2 Samuel 13
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1Depois disso, Absalão, filho de Davi, tinha uma irmã muito bonita, cujo nome era Tamar; e Amnom, filho de Davi, apaixonou-se por ela.
1Дупэ ачея, ятэ че с-а ынтымплат. Абсалом, фиул луй Давид, авя о сорэ фрумоасэ, нумитэ Тамар, ши Амнон, фиул луй Давид, а юбит-о.
2Amnom ficou tão perturbado que ficou doente por causa da sua irmã Tamar, pois ela era virgem, e parecia impossível para Amnom fazer qualquer coisa com ela.
2Амнон ера атыт де кинуит дин ачастэ причинэ, ынкыт а кэзут болнав дупэ сорэ-са Тамар, кэч ера фечоарэ ши-й веня греу луй Амнон сэ-й факэ чева.
3Mas Amnom tinha um amigo cujo nome era Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi; e Jonadabe era um homem muito astuto.
3Амнон авя ун приетен, нумит Ионадаб, фиул луй Шимея, фрателе луй Давид. Ши Ионадаб ера ун ом фоарте ширет.
4Ele lhe perguntou: “Por que você, filho do rei, está tão triste dia após dia? Você não vai me contar?” Amnom lhe respondeu: “Estou apaixonado por Tamar, irmã do meu irmão Absalão.”
4Ел й-а зис: „Пентру че те усучь дин зи ын зи, ту, фиул ымпэратулуй? Ну врей сэ-мь спуй?” Амнон й-а рэспунс: „Юбеск пе Тамар, сора фрателуй меу Абсалом.”
5Jonadabe lhe disse: “Deite-se na sua cama e finja que está doente. Quando o seu pai vier vê-lo, diga-lhe: 'Por favor, deixe que a minha irmã Tamar venha e me dê pão para comer, e prepare a comida diante de mim, para que eu possa ver e comer das mãos dela.'”
5Ионадаб й-а зис: „Кулкэ-те ын пат ши фэ-те болнав. Кынд ва вени татэл тэу сэ те вадэ, сэ-й спуй: ‘Дэ вое сурорий меле Тамар сэ винэ сэ-мь дя сэ мэнынк; сэ-мь прегэтяскэ суб окий мей о мынкаре, ка с-о вэд ши с-о яу дин мына ей.’”
6Assim, Amnom se deitou e fingiu estar doente. Quando o rei veio vê-lo, Amnom disse ao rei: “Por favor, deixe que a minha irmã Tamar venha e prepare uns dois bolos diante de mim, para que eu possa comer das mãos dela.”
6Амнон с-а кулкат ши с-а фэкут болнав. Ымпэратул а венит сэ-л вадэ, ши Амнон а зис ымпэратулуй: „Те рог, сэ винэ сорэ-мя Тамар сэ факэ доуэ турте суб окий мей ши сэ ле мэнынк дин мына ей.”
7Então Davi mandou uma mensagem para a casa de Tamar, dizendo: “Vá agora à casa do seu irmão Amnom, e prepare comida para ele.”
7Давид а тримис сэ спунэ Тамарей ынэунтрул одэилор ей: „Ду-те ын каса фрателуй тэу Амнон ши прегэтеште-й о мынкаре.”
8Então Tamar foi à casa do seu irmão Amnom; e ele estava deitado. Ela pegou massa, amassou, preparou os bolos diante dele, e os assou.
8Тамар с-а дус ын каса фрателуй ей Амнон, каре ера кулкат. А луат плэмэдялэ, а фрэмынтат-о, а прегэтит турте ынаинтя луй ши ле-а копт;
9Ela pegou a assadeira e os serviu diante dele, mas ele se recusou a comer. Amnom disse: “Façam com que todos os homens saiam da minha presença.” Então todos os homens saíram da presença dele.
9луынд апой тигая, ле-а рэстурнат ынаинтя луй. Дар Амнон н-а врут сэ мэнынче. Ел а зис: „Скоатець пе тоатэ лумя афарэ.” Ши тоатэ лумя а ешит де ла ел.
10Amnom disse a Tamar: “Traga a comida para o quarto, para que eu possa comer das suas mãos.” Tamar pegou os bolos que havia preparado, e os levou para o quarto, para Amnom, seu irmão.
10Атунч, Амнон а зис Тамарей: „Аду-мь мынкаря ын одае ши с-о мэнынк дин мына та.” Тамар а луат туртеле пе каре ле фэкусе ши ле-а дус фрателуй сэу Амнон, ын одае.
11Quando ela se aproximou dele para que comesse, ele a agarrou e lhe disse: “Venha, deite-se comigo, minha irmã!”
11Пе кынд и ле дэдя еа сэ ле мэнынче, ел а апукат-о ши й-а зис: „Вино, соро, ши кулкэ-те ку мине.”
12Ela lhe respondeu: “Não, meu irmão, não me force! Porque nenhuma coisa assim deve ser feita em Israel. Não cometa essa loucura!
12Еа й-а рэспунс: „Ну, фрате, ну мэ нечинсти, кэч ну се фаче аша ын Исраел; ну фаче мишелия ачаста.
13Quanto a mim, para onde eu levaria a minha vergonha? E quanto a você, será como um dos insensatos em Israel. Agora, portanto, por favor, fale com o rei; pois ele não me negará a você.”
13Унде мэ вой дуче еу ку рушиня мя? Ши ту вей трече дрепт ун мишел ын Исраел. Акум, ворбеште, те рог, ымпэратулуй, ши ну се ва ымпотриви сэ фиу а та.”
14No entanto, ele não quis ouvir a voz dela; mas sendo mais forte do que ela, ele a forçou e se deitou com ela.
14Дар ел н-а врут с-о аскулте; а силит-о, а нечинстит-о ши с-а кулкат ку еа.
15Então Amnom sentiu por ela um ódio imensamente grande; pois o ódio com que a odiou foi maior do que o amor com que a havia amado. Amnom lhe disse: “Levante-se e vá embora!”
15Апой Амнон а урыт-о фоарте мулт, май мулт декыт о юбисе. Ши й-а зис: „Скоалэ-те ши ду-те!”
16Ela lhe respondeu: “Não, porque essa grande maldade de me mandar embora é pior do que a outra que você me fez!” Mas ele não quis ouvi-la.
16Еа й-а рэспунс: „Ну май мэри рэул пе каре л-ай фэкут изгонинду-мэ.”
17Então ele chamou o jovem que o servia e disse: “Agora expulse esta mulher da minha presença, e tranque a porta atrás dela.”
17Ел н-а врут с-о аскулте ши, кемынд бэятул каре-й служя, а зис: „Изгонеште де ла мине пе фемея ачаста, скоате-о афарэ ши ынкуе уша дупэ еа!”
18Ela usava uma túnica de várias cores, pois era assim que as filhas do rei que eram virgens se vestiam. Então o servo dele a colocou para fora e trancou a porta atrás dela.
18Еа авя о рокие пестрицэ, кэч ачаста ера хайна пе каре о пуртау фетеле ымпэратулуй кытэ време ерау фечоаре. Служиторул луй Амнон а скос-о афарэ ши а ынкуят уша дупэ еа.
19Tamar colocou cinzas sobre a cabeça, e rasgou a túnica de várias cores que usava; e ela colocou a mão sobre a cabeça e foi embora, chorando em alta voz pelo caminho.
19Тамар шь-а пресэрат ченушэ пе кап ши шь-а сфышият хайна пестрицэ; а пус мына ын кап ши а плекат ципынд.
20Absalão, seu irmão, lhe disse: “Amnom, o seu irmão, esteve com você? Mas agora fique calada, minha irmã. Ele é o seu irmão. Não leve essa coisa tão a peito.” Assim Tamar permaneceu desolada na casa do seu irmão Absalão.
20Фрателе ей Абсалом й-а зис: „А стат фрателе тэу Амнон ку тине? Акум, соро, тачь, кэч есте фрателе тэу; ну те пря трече ку фиря дин причина ачаста.” Ши Тамар, немынгыятэ, а локуит ын каса фрателуй ей Абсалом.
21Mas quando o rei Davi ouviu sobre todas essas coisas, ele ficou muito irado.
21Ымпэратул Давид а афлат тоате ачесте лукрурь ши с-а мыният фоарте таре.
22Absalão não falou com Amnom nem bem nem mal; pois Absalão odiava Amnom, porque ele havia forçado a sua irmã Tamar.
22Абсалом н-а ворбит нич бине, нич рэу ку Амнон, дар а ынчепут сэ-л ураскэ, пентру кэ нечинстисе пе сорэ-са Тамар.
23Depois de dois anos inteiros, Absalão estava tosquiando ovelhas em Baal-Hazor, que fica perto de Efraim; e Absalão convidou todos os filhos do rei.
23Дупэ дой ань, пе кынд Абсалом авя тунсул оилор ла Баал-Хацор, лынгэ Ефраим, а пофтит пе тоць фиий ымпэратулуй.
24Absalão foi ao rei e disse: “Veja, o seu servo está tosquiando ovelhas. Por favor, que o rei e os seus servos venham com o seu servo.”
24Абсалом с-а дус ла ымпэрат ши а зис: „Ятэ, робул тэу аре тунсул оилор; сэ винэ ымпэратул ши служиторий луй ла робул тэу.”
25O rei respondeu a Absalão: “Não, meu filho, não vamos todos, para não sermos um peso para você.” Ele insistiu; no entanto, o rei não quis ir, mas o abençoou.
25Ши ымпэратул а зис луй Абсалом: „Ну, фиуле, ну вом вени тоць, ка сэ ну-ць фие греу.” Абсалом а стэруит де ел, дар ымпэратул н-а врут сэ се дукэ ши л-а бинекувынтат.
26Então Absalão disse: “Se não, por favor, deixe que o meu irmão Amnom vá conosco.” O rei lhe perguntou: “Por que ele deveria ir com você?”
26Абсалом а зис: „Дэ вое мэкар фрателуй меу Амнон сэ винэ ку ной.” Ымпэратул й-а рэспунс: „Пентру че сэ винэ ел ку тине?”
27Mas Absalão insistiu, e o rei permitiu que Amnom e todos os filhos do rei fossem com ele.
27Ын урма стэруинцелор луй Абсалом, ымпэратул а лэсат сэ мяргэ ку ел пе Амнон ши тоць фиий сэй.
28Absalão deu ordens aos seus servos, dizendo: “Prestem atenção agora, quando o coração de Amnom estiver alegre com o vinho; e quando eu lhes disser: 'Atacam Amnom', então matem-no. Não tenham medo. Não fui eu que lhes ordenei? Sejam corajosos, e sejam valentes!”
28Абсалом а дат урмэтоаря порункэ служиторилор сэй: „Луаць сяма, кынд се ва весели инима луй Амнон де вин ши кынд вэ вой зиче: ‘Ловиць пе Амнон!’ атунч сэ-л оморыць; сэ ну вэ темець де нимик. Оаре ну вэ порунческ еу? Фиць тарь ши арэтаци-вэ оамень де инимэ!”
29Os servos de Absalão fizeram com Amnom o que Absalão havia ordenado. Então todos os filhos do rei se levantaram, e cada homem montou na sua mula e fugiu.
29Служиторий луй Абсалом ау фэкут луй Амнон кум ле порунчисе Абсалом. Ши тоць фиий ымпэратулуй с-ау скулат, ау ынкэлекат фиекаре пе катырул луй ши ау фуӂит.
30Enquanto eles ainda estavam no caminho, a notícia chegou a Davi, dizendo: “Absalão matou todos os filhos do rei, e não restou nem um sequer deles!”
30Пе кынд ерау пе друм, а ажунс звонул ла Давид кэ Абсалом а учис пе тоць фиий ымпэратулуй ши кэ н-а май рэмас ничунул дин ей.
31Então o rei se levantou, rasgou as suas roupas e se deitou no chão; e todos os seus servos estavam ali com as suas roupas rasgadas.
31Ымпэратул с-а скулат, шь-а рупт хайнеле ши с-а кулкат пе пэмынт, ши тоць служиторий луй стэтяу аколо ку хайнеле сфышияте.
32Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi, respondeu: “Não suponha o meu senhor que mataram todos os jovens, os filhos do rei, pois somente Amnom está morto; porque por ordem de Absalão isso já estava determinado desde o dia em que ele forçou Tamar, a irmã deles.
32Ионадаб, фиул луй Шимея, фрателе луй Давид, а луат кувынтул ши а зис: „Сэ ну крядэ домнул меу кэ тоць тинерий, фиий ымпэратулуй, ау фост учишь, кэч нумай Амнон а мурит; ачаста есте урмаря уней хотэрырь а луй Абсалом дин зиуа кынд Амнон а нечинстит пе сорэ-са Тамар.
33Agora, portanto, não leve o meu senhor, o rei, essa coisa a peito, pensando que todos os filhos do rei estão mortos; pois apenas Amnom está morto.”
33Сэ ну се май мунчяскэ дар ымпэратул, домнул меу, ку гындул кэ тоць фиий ымпэратулуй ау мурит, кэч нумай Амнон а мурит.”
34Mas Absalão fugiu. O jovem que ficava de guarda levantou os olhos e olhou, e eis que muita gente vinha pelo caminho da encosta atrás dele.
34Абсалом а фуӂит. Ши тынэрул пус де стражэ а ридикат окий ши с-а уйтат. Ши ятэ кэ о маре чатэ веня пе друмул динапоя луй, динспре мунте.
35Jonadabe disse ao rei: “Eis que os filhos do rei estão chegando! Aconteceu assim como o seu servo disse.”
35Ионадаб а зис ымпэратулуй: „Ятэ кэ вин фиий ымпэратулуй! Астфел се адевереште че спуня робул тэу.”
36Assim que ele terminou de falar, eis que os filhos do rei chegaram, e levantaram a voz e choraram. O rei também e todos os seus servos choraram amargamente.
36Пе кынд испрэвя ел ворба, ятэ кэ фиий ымпэратулуй ау венит. Ау ридикат гласул ши ау плынс, ши ымпэратул ши тоць служиторий луй ау плынс мулт.
37Mas Absalão fugiu e foi para Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur. E Davi lamentava por seu filho todos os dias.
37Абсалом фуӂисе ши с-а дус ла Талмай, фиул луй Амихур, ымпэратул Гешурулуй. Ши Давид желя ын фиекаре зи пе фиул сэу.
38Assim Absalão fugiu, foi para Gesur, e lá ficou três anos.
38Абсалом а стат трей ань ла Гешур, унде се дусесе дупэ че фуӂисе.
39E o coração do rei Davi ansiava por ir até Absalão, pois ele já havia se conformado a respeito de Amnom, já que ele estava morto.
39Ымпэратул Давид а ынчетат сэ май урмэряскэ пе Абсалом, кэч се мынгыясе де моартя луй Амнон.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.