наплатио?
37Por favor, deixe o seu servo voltar, para que eu possa morrer em minha própria cidade, perto do túmulo de meu pai e de minha mãe. Mas eis aqui o seu servo Quimã; que ele atravesse com o meu senhor, o rei; e faça a ele o que lhe parecer bom.”
37Нека се слуга твој врати, да умрем у свом граду код гроба оца свог и матере своје. Него ево, слуга твој Химам нека иде с царем господарем мојим, и учини њему шта ти буде драго.
38O rei respondeu: “Quimã atravessará comigo, e eu lhe farei o que parecer bom a você. Tudo o que você me pedir, eu o farei por você.”
38А цар рече: Нека иде са мном Химам; ја ћу му учинити шта буде теби драго, и шта год заиштеш у мене, све ћу ти учинити.
39Todo o povo atravessou o Jordão, e o rei atravessou. Então o rei beijou Barzilai e o abençoou; e ele voltou para a sua casa.
39И кад пређе сав народ преко Јордана и цар пређе, целива цар Варзелаја и благослови га, и он се врати у место своје.
40Assim o rei atravessou para Gilgal, e Quimã atravessou com ele. Todo o povo de Judá acompanhou o rei na travessia, e também metade do povo de Israel.
40Отуда цар отиде у Галгал, и Химам отиде с њим. И тако сав народ Јудин допрати цара, и половина народа Израиљевог.
41Eis que todos os homens de Israel vieram ao rei e lhe disseram: “Por que os nossos irmãos, os homens de Judá, o roubaram, e trouxeram o rei e a sua família para o outro lado do Jordão, e todos os homens de Davi com ele?”
41А гле, сви људи Израиљци дођоше к цару и рекоше му: Зашто те украдоше браћа наша, људи Јудини, и преведоше преко Јордана цара и дом његов и све људе Давидове с њим?
42Todos os homens de Judá responderam aos homens de Israel: “Porque o rei é nosso parente próximo. Por que então vocês estão irados com este assunto? Acaso comemos alguma coisa à custa do rei? Ou ele nos deu algum presente?”
42А сви људи од Јуде одговорише људима од Израиља: Јер је цар нама род; па што се срдите тога ради? Јесмо ли шта појели цару? Је ли нас даром даривао?
43Os homens de Israel responderam aos homens de Judá, e disseram: “Temos dez partes no rei, e também temos mais direito a Davi do que vocês. Por que então vocês nos desprezaram? Nosso conselho não deveria ter sido o primeiro em trazer de volta o nosso rei?” As palavras dos homens de Judá foram mais duras do que as palavras dos homens de Israel.
43Тада одговорише људи од Израиља људима од Јуде, и рекоше: Ми имамо десет делова у цара, и Давиду смо више него ви; зашто дакле не маристе за нас? Нисмо ли ми први говорили да доведемо натраг цара свог? Али беседа људи од Јуде беше тврђа од беседе људи од Израиља.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.