2 Samuel 19
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1Disseram a Joabe: “Eis que o rei chora e lamenta por Absalão.”
1Ау венит ши ау спус луй Иоаб: „Ятэ кэ ымпэратул плынӂе ши се желеште дин причина луй Абсалом.”
2A vitória daquele dia se transformou em luto para todo o povo, pois o povo ouviu dizer naquele dia: “O rei está de luto por seu filho.”
2Ши, ын зиуа ачея, бируинца с-а префэкут ын жале пентру тот попорул, кэч ын зиуа ачея, попорул аузя зикынду-се: „Ымпэратул есте мыхнит дин причина фиулуй сэу.”
3O povo entrou furtivamente na cidade naquele dia, como pessoas que se escondem de vergonha quando fogem da batalha.
3Ын ачеяшь зи, попорул а интрат ын четате пе фуриш, ка ниште оамень рушинаць кэ ау фуӂит дин луптэ.
4O rei cobriu o rosto, e o rei clamou em alta voz: “Meu filho Absalão, Absalão, meu filho, meu filho!”
4Ымпэратул ышь акоперисе фаца ши стрига ын гура маре: „Фиул меу Абсалом! Абсалом, фиул меу, фиул меу!”
5Joabe entrou na casa do rei, e disse: “Hoje você cobriu de vergonha os rostos de todos os seus servos que hoje salvaram a sua vida, e as vidas dos seus filhos e das suas filhas, e as vidas das suas esposas, e as vidas das suas concubinas;
5Иоаб а интрат ын одая унде ера ымпэратул ши а зис: „Ту акоперь азь де рушине фаца тутурор служиторилор тэй, каре ау скэпат азь вяца та, а фиилор тэй ши а фетелор тале, а невестелор тале ши а циитоарелор тале.
6visto que você ama os que o odeiam e odeia os que o amam. Pois você declarou hoje que os líderes e os servos não são nada para você. Pois hoje eu percebo que, se Absalão estivesse vivo e todos nós tivéssemos morrido hoje, então isso lhe teria agradado muito.
6Ту юбешть пе чей че те урэск ши урэшть пе чей че те юбеск, кэч арэць азь кэ пентру тине ну сунт нич кэпетений, нич служиторь; ши вэд акум кэ, дакэ ар трэи Абсалом ши ной тоць ам фи мурит ын зиуа ачаста, лукрул ачеста ць-ар фи плэкут.
7Agora, portanto, levante-se, saia e fale para encorajar os seus servos; pois eu juro pelo SENHOR, se você não sair, nenhum homem ficará com você esta noite. E isso seria pior para você do que todo o mal que lhe sobreveio desde a sua juventude até agora.”
7Скоалэ-те дар, ешь ши ворбеште дупэ инима служиторилор тэй! Кэч жур пе Домнул кэ, дакэ ну ешь сэ те арэць, ну ва рэмыне ун ом ку тине ын ноаптя ачаста, ши ачаста ва фи о ненорочире май ря пентру тине декыт тоате ненорочириле каре ци с-ау ынтымплат дин тинереце пынэ акум.”
8Então o rei se levantou e sentou-se à porta da cidade. Informaram a todo o povo: “Eis que o rei está sentado à porta.” Então todo o povo veio perante o rei. Ora, os israelitas haviam fugido, cada homem para a sua tenda.
8Атунч, ымпэратул с-а скулат ши а шезут ла поартэ. Ау спус ла тот попорул: „Ятэ кэ ымпэратул стэ ла поартэ.” Ши тот попорул а венит ынаинтя ымпэратулуй. Ынсэ Исраел фуӂисе, фиекаре ын кортул луй.
9Todo o povo estava em conflito por todas as tribos de Israel, dizendo: “O rei nos livrou das mãos dos nossos inimigos, e nos salvou das mãos dos filisteus; e agora ele fugiu da terra por causa de Absalão.
9Ши ын тоате семинцииле луй Исраел, тот попорул се черта зикынд: „Ымпэратул не-а избэвит дин мына врэжмашилор ноштри, ел не-а скэпат дин мына филистенилор, ши акум а требуит сэ фугэ дин царэ динаинтя луй Абсалом.
10Absalão, a quem ungimos sobre nós, morreu na batalha. Agora, portanto, por que vocês não dizem uma só palavra sobre trazer o rei de volta?”
10Ши Абсалом, пе каре-л унсесем сэ домняскэ песте ной, а мурит ын бэтэлие. Де че ну пунець о ворбэ пентру ынтоарчеря ымпэратулуй?”
11O rei Davi mandou dizer aos sacerdotes Zadoque e Abiatar: “Falem aos anciãos de Judá, dizendo: 'Por que vocês seriam os últimos a trazer o rei de volta para a sua casa, uma vez que o clamor de todo o Israel chegou ao rei para o trazer de volta à sua casa?
11Ла рындул сэу, ымпэратул Давид а тримис сэ спунэ преоцилор Цадок ши Абиатар: „Ворбиць бэтрынилор луй Иуда ши спунеци-ле: ‘Пентру че аць фи вой чей дин урмэ пентру ынтоарчеря ымпэратулуй ын каса луй? (Кэч че се спуня ын тот Исраелул ажунсесе пынэ ла ымпэрат.)
12Vocês são os meus irmãos. Vocês são os meus ossos e a minha carne. Por que então seriam os últimos a trazer o rei de volta?'
12Вой сунтець фраций мей, сунтець ос дин оаселе меле ши карне дин карня мя. Пентру че аць фи вой чей дин урмэ пентру адучеря ымпэратулуй ынапой?’
13Digam a Amasa: 'Você não é meus ossos e minha carne? Que Deus me faça assim, e muito mais, se você não for comandante do exército diante de mim continuamente em lugar de Joabe.'”
13Ши луй Амаса спунеци-й аша: ‘Ну ешть ту оаре ос дин оаселе меле ши карне дин карня мя? Сэ мэ педепсяскэ Думнезеу ку тоатэ аспримя дакэ ну вей фи ынаинтя мя пентру тотдяуна кэпетения оштирий ын локул луй Иоаб!’”
14Ele inclinou o coração de todos os homens de Judá, como se fossem um só homem, de modo que mandaram dizer ao rei: “Volte, você e todos os seus servos.”
14Давид а ынмуят инима тутурор челор дин Иуда, де паркэ ар фи фост ун сингур ом, ши ау тримис сэ спунэ ымпэратулуй: „Ынтоарче-те, ту ши тоць служиторий тэй.”
15Assim o rei voltou e chegou ao Jordão. Judá foi a Gilgal para sair ao encontro do rei, para trazer o rei do outro lado do Jordão.
15Ымпэратул с-а ынторс ши а ажунс пынэ ла Йордан. Ши Иуда с-а дус ла Гилгал, ка сэ ясэ ынаинтя ымпэратулуй ши сэ-л факэ сэ трякэ Йорданул.
16Simei, filho de Gera, o benjamita, que era de Baurim, apressou-se e desceu com os homens de Judá ao encontro do rei Davi.
16Шимей, фиул луй Гера, Бениамитул, каре ера дин Бахурим, с-а грэбит сэ се кобоаре ку чей дин Иуда ынаинтя ымпэратулуй Давид.
17Havia com ele mil homens de Benjamim, e Ziba, o servo da casa de Saul, e os seus quinze filhos e os seus vinte servos com ele; e eles atravessaram o Jordão na presença do rei.
17Авя ку ел о мие де оамень дин Бениамин ши пе Циба, май-мареле касей луй Саул, ши пе чей чинчспрезече фий ши пе чей доуэзечь де робь ай луй Циба. Ау трекут Йорданул ын фаца ымпэратулуй.
18Um barco de travessia foi para trazer a família do rei, e para fazer o que ele achasse bom. Simei, filho de Gera, prostrou-se diante do rei quando este havia atravessado o Jordão.
18Лунтря пусэ ла ындемына ымпэратулуй токмай порнисе ка сэ-й трякэ ши каса динколо; ши ын клипа кынд ера сэ трякэ ымпэратул Йорданул, Шимей, фиул луй Гера, с-а ынкинат ынаинтя луй.
19Ele disse ao rei: “Não me impute iniquidade o meu senhor, nem se lembre do que o seu servo fez de perverso no dia em que o meu senhor, o rei, saiu de Jerusalém, para que o rei não leve isso a peito.
19Ши а зис ымпэратулуй: „Сэ ну цинэ сямэ домнул меу де нелеӂюиря мя, сэ уйте кэ робул тэу л-а окэрыт ын зиуа кынд ымпэратул, домнул меу, ешя дин Иерусалим ши сэ ну цинэ сямэ ымпэратул де лукрул ачеста!
20Pois o seu servo sabe que pecou. Portanto, eis que cheguei hoje como o primeiro de toda a casa de José a descer ao encontro do meu senhor, o rei.”
20Кэч робул тэу мэртурисеште кэ а пэкэтуит. Ши ятэ, вин астэзь, чел динтый дин тоатэ каса луй Иосиф, ынаинтя ымпэратулуй, домнул меу.”
21Mas Abisai, filho de Zeruia, respondeu: “Simei não deveria ser morto por isso, porque amaldiçoou o ungido do SENHOR?”
21Атунч, Абишай, фиул Церуей, а луат кувынтул ши а зис: „Ну требуе оаре сэ моарэ Шимей пентру кэ а блестемат пе унсул Домнулуй?”
22Davi disse: “O que tenho eu com vocês, filhos de Zeruia, para que hoje se tornem adversários para mim? Acaso algum homem será morto hoje em Israel? Pois não sei eu que hoje sou rei sobre Israel?”
22Дар Давид а зис: „Че ам еу ку вой, фиий Церуей, ши пентру че вэ арэтаць астэзь потривничий мей? Астэзь сэ се омоаре оаре вреун ом ын Исраел? Ну штиу еу кэ ымпэрэцеск азь песте Исраел?”
23O rei disse a Simei: “Você não morrerá.” O rei lhe fez um juramento.
23Ши ымпэратул а зис луй Шимей: „Ну вей мури!” Ымпэратул й-а журат кэ ну-л ва оморы.
24Mefibosete, neto de Saul, desceu ao encontro do rei; e ele não havia cuidado dos pés, nem aparado a barba, nem lavado as roupas, desde o dia em que o rei partiu até o dia em que voltou em paz.
24Мефибошет, фиул луй Саул, с-а коборыт ши ел ынаинтя ымпэратулуй. Ну-шь ынгрижисе нич пичоареле, нич барба, нич ну-шь спэласе хайнеле дин зиуа кынд плекасе ымпэратул пынэ ын зиуа кынд се ынторчя ын паче.
25Quando ele chegou de Jerusalém para se encontrar com o rei, o rei lhe perguntou: “Por que você não foi comigo, Mefibosete?”
25Кынд с-а дус ынаинтя ымпэратулуй ла Иерусалим, ымпэратул й-а зис: „Пентру че н-ай венит ку мине, Мефибошет?”
26Ele respondeu: “Meu senhor, ó rei, o meu servo me enganou. Pois o seu servo disse: 'Selarei um jumento para mim, para montá-lo e ir com o rei', porque o seu servo é aleijado.
26Ши ел а рэспунс: „Ымпэрате, домнул меу, служиторул меу м-а ыншелат, кэч робул тэу, каре есте олог, зисесе: ‘Вой пуне шауа пе мэгар, вой ынкэлека пе ел ши вой мерӂе ку ымпэратул.’
27E ele caluniou o seu servo perante o meu senhor, o rei; mas o meu senhor, o rei, é como um anjo de Deus. Portanto, faça o que for bom aos seus olhos.
27Ши ел а ыннегрит пе робул тэу ла домнул меу, ымпэратул. Дар домнул меу, ымпэратул, есте ка ун ынӂер ал луй Думнезеу. Фэ че вей креде.
28Pois toda a casa do meu pai não era senão homens condenados à morte perante o meu senhor, o rei; contudo, você colocou o seu servo entre os que comiam à sua própria mesa. Que direito tenho eu ainda para clamar mais alguma coisa ao rei?”
28Кэч тоць чей дин каса татэлуй меу ау фост ниште оамень вредничь де моарте ынаинтя ымпэратулуй, домнул меу, ши тотушь ту ай пус пе робул тэу ын рындул челор че мэнынкэ ла масэ ку тине. Че дрепт май пот авя еу ши че ам сэ чер еу ымпэратулуй?”
29O rei lhe disse: “Por que você fala ainda mais sobre os seus assuntos? Eu determino: você e Ziba dividam a terra.”
29Ымпэратул й-а зис: „Че май ворбешть атыта? Ам спус: ‘Ту ши Циба вець ымпэрци пэмынтуриле.’”
30Mefibosete disse ao rei: “Sim, que ele fique com tudo, já que o meu senhor, o rei, voltou em paz para a sua própria casa.”
30Ши Мефибошет а зис ымпэратулуй: „Сэ я кяр тотул, кэч ымпэратул, домнул меу, се ынтоарче ын паче акасэ.”
31Barzilai, o gileadita, desceu de Rogelim; e atravessou o Jordão com o rei, para conduzi-lo até a outra margem do Jordão.
31Барзилай, Галаадитул, с-а коборыт дин Рогелим ши а трекут Йорданул ымпреунэ ку ымпэратул, ка сэ-л петрякэ пынэ динколо де Йордан.
32Ora, Barzilai era um homem muito velho, de oitenta anos de idade. Ele havia provido o rei de sustento enquanto este ficou em Maanaim, pois era um homem muito rico e importante.
32Барзилай ера фоарте бэтрын, ын вырстэ де оптзечь де ань. Ел ынгрижисе де ымпэрат ын тимпул шедерий луй ла Маханаим, кэч ера ун ом фоарте богат.
33O rei disse a Barzilai: “Atravesse comigo, e eu o sustentarei comigo em Jerusalém.”
33Ымпэратул а зис луй Барзилай: „Вино ку мине, ши те вой хрэни ла мине, ын Иерусалим.”
34Barzilai respondeu ao rei: “Quantos são os dias dos anos da minha vida, para que eu suba com o rei a Jerusalém?
34Дар Барзилай а рэспунс ымпэратулуй: „Кыць ань вой май трэи, ка сэ мэ суй ку ымпэратул ла Иерусалим?
35Tenho oitenta anos de idade hoje. Posso eu discernir entre o que é bom e o que é ruim? Pode o seu servo sentir o sabor do que como ou do que bebo? Posso eu ainda ouvir a voz de cantores e cantoras? Por que, então, o seu servo seria mais um peso para o meu senhor, o rei?
35Еу сунт астэзь ын вырстэ де оптзечь де ань. Пот еу сэ май куноск че есте бун ши че есте рэу? Поате робул тэу сэ май айбэ вреун густ пентру че мэнынкэ ши бя? Пот еу сэ май ауд гласул кынтэрецилор ши кынтэрецелор? Ши пентру че сэ май фие робул тэу о поварэ пентру домнул меу, ымпэратул?
36O seu servo passará um pouco além do Jordão com o rei. Por que o rei me recompensaria com tal recompensa?
36Робул тэу ва мерӂе пуцин динколо де Йордан ку ымпэратул. Де алтфел, пентру че мь-ар фаче ымпэратул ачастэ бинефачере?
37Por favor, deixe o seu servo voltar, para que eu possa morrer em minha própria cidade, perto do túmulo de meu pai e de minha mãe. Mas eis aqui o seu servo Quimã; que ele atravesse com o meu senhor, o rei; e faça a ele o que lhe parecer bom.”
37Сэ се ынтоаркэ робул тэу ши сэ мор ын четатя мя, лынгэ мормынтул татэлуй меу ши ал мамей меле! Дар ятэ кэ робул тэу Кимхам ва трече ку ымпэратул, домнул меу; фэ че вей креде пентру ел.”
38O rei respondeu: “Quimã atravessará comigo, e eu lhe farei o que parecer bom a você. Tudo o que você me pedir, eu o farei por você.”
38Ымпэратул а зис: „Кимхам сэ трякэ ымпреунэ ку мине ши вой фаче пентру ел че вей вря; тот че вей дори де ла мине, ыць вой да!”
39Todo o povo atravessou o Jordão, e o rei atravessou. Então o rei beijou Barzilai e o abençoou; e ele voltou para a sua casa.
39Дупэ че тот попорул а трекут Йорданул ши дупэ че л-а трекут ши ымпэратул, ымпэратул л-а сэрутат пе Барзилай ши л-а бинекувынтат. Ши Барзилай с-а ынторс акасэ.
40Assim o rei atravessou para Gilgal, e Quimã atravessou com ele. Todo o povo de Judá acompanhou o rei na travessia, e também metade do povo de Israel.
40Ымпэратул с-а ындрептат спре Гилгал, ынсоцит де Кимхам. Тот попорул луй Иуда ши жумэтате дин попорул луй Исраел петрекусерэ пе ымпэрат динколо де Йордан.
41Eis que todos os homens de Israel vieram ao rei e lhe disseram: “Por que os nossos irmãos, os homens de Judá, o roubaram, e trouxeram o rei e a sua família para o outro lado do Jordão, e todos os homens de Davi com ele?”
41Дар тоць бэрбаций луй Исраел ау венит ла ымпэрат ши й-ау зис: „Пентру че те-ау фурат фраций ноштри, бэрбаций луй Иуда, ши ау трекут пе ымпэрат песте Йордан, ымпреунэ ку каса луй ши ку тоць оамений луй Давид?”
42Todos os homens de Judá responderam aos homens de Israel: “Porque o rei é nosso parente próximo. Por que então vocês estão irados com este assunto? Acaso comemos alguma coisa à custa do rei? Ou ele nos deu algum presente?”
42Тоць бэрбаций луй Иуда ау рэспунс бэрбацилор луй Исраел: „Фииндкэ ымпэратул не есте рудэ. Ши че аць гэсит аич, ка сэ вэ мынияць? Ам трэит ной пе келтуяла ымпэратулуй? Не-а фэкут ел дарурь?”
43Os homens de Israel responderam aos homens de Judá, e disseram: “Temos dez partes no rei, e também temos mais direito a Davi do que vocês. Por que então vocês nos desprezaram? Nosso conselho não deveria ter sido o primeiro em trazer de volta o nosso rei?” As palavras dos homens de Judá foram mais duras do que as palavras dos homens de Israel.
43Ши бэрбаций луй Исраел ау рэспунс бэрбацилор луй Иуда: „Ымпэратул есте де зече орь май мулт ал ностру ши кяр ла Давид авем май мулт дрепт декыт вой. Пентру че не-аць несокотит? Н-ам фост ной чей динтый каре ам спус сэ се ынтоаркэ ымпэратул ностру?” Ши бэрбаций луй Иуда ау ворбит ку май мултэ асприме декыт бэрбаций луй Исраел.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.