เยเรมีย์ 15
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Lutherbibel 1912
1พระยาห์เวห์กล่าวกับข้าพเจ้าว่า “ถึงโมเสสและซามูเอลยืนต่อหน้าเรา ใจเราก็จะไม่หันไปหาชนชาตินี้ จงขับพวกเขาให้พ้นสายตาเรา ให้พวกเขาออกไป!
1Und der HERR sprach zu mir: Und wenngleich Mose und Samuel vor mir stünden, so habe ich doch kein Herz zu diesem Volk; treibe sie weg von mir und laß sie hinfahren!
2เมื่อพวกเขาถามว่า ‘จะให้พวกเราไปที่ไหน?’ เจ้าจงบอกว่า ‘พระยาห์เวห์กล่าวดังนี้ “คนที่ต้องตาย ก็ไปสู่ความตาย คนที่ต้องรับดาบ ก็ไปสู่ดาบ คนที่ต้องอดอยาก ก็ไปสู่ความอดอยาก คนที่ต้องเป็นเชลย ก็ไปสู่การเป็นเชลย”’
2Und wenn sie zu dir sagen: Wo sollen wir hin? so sprich zu ihnen: So spricht der HERR: Wen der Tod trifft, den treffe er; wen das Schwert trifft, den treffe es; wen der Hunger trifft, den treffe er; wen das Gefängnis trifft, den treffe es.
3“เราจะตั้งสี่อย่างไว้เหนือพวกเขา” พระยาห์เวห์กล่าว “คือดาบเพื่อฆ่า สุนัขเพื่อฉีก นกในท้องฟ้าและสัตว์บนแผ่นดินเพื่อกลืนกินและทำลาย
3Denn ich will sie heimsuchen mit vielerlei Plagen, spricht der HERR: mit dem Schwert, daß sie erwürgt werden; mit Hunden, die sie schleifen sollen; mit den Vögeln des Himmels und mit Tieren auf Erden, daß sie gefressen und vertilgt werden sollen.
4เราจะให้พวกเขาถูกโยนไปมาท่ามกลางอาณาจักรทั้งหมดในโลก เพราะมนัสเสห์ บุตรเฮเซคียาห์ กษัตริย์ยูดาห์ และสิ่งที่เขาทำในเยรูซาเล็ม
4Und ich will sie in allen Königreichen auf Erden hin und her treiben lassen um Manasses willen, des Sohnes Hiskias, des Königs in Juda, um deswillen, was er zu Jerusalem begangen hat.
5เยรูซาเล็ม ใครจะสงสารเจ้า? ใครจะคร่ำครวญให้เจ้า? ใครจะแวะถามทุกข์สุข?
5Wer will denn sich dein erbarmen, Jerusalem? Wer wird denn Mitleiden mit dir haben? Wer wird denn hingehen und dir Frieden wünschen?
6เจ้าปฏิเสธเรา” พระยาห์เวห์กล่าว “เจ้าถอยหลังไป เราจึงยื่นมือมาต่อสู้กับเจ้า และทำลายเจ้า เราเหนื่อยกับการเมตตาสงสารแล้ว
6Du hast mich verlassen, spricht der HERR, und bist von mir abgefallen; darum habe ich meine Hand ausgestreckt wider dich, daß ich dich verderben will; ich bin des Erbarmens müde.
7เราฝัดพวกเขาด้วยเครื่องฝัดที่ประตูต่าง ๆ ของแผ่นดิน พรากลูกไปจากพวกเขา ทำลายชนชาติของเรา พวกเขาไม่กลับจากทางของตน
7Ich will sie mit der Wurfschaufel zum Lande hinausworfeln und will mein Volk, so von seinem Wesen sich nicht bekehren will, zu eitel Waisen machen und umbringen.
8แม่ม่ายของพวกเขาเพิ่มขึ้นมากกว่าเม็ดทรายในทะเล เรานำผู้ทำลายมาต่อสู้กับแม่ของชายหนุ่มตอนเที่ยง ทำให้ความปวดร้าวและความหวาดกลัวตกใส่เธอทันที
8Es sollen mir mehr Witwen unter ihnen werden, denn Sand am Meer ist. Ich will über die Mutter der jungen Mannschaft kommen lassen einen offenbaren Verderber und die Stadt damit plötzlich und unversehens überfallen lassen,
9หญิงที่คลอดลูกเจ็ดคนอ่อนล้า เธอสิ้นลมหายใจ ดวงอาทิตย์ของเธอลับลงทั้งที่ยังเป็นกลางวัน เธอผิดหวังและอดสู เราจะมอบผู้ที่เหลืออยู่ของพวกเขาให้ดาบต่อหน้าศัตรู” พระยาห์เวห์กล่าว
9daß die, die sieben Kinder hat, soll elend sein und von Herzen seufzen. Denn ihre Sonne soll bei hohem Tage untergehen, daß ihr Ruhm und ihre Freude ein Ende haben soll. Und die übrigen will ich ins Schwert geben vor ihren Feinden, spricht der HERR.
10แม่เอ๋ย ข้าพเจ้าถึงคราววิบัติแล้ว! แม่ให้กำเนิดข้าพเจ้ามาเป็นคนที่ต้องวิวาท และขัดแย้งกับคนทั้งโลก! ข้าพเจ้าไม่ได้ให้ใครยืม และไม่มีใครให้ข้าพเจ้ายืม แต่ทุกคนกลับสาปข้าพเจ้า
10Ach, meine Mutter, daß du mich geboren hast, wider den jedermann hadert und zankt im ganzen Lande! Habe ich doch weder auf Wucher geliehen noch genommen; doch flucht mir jedermann.
11พระยาห์เวห์กล่าวว่า “เราจะเสริมกำลังเจ้าเพื่อสิ่งดีแน่นอน เราจะทำให้ศัตรูวิงวอนเจ้าแน่นอนในยามภัยร้าย และยามทุกข์ยาก
11Der HERR sprach: Wohlan, ich will euer etliche übrigbehalten, denen es soll wieder wohl gehen, und will euch zu Hilfe kommen in der Not und Angst unter den Feinden.
12ใครหักเหล็กได้ ทั้งเหล็กจากทิศเหนือและทองสัมฤทธิ์?
12Meinst du nicht, daß etwa ein Eisen sei, welches könnte das Eisen und Erz von Mitternacht zerschlagen?
13เราจะให้ทรัพย์สินและสมบัติของเจ้าเป็นของปล้นโดยไม่คิดราคา เพราะบาปทั้งหมดของเจ้า ทั่วเขตแดนของเจ้า
13Ich will aber zuvor euer Gut und eure Schätze zum Raub geben, daß ihr nichts dafür kriegen sollt, und das um aller eurer Sünden willen, die ihr in allen euren Grenzen begangen habt.
14เราจะให้สิ่งเหล่านั้นไปกับศัตรูของเจ้า สู่แผ่นดินที่เจ้าไม่รู้จัก เพราะความโกรธของเราจุดไฟขึ้นแล้ว ไฟนั้นจะเผาพวกเจ้า”
14Und ich will euch zu euren Feinden bringen in ein Land, das ihr nicht kennt; denn es ist das Feuer in meinem Zorn über euch angegangen.
15พระยาห์เวห์ พระองค์รู้ โปรดระลึกถึงข้าพเจ้า มาดูแลข้าพเจ้า แก้แค้นผู้ข่มเหงให้ข้าพเจ้า พระองค์อดทน ดังนั้นโปรดอย่าพรากข้าพเจ้าไป โปรดรู้ว่าข้าพเจ้าทนคำดูหมิ่นเพราะพระองค์
15Ach HERR, du weißt es; gedenke an mich und nimm dich meiner an und räche mich an meinen Verfolgern. Nimm mich auf und verzieh nicht deinem Zorn über sie; denn du weißt, daß ich um deinetwillen geschmäht werde.
16ข้าพเจ้าพบถ้อยคำของพระองค์ แล้วกินถ้อยคำเหล่านั้นเข้าไป ถ้อยคำของพระองค์ทำให้ข้าพเจ้ายินดีและชื่นใจ เพราะข้าพเจ้าได้ชื่อเรียกตามพระนามของพระองค์ พระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งกองทัพ
16Dein Wort ward mir Speise, da ich's empfing; und dein Wort ist meines Herzens Freude und Trost; denn ich bin ja nach deinem Namen genannt; HERR, Gott Zebaoth.
17ข้าพเจ้าไม่ได้นั่งในวงคนสนุกสนานและรื่นเริง ข้าพเจ้านั่งคนเดียวเพราะมือของพระองค์ เพราะพระองค์ทำให้ข้าพเจ้าเต็มไปด้วยความโกรธ
17Ich habe mich nicht zu den Spöttern gesellt noch mich mit ihnen gefreut, sondern bin allein geblieben vor deiner Hand; denn du hattest mich gefüllt mit deinem Grimm.
18ทำไมความเจ็บปวดของข้าพเจ้าจึงไม่สิ้นสุด บาดแผลจึงรักษาไม่ได้ ไม่ยอมหาย? พระองค์จะเป็นเหมือนลำธารหลอกลวงสำหรับข้าพเจ้าจริง ๆ หรือ? เหมือนน้ำที่เหือดหาย?
18Warum währt doch mein Leiden so lange, und meine Wunden sind so gar böse, daß sie niemand heilen kann? Du bist mir geworden wie ein Born, der nicht mehr quellen will.
19เพราะฉะนั้น พระยาห์เวห์กล่าวว่า “ถ้าเจ้ากลับมา เราจะพาเจ้ากลับมา เพื่อเจ้าจะยืนต่อหน้าเรา ถ้าเจ้าแยกสิ่งล้ำค่าออกจากสิ่งเลวทราม เจ้าจะเป็นเหมือนปากของเรา พวกเขาจะกลับมาหาเจ้า แต่เจ้าจะไม่กลับไปหาพวกเขา
19Darum spricht der HERR also: Wo du dich zu mir hältst, so will ich mich zu dir halten, und du sollst mein Prediger bleiben. Und wo du die Frommen lehrst sich sondern von den bösen Leuten, so sollst du mein Mund sein. Und ehe du solltest zu ihnen fallen, so müssen sie eher zu dir fallen.
20เราจะทำให้เจ้าเป็นกำแพงทองสัมฤทธิ์แข็งแกร่งต่อชนชาตินี้ พวกเขาจะต่อสู้กับเจ้า แต่เอาชนะไม่ได้ เพราะเราอยู่กับเจ้าเพื่อช่วยให้รอด และช่วยให้พ้นภัย” พระยาห์เวห์กล่าว
20Denn ich habe dich wider dies Volk zur festen, ehernen Mauer gemacht; ob sie wider dich streiten, sollen sie dir doch nichts anhaben; denn ich bin bei dir, daß ich dir helfe und dich errette, spricht der HERR,
21“เราจะช่วยเจ้าให้พ้นมือคนชั่ว และจะไถ่เจ้าให้พ้นมือคนโหดร้าย”
21und will dich erretten aus der Hand der Bösen und erlösen aus der Hand der Tyrannen.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.