ปฐมกาล 19
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)
1ทูตสวรรค์สององค์มาถึงโสโดมตอนเย็น โลทนั่งอยู่ที่ประตูเมืองโสโดม เมื่อเห็นพวกเขาเขาก็ลุกไปต้อนรับแล้วก้มหน้าลงถึงพื้น
1וַ֠יָּבֹאוּ שְׁנֵ֨י הַמַּלְאָכִ֤ים סְדֹ֙מָה֙ בָּעֶ֔רֶב וְלֹ֖וט יֹשֵׁ֣ב בְּשַֽׁעַר־סְדֹ֑ם וַיַּרְא־לֹוט֙ וַיָּ֣קָם לִקְרָאתָ֔ם וַיִּשְׁתַּ֥חוּ אַפַּ֖יִם אָֽרְצָה׃
2พูดว่า“ท่านทั้งสองขอเชิญมาพักที่บ้านของคนรับใช้คนนี้สักคืนล้างเท้าแล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยเดินทางต่อ” พวกเขาตอบว่า“ไม่ เราจะค้างคืนที่ถนน”
2וַיֹּ֜אמֶר הִנֶּ֣ה נָּא־אֲדֹנַ֗י ס֣וּרוּ נָ֠א אֶל־בֵּ֨ית עַבְדְּכֶ֤ם וְלִ֙ינוּ֙ וְרַחֲצ֣וּ רַגְלֵיכֶ֔ם וְהִשְׁכַּמְתֶּ֖ם וַהֲלַכְתֶּ֣ם לְדַרְכְּכֶ֑ם וַיֹּאמְר֣וּ לֹּ֔א כִּ֥י בָרְחֹ֖וב נָלִֽין׃
3แต่โลทรบเร้าหนักเข้าพวกเขาจึงไปกับเขาและเข้าบ้าน โลทจัดอาหารเลี้ยงและอบขนมปังไร้เชื้อให้แล้วพวกเขาก็กิน
3וַיִּפְצַר־בָּ֣ם מְאֹ֔ד וַיָּסֻ֣רוּ אֵלָ֔יו וַיָּבֹ֖אוּ אֶל־בֵּיתֹ֑ו וַיַּ֤עַשׂ לָהֶם֙ מִשְׁתֶּ֔ה וּמַצֹּ֥ות אָפָ֖ה וַיֹּאכֵֽלוּ׃
4ก่อนที่พวกเขาจะเข้านอนชายในเมืองโสโดมทั้งเด็กหนุ่มและคนแก่คือคนจากทุกส่วนของเมืองมาล้อมบ้าน
4טֶרֶם֮ יִשְׁכָּבוּ֒ וְאַנְשֵׁ֨י הָעִ֜יר אַנְשֵׁ֤י סְדֹם֙ נָסַ֣בּוּ עַל־הַבַּ֔יִת מִנַּ֖עַר וְעַד־זָקֵ֑ן כָּל־הָעָ֖ם מִקָּצֶֽה׃
5พวกเขาร้องเรียกโลทว่า“ผู้ชายที่มาหาเจ้าคืนนี้อยู่ไหนพาออกมาให้พวกเราจะได้หลับนอนกับพวกเขา”
5וַיִּקְרְא֤וּ אֶל־לֹוט֙ וַיֹּ֣אמְרוּ לֹ֔ו אַיֵּ֧ה הָאֲנָשִׁ֛ים אֲשֶׁר־בָּ֥אוּ אֵלֶ֖יךָ הַלָּ֑יְלָה הֹוצִיאֵ֣ם אֵלֵ֔ינוּ וְנֵדְעָ֖ה אֹתָֽם׃
6โลทออกไปหาพวกเขาทางประตูแล้วปิดประตูไว้ข้างหลัง
6וַיֵּצֵ֧א אֲלֵהֶ֛ם לֹ֖וט הַפֶּ֑תְחָה וְהַדֶּ֖לֶת סָגַ֥ר אַחֲרָֽיו׃
7เขาพูดว่า“พี่น้องทั้งหลายขออย่าทำชั่วแบบนี้เลย
7וַיֹּאמַ֑ר אַל־נָ֥א אַחַ֖י תָּרֵֽעוּ׃
8ผมมีลูกสาวที่ยังเป็นสาวพรหมจารีสองคนผมจะพาพวกเธอออกมาจะทำกับพวกเธออย่างไรก็ได้ตามที่พวกคุณเห็นสมควรแต่อย่าทำอะไรชายเหล่านี้เลยเพราะพวกเขาเข้ามาพึ่งชายคาบ้านผม”
8הִנֵּה־נָ֨א לִ֜י שְׁתֵּ֣י בָנֹ֗ות אֲשֶׁ֤ר לֹֽא־יָדְעוּ֙ אִ֔ישׁ אֹוצִֽיאָה־נָּ֤א אֶתְהֶן֙ אֲלֵיכֶ֔ם וַעֲשׂ֣וּ לָהֶ֔ן כַּטֹּ֖וב בְּעֵינֵיכֶ֑ם רַ֠ק לָֽאֲנָשִׁ֤ים הָאֵל֙ אַל־תַּעֲשׂ֣וּ דָבָ֔ר כִּֽי־עַל־כֵּ֥ן בָּ֖אוּ בְּצֵ֥ל קֹרָתִֽי׃
9พวกเขาตะโกนว่า“ถอยไป!”แล้วพูดกันว่า“คนนี้มาอยู่เป็นคนต่างถิ่นแท้ๆยังจะตั้งตัวเป็นผู้พิพากษาอีก ตอนนี้พวกเราจะทำกับเจ้าให้หนักกว่าที่จะทำกับพวกนั้น!” พวกเขาเบียดโลทอย่างแรงและเข้าไปใกล้จะพังประตู
9וַיֹּאמְר֣וּ ׀ גֶּשׁ־הָ֗לְאָה וַיֹּֽאמְרוּ֙ הָאֶחָ֤ד בָּֽא־לָגוּר֙ וַיִּשְׁפֹּ֣ט שָׁפֹ֔וט עַתָּ֕ה נָרַ֥ע לְךָ֖ מֵהֶ֑ם וַיִּפְצְר֨וּ בָאִ֤ישׁ בְּלֹוט֙ מְאֹ֔ד וַֽיִּגְּשׁ֖וּ לִשְׁבֹּ֥ר הַדָּֽלֶת׃
10แต่ชายสองคนนั้นยื่นมือออกมาดึงโลทเข้าบ้านแล้วปิดประตู
10וַיִּשְׁלְח֤וּ הֽ͏ָאֲנָשִׁים֙ אֶת־יָדָ֔ם וַיָּבִ֧יאוּ אֶת־לֹ֛וט אֲלֵיהֶ֖ם הַבָּ֑יְתָה וְאֶת־הַדֶּ֖לֶת סָגָֽרוּ׃
11พวกเขาทำให้ชายที่อยู่หน้าประตูบ้านตาบอดทั้งผู้น้อยผู้ใหญ่จนทุกคนหาประตูกันจนหมดแรง
11וְֽאֶת־הָאֲנָשִׁ֞ים אֲשֶׁר־פֶּ֣תַח הַבַּ֗יִת הִכּוּ֙ בַּסַּנְוֵרִ֔ים מִקָּטֹ֖ן וְעַד־גָּדֹ֑ול וַיִּלְא֖וּ לִמְצֹ֥א הַפָּֽתַח׃
12ชายสองคนถามโลทว่า“เจ้ายังมีใครอยู่ที่นี่อีกไหม ลูกเขย ลูกชาย ลูกสาวหรือใครก็ตามที่เป็นคนของเจ้าในเมืองนี้พาพวกเขาออกไปจากที่นี่
12וַיֹּאמְר֨וּ הָאֲנָשִׁ֜ים אֶל־לֹ֗וט עֹ֚ד מִֽי־לְךָ֣ פֹ֔ה חָתָן֙ וּבָנֶ֣יךָ וּבְנֹתֶ֔יךָ וְכֹ֥ל אֲשֶׁר־לְךָ֖ בָּעִ֑יר הֹוצֵ֖א מִן־הַמָּקֹֽום׃
13เพราะเราจะทำลายที่แห่งนี้ เสียงร้องกล่าวโทษคนที่นี่ดังมากต่อหน้าพระยาห์เวห์จนพระยาห์เวห์ส่งเรามาทำลายเมืองนี้”
13כִּֽי־מַשְׁחִתִ֣ים אֲנַ֔חְנוּ אֶת־הַמָּקֹ֖ום הַזֶּ֑ה כִּֽי־גֽ͏ָדְלָ֤ה צַעֲקָתָם֙ אֶת־פְּנֵ֣י יְהוָ֔ה וַיְשַׁלְּחֵ֥נוּ יְהוָ֖ה לְשַׁחֲתָֽהּ׃
14โลทจึงออกไปพูดกับชายที่หมั้นหมายจะแต่งงานกับลูกสาวของเขาว่า“ลุกขึ้น ออกจากที่นี่เร็ว พระยาห์เวห์กำลังจะทำลายเมืองนี้!” แต่ชายเหล่านั้นคิดว่าโลทล้อเล่น
14וַיֵּצֵ֨א לֹ֜וט וַיְדַבֵּ֣ר ׀ אֶל־חֲתָנָ֣יו ׀ לֹקְחֵ֣י בְנֹתָ֗יו וַיֹּ֙אמֶר֙ ק֤וּמוּ צְּאוּ֙ מִן־הַמָּקֹ֣ום הַזֶּ֔ה כִּֽי־מַשְׁחִ֥ית יְהוָ֖ה אֶת־הָעִ֑יר וַיְהִ֥י כִמְצַחֵ֖ק בְּעֵינֵ֥י חֲתָנָֽיו׃
15พอรุ่งเช้าทูตสวรรค์ก็เร่งโลทว่า“ลุกขึ้นพาภรรยากับลูกสาวสองคนที่อยู่ที่นี่ไปเดี๋ยวนี้ไม่อย่างนั้นเจ้าจะถูกกวาดไปพร้อมกับเมืองนี้เพราะความผิดของมัน”
15וּכְמֹו֙ הַשַּׁ֣חַר עָלָ֔ה וַיָּאִ֥יצוּ הַמַּלְאָכִ֖ים בְּלֹ֣וט לֵאמֹ֑ר קוּם֩ קַ֨ח אֶֽת־אִשְׁתְּךָ֜ וְאֶת־שְׁתֵּ֤י בְנֹתֶ֙יךָ֙ הַנִּמְצָאֹ֔ת פֶּן־תִּסָּפֶ֖ה בַּעֲוֹ֥ן הָעִֽיר׃
16แต่โลทยังชักช้าชายสองคนจึงจับมือโลทมือภรรยาของเขาและมือลูกสาวทั้งสองเพราะพระยาห์เวห์เมตตาเขาแล้วพาพวกเขาออกไปไว้นอกเมือง
16וֽ͏ַיִּתְמַהְמָ֓הּ ׀ וַיַּחֲזִ֨קוּ הָאֲנָשִׁ֜ים בְּיָדֹ֣ו וּבְיַד־אִשְׁתֹּ֗ו וּבְיַד֙ שְׁתֵּ֣י בְנֹתָ֔יו בְּחֶמְלַ֥ת יְהוָ֖ה עָלָ֑יו וַיֹּצִאֻ֥הוּ וַיַּנִּחֻ֖הוּ מִח֥וּץ לָעִֽיר׃
17เมื่อพาพวกเขาออกมาแล้วคนหนึ่งพูดว่า“หนีเอาชีวิตรอด อย่าหันกลับไปมองและอย่าหยุดที่ไหนในที่ราบ หนีไปบนภูเขาไม่อย่างนั้นจะถูกกวาดไปด้วย!”
17וַיְהִי֩ כְהֹוצִיאָ֨ם אֹתָ֜ם הַח֗וּצָה וַיֹּ֙אמֶר֙ הִמָּלֵ֣ט עַל־נַפְשֶׁ֔ךָ אַל־תַּבִּ֣יט אַחֲרֶ֔יךָ וְאַֽל־תַּעֲמֹ֖ד בְּכָל־הַכִּכָּ֑ר הָהָ֥רָה הִמָּלֵ֖ט פֶּן־תִּסָּפֶֽה׃
18โลทตอบว่า“ท่านขออย่าให้เป็นอย่างนั้นเลย
18וַיֹּ֥אמֶר לֹ֖וט אֲלֵהֶ֑ם אַל־נָ֖א אֲדֹנָֽי׃
19ท่านกรุณารับผมผู้เป็นคนรับใช้ไว้ด้วยดีและแสดงความเมตตาต่อผมอย่างมากด้วยการช่วยชีวิตผมไว้แต่ผมหนีไปถึงภูเขาไม่ไหวเกรงว่าภัยจะตามทันแล้วผมจะตาย
19הִנֵּה־נָ֠א מָצָ֨א עַבְדְּךָ֣ חֵן֮ בְּעֵינֶיךָ֒ וַתַּגְדֵּ֣ל חַסְדְּךָ֗ אֲשֶׁ֤ר עָשִׂ֙יתָ֙ עִמָּדִ֔י לְהַחֲיֹ֖ות אֶת־נַפְשִׁ֑י וְאָנֹכִ֗י לֹ֤א אוּכַל֙ לְהִמָּלֵ֣ט הָהָ֔רָה פֶּן־תִּדְבָּקַ֥נִי הָרָעָ֖ה וָמַֽתִּי׃
20มีเมืองเล็กๆอยู่ใกล้ๆพอจะหนีไปถึง ขอให้ผมหนีไปที่นั่นเถอะ เมืองนั้นเล็กนิดเดียวไม่ใช่หรือ แล้วผมจะรอดชีวิต”
20הִנֵּה־נָ֠א הָעִ֨יר הַזֹּ֧את קְרֹבָ֛ה לָנ֥וּס שָׁ֖מָּה וְהִ֣יא מִצְעָ֑ר אִמָּלְטָ֨ה נָּ֜א שָׁ֗מָּה הֲלֹ֥א מִצְעָ֛ר הִ֖וא וּתְחִ֥י נַפְשִֽׁי׃
21เขาตอบว่า“เรื่องนี้เราก็ยอมตามคำขอของเจ้าเราจะไม่ทำลายเมืองที่เจ้าพูดถึง
21וַיֹּ֣אמֶר אֵלָ֔יו הִנֵּה֙ נָשָׂ֣אתִי פָנֶ֔יךָ גַּ֖ם לַדָּבָ֣ר הַזֶּ֑ה לְבִלְתִּ֛י הָפְכִּ֥י אֶת־הָעִ֖יר אֲשֶׁ֥ר דִּבַּֽרְתָּ׃
22รีบหนีไปที่นั่น เพราะเราทำอะไรไม่ได้จนกว่าเจ้าจะไปถึง” เพราะเหตุนี้เมืองนั้นจึงได้ชื่อว่าโซอาร์
22מַהֵר֙ הִמָּלֵ֣ט שָׁ֔מָּה כִּ֣י לֹ֤א אוּכַל֙ לַעֲשֹׂ֣ות דָּבָ֔ר עַד־בֹּאֲךָ֖ שָׁ֑מָּה עַל־כֵּ֛ן קָרָ֥א שֵׁם־הָעִ֖יר צֹֽועַר׃
23ดวงอาทิตย์ขึ้นเหนือแผ่นดินแล้วตอนโลทมาถึงโซอาร์
23הַשֶּׁ֖מֶשׁ יָצָ֣א עַל־הָאָ֑רֶץ וְלֹ֖וט בָּ֥א צֹֽעֲרָה׃
24แล้วพระยาห์เวห์ให้กำมะถันกับไฟจากพระยาห์เวห์ตกลงมาเหนือโสโดมกับโกโมราห์จากท้องฟ้า
24וֽ͏ַיהוָ֗ה הִמְטִ֧יר עַל־סְדֹ֛ם וְעַל־עֲמֹרָ֖ה גָּפְרִ֣ית וָאֵ֑שׁ מֵאֵ֥ת יְהוָ֖ה מִן־הַשָּׁמָֽיִם׃
25พระองค์ทำลายล้างเมืองเหล่านั้นทั้งที่ราบชาวเมืองทั้งหมดและพืชที่งอกจากดิน
25וֽ͏ַיַּהֲפֹךְ֙ אֶת־הֶעָרִ֣ים הָאֵ֔ל וְאֵ֖ת כָּל־הַכִּכָּ֑ר וְאֵת֙ כָּל־יֹשְׁבֵ֣י הֶעָרִ֔ים וְצֶ֖מַח הָאֲדָמָֽה׃
26แต่ภรรยาของโลทซึ่งอยู่ข้างหลังเขาหันกลับไปมองแล้วกลายเป็นเสาเกลือ
26וַתַּבֵּ֥ט אִשְׁתֹּ֖ו מֵאַחֲרָ֑יו וַתְּהִ֖י נְצִ֥יב מֶֽלַח׃
27เช้าตรู่อับราฮัมกลับไปยังที่ที่เขาเคยยืนต่อหน้าพระยาห์เวห์
27וַיַּשְׁכֵּ֥ם אַבְרָהָ֖ם בַּבֹּ֑קֶר אֶל־הַ֨מָּקֹ֔ום אֲשֶׁר־עָ֥מַד שָׁ֖ם אֶת־פְּנֵ֥י יְהוָֽה׃
28เขามองไปทางโสโดมโกโมราห์และดินแดนทั่วที่ราบก็เห็นควันจากดินแดนนั้นลอยขึ้นเหมือนควันจากเตาไฟ
28וַיַּשְׁקֵ֗ף עַל־פְּנֵ֤י סְדֹם֙ וַעֲמֹרָ֔ה וְעַֽל־כָּל־פְּנֵ֖י אֶ֣רֶץ הַכִּכָּ֑ר וַיַּ֗רְא וְהִנֵּ֤ה עָלָה֙ קִיטֹ֣ר הָאָ֔רֶץ כְּקִיטֹ֖ר הַכִּבְשָֽׁן׃
29เมื่อพระเจ้าทำลายเมืองต่างๆในที่ราบพระเจ้าระลึกถึงอับราฮัมและนำโลทออกจากท่ามกลางการทำลายล้างเมื่อพระองค์ทำลายเมืองที่โลทอาศัยอยู่
29וַיְהִ֗י בְּשַׁחֵ֤ת אֱלֹהִים֙ אֶת־עָרֵ֣י הַכִּכָּ֔ר וַיִּזְכֹּ֥ר אֱלֹהִ֖ים אֶת־אַבְרָהָ֑ם וַיְשַׁלַּ֤ח אֶת־לֹוט֙ מִתֹּ֣וךְ הַהֲפֵכָ֔ה בַּהֲפֹךְ֙ אֶת־הֶ֣עָרִ֔ים אֲשֶׁר־יָשַׁ֥ב בָּהֵ֖ן לֹֽוט׃
30โลทออกจากโซอาร์ขึ้นไปอยู่บนภูเขาพร้อมลูกสาวสองคนเพราะเขากลัวจะอยู่ในโซอาร์ เขากับลูกสาวทั้งสองอาศัยอยู่ในถ้ำ
30וַיַּעַל֩ לֹ֨וט מִצֹּ֜ועַר וַיֵּ֣שֶׁב בָּהָ֗ר וּשְׁתֵּ֤י בְנֹתָיו֙ עִמֹּ֔ו כִּ֥י יָרֵ֖א לָשֶׁ֣בֶת בְּצֹ֑ועַר וַיֵּ֙שֶׁב֙ בַּמְּעָרָ֔ה ה֖וּא וּשְׁתֵּ֥י בְנֹתָֽיו׃
31ลูกสาวคนโตพูดกับน้องว่า“พ่อของเราแก่แล้วและไม่มีผู้ชายคนใดในแผ่นดินที่จะมาหลับนอนกับเราตามวิถีของคนทั่วโลก
31וַתֹּ֧אמֶר הַבְּכִירָ֛ה אֶל־הַצְּעִירָ֖ה אָבִ֣ינוּ זָקֵ֑ן וְאִ֨ישׁ אֵ֤ין בָּאָ֙רֶץ֙ לָבֹ֣וא עָלֵ֔ינוּ כְּדֶ֖רֶךְ כָּל־הָאָֽרֶץ׃
32มาเถอะเราให้พ่อดื่มเหล้าองุ่นแล้วไปหลับนอนกับพ่อเพื่อจะรักษาสายตระกูลของพ่อไว้”
32לְכָ֨ה נַשְׁקֶ֧ה אֶת־אָבִ֛ינוּ יַ֖יִן וְנִשְׁכְּבָ֣ה עִמֹּ֑ו וּנְחַיֶּ֥ה מֵאָבִ֖ינוּ זָֽרַע׃
33คืนนั้นพวกเธอให้พ่อดื่มเหล้าองุ่นแล้วลูกสาวคนโตเข้าไปหลับนอนกับพ่อ โลทไม่รู้เลยว่าเธอมานอนเมื่อไรหรือลุกไปเมื่อไร
33וַתַּשְׁקֶ֧יןָ אֶת־אֲבִיהֶ֛ן יַ֖יִן בַּלַּ֣יְלָה ה֑וּא וַתָּבֹ֤א הַבְּכִירָה֙ וַתִּשְׁכַּ֣ב אֶת־אָבִ֔יהָ וְלֹֽא־יָדַ֥ע בְּשִׁכְבָ֖הּ וּבְקוּׄמָֽהּ׃
34วันต่อมาลูกสาวคนโตพูดกับน้องว่า“เมื่อคืนฉันหลับนอนกับพ่อแล้ว คืนนี้เราให้พ่อดื่มเหล้าองุ่นอีก เธอเข้าไปหลับนอนกับพ่อเพื่อเราจะรักษาสายตระกูลของพ่อไว้”
34וֽ͏ַיְהִי֙ מִֽמָּחֳרָ֔ת וַתֹּ֤אמֶר הַבְּכִירָה֙ אֶל־הַצְּעִירָ֔ה הֵן־שָׁכַ֥בְתִּי אֶ֖מֶשׁ אֶת־אָבִ֑י נַשְׁקֶ֨נּוּ יַ֜יִן גַּם־הַלַּ֗יְלָה וּבֹ֙אִי֙ שִׁכְבִ֣י עִמֹּ֔ו וּנְחַיֶּ֥ה מֵאָבִ֖ינוּ זָֽרַע׃
35คืนนั้นพวกเธอให้พ่อดื่มเหล้าองุ่นอีก ลูกสาวคนเล็กเข้าไปหลับนอนกับพ่อและเขาไม่รู้เลยว่าเธอมานอนเมื่อไรหรือลุกไปเมื่อไร
35וַתַּשְׁקֶ֜יןָ גַּ֣ם בַּלַּ֧יְלָה הַה֛וּא אֶת־אֲבִיהֶ֖ן יָ֑יִן וַתָּ֤קָם הַצְּעִירָה֙ וַתִּשְׁכַּ֣ב עִמֹּ֔ו וְלֹֽא־יָדַ֥ע בְּשִׁכְבָ֖הּ וּבְקֻמָֽהּ׃
36ดังนั้นลูกสาวทั้งสองของโลทจึงตั้งครรภ์กับพ่อของตน
36וֽ͏ַתַּהֲרֶ֛יןָ שְׁתֵּ֥י בְנֹֽות־לֹ֖וט מֵאֲבִיהֶֽן׃
37ลูกสาวคนโตคลอดลูกชายและตั้งชื่อว่าโมอับ เขาเป็นบรรพบุรุษของชาวโมอับจนถึงทุกวันนี้
37וַתֵּ֤לֶד הַבְּכִירָה֙ בֵּ֔ן וַתִּקְרָ֥א שְׁמֹ֖ו מֹואָ֑ב ה֥וּא אֲבִֽי־מֹואָ֖ב עַד־הַיֹּֽום׃
38ลูกสาวคนเล็กก็คลอดลูกชายและตั้งชื่อว่าเบนอัมมี เขาเป็นบรรพบุรุษของชาวอัมโมนจนถึงทุกวันนี้
38וְהַצְּעִירָ֤ה גַם־הִוא֙ יָ֣לְדָה בֵּ֔ן וַתִּקְרָ֥א שְׁמֹ֖ו בֶּן־עַמִּ֑י ה֛וּא אֲבִ֥י בְנֵֽי־עַמֹּ֖ון עַד־הַיֹּֽום׃ ס
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.