รูธ 1
Freedom Bible (Thai)Translation
Freedom Bible (Thai)
Hebrew Old Testament (Masoretic Text)
1ในสมัยที่บรรดาผู้วินิจฉัยปกครองแผ่นดิน เกิดความอดอยากขึ้น ชายคนหนึ่งจากเบธเลเฮมในยูดาห์จึงไปอาศัยอยู่ในดินแดนโมอับ พร้อมกับภรรยาและลูกชายสองคน
1וַיְהִ֗י בִּימֵי֙ שְׁפֹ֣ט הַשֹּׁפְטִ֔ים וַיְהִ֥י רָעָ֖ב בָּאָ֑רֶץ וַיֵּ֨לֶךְ אִ֜ישׁ מִבֵּ֧ית לֶ֣חֶם יְהוּדָ֗ה לָגוּר֙ בִּשְׂדֵ֣י מֹואָ֔ב ה֥וּא וְאִשְׁתֹּ֖ו וּשְׁנֵ֥י בָנָֽיו׃
2ชายคนนั้นชื่อเอลีเมเลค ภรรยาชื่อนาโอมี ส่วนลูกชายสองคนชื่อมาห์โลนกับคิลโยน พวกเขาเป็นชาวเอฟราธาห์จากเบธเลเฮมในยูดาห์ พวกเขาเข้าไปในดินแดนโมอับและอาศัยอยู่ที่นั่น
2וְשֵׁ֣ם הָאִ֣ישׁ אֱֽלִימֶ֡לֶךְ וְשֵׁם֩ אִשְׁתֹּ֨ו נָעֳמִ֜י וְשֵׁ֥ם שְׁנֵֽי־בָנָ֣יו ׀ מַחְלֹ֤ון וְכִלְיֹון֙ אֶפְרָתִ֔ים מִבֵּ֥ית לֶ֖חֶם יְהוּדָ֑ה וַיָּבֹ֥אוּ שְׂדֵי־מֹואָ֖ב וַיִּֽהְיוּ־שָֽׁם׃
3ต่อมาเอลีเมเลคสามีของนาโอมีเสียชีวิต นางจึงเหลืออยู่กับลูกชายสองคน
3וַיָּ֥מָת אֱלִימֶ֖לֶךְ אִ֣ישׁ נָעֳמִ֑י וַתִּשָּׁאֵ֥ר הִ֖יא וּשְׁנֵ֥י בָנֶֽיהָ׃
4ลูกชายทั้งสองแต่งงานกับหญิงชาวโมอับ คนหนึ่งชื่อโอรปาห์ อีกคนชื่อรูธ พวกเขาอยู่ที่นั่นประมาณสิบปี
4וַיִּשְׂא֣וּ לָהֶ֗ם נָשִׁים֙ מֹֽאֲבִיֹּ֔ות שֵׁ֤ם הָֽאַחַת֙ עָרְפָּ֔ה וְשֵׁ֥ם הַשֵּׁנִ֖ית ר֑וּת וַיֵּ֥שְׁבוּ שָׁ֖ם כְּעֶ֥שֶׂר שָׁנִֽים׃
5แล้วมาห์โลนกับคิลโยนก็เสียชีวิตทั้งคู่ นาโอมีจึงสูญเสียทั้งลูกสองคนและสามี
5וַיָּמ֥וּתוּ גַם־שְׁנֵיהֶ֖ם מַחְלֹ֣ון וְכִלְיֹ֑ון וַתִּשָּׁאֵר֙ הָֽאִשָּׁ֔ה מִשְּׁנֵ֥י יְלָדֶ֖יהָ וּמֵאִישָֽׁהּ׃
6นาโอมีพร้อมกับลูกสะใภ้ทั้งสองจึงเตรียมตัวกลับจากดินแดนโมอับ เพราะขณะอยู่ที่นั่นนางได้ยินว่าพระยาห์เวห์ ทรงเหลียวแลประชาชนของพระองค์โดยประทานอาหารให้พวกเขา
6וַתָּ֤קָם הִיא֙ וְכַלֹּתֶ֔יהָ וַתָּ֖שָׁב מִשְּׂדֵ֣י מֹואָ֑ב כִּ֤י שָֽׁמְעָה֙ בִּשְׂדֵ֣ה מֹואָ֔ב כִּֽי־פָקַ֤ד יְהוָה֙ אֶת־עַמֹּ֔ו לָתֵ֥ת לָהֶ֖ם לָֽחֶם׃
7นางออกจากที่ที่เคยอาศัยอยู่พร้อมกับลูกสะใภ้ทั้งสอง แล้วพากันเดินทางกลับไปยังแผ่นดินยูดาห์
7וַתֵּצֵ֗א מִן־הַמָּקֹום֙ אֲשֶׁ֣ר הָיְתָה־שָׁ֔מָּה וּשְׁתֵּ֥י כַלֹּתֶ֖יהָ עִמָּ֑הּ וַתֵּלַ֣כְנָה בַדֶּ֔רֶךְ לָשׁ֖וּב אֶל־אֶ֥רֶץ יְהוּדָֽה׃
8นาโอมีพูดกับลูกสะใภ้ทั้งสองว่า “ลูกทั้งสองกลับไปบ้านแม่ของตนเถิด ขอพระยาห์เวห์ทรงเมตตาลูกทั้งสอง เหมือนที่ลูกทั้งสองได้เมตตาต่อผู้ตายและต่อแม่
8וַתֹּ֤אמֶר נָעֳמִי֙ לִשְׁתֵּ֣י כַלֹּתֶ֔יהָ לֵ֣כְנָה שֹּׁ֔בְנָה אִשָּׁ֖ה לְבֵ֣ית אִמָּ֑הּ *יַעֲשֶׂה (יַ֣עַשׂ) יְהוָ֤ה עִמָּכֶם֙ חֶ֔סֶד כַּאֲשֶׁ֧ר עֲשִׂיתֶ֛ם עִם־הַמֵּתִ֖ים וְעִמָּדִֽי׃
9ขอพระยาห์เวห์โปรดให้ลูกแต่ละคนได้พบความมั่นคงในบ้านของสามีตน” แล้วนาโอมีก็จูบลาพวกนาง ทั้งสองส่งเสียงร้องไห้
9יִתֵּ֤ן יְהוָה֙ לָכֶ֔ם וּמְצֶ֣אןָ מְנוּחָ֔ה אִשָּׁ֖ה בֵּ֣ית אִישָׁ֑הּ וַתִּשַּׁ֣ק לָהֶ֔ן וַתִּשֶּׂ֥אנָה קֹולָ֖ן וַתִּבְכֶּֽינָה׃
10และพูดกับนาโอมีว่า “ไม่ เราจะกลับไปกับแม่ ไปยังชนชาติของแม่”
10וַתֹּאמַ֖רְנָה־לָּ֑הּ כִּי־אִתָּ֥ךְ נָשׁ֖וּב לְעַמֵּֽךְ׃
11นาโอมีตอบว่า “กลับไปเถิด ลูกๆ ของแม่ จะไปกับแม่ทำไม แม่ยังมีลูกชายอยู่ในครรภ์ที่จะมาเป็นสามีให้ลูกได้อีกหรือ
11וַתֹּ֤אמֶר נָעֳמִי֙ שֹׁ֣בְנָה בְנֹתַ֔י לָ֥מָּה תֵלַ֖כְנָה עִמִּ֑י הַֽעֹֽוד־לִ֤י בָנִים֙ בְּֽמֵעַ֔י וְהָי֥וּ לָכֶ֖ם לַאֲנָשִֽׁים׃
12กลับไปเถิด ลูกๆ ของแม่ ต่างคนต่างกลับไปเถิด เพราะแม่แก่เกินกว่าจะมีสามีแล้ว ถึงแม้แม่จะบอกว่า ‘แม่ยังมีหวัง’ และคืนนี้จะมีสามี แล้วคลอดลูกชายได้อีก
12שֹׁ֤בְנָה בְנֹתַי֙ לֵ֔כְןָ כִּ֥י זָקַ֖נְתִּי מִהְיֹ֣ות לְאִ֑ישׁ כִּ֤י אָמַ֙רְתִּי֙ יֶשׁ־לִ֣י תִקְוָ֔ה גַּ֣ם הָיִ֤יתִי הַלַּ֙יְלָה֙ לְאִ֔ישׁ וְגַ֖ם יָלַ֥דְתִּי בָנִֽים׃
13จะรอจนพวกเขาโตหรือ แล้วจะไม่แต่งงานกับใครเพราะรอพวกเขาหรือ ไม่เลย ลูกๆ ของแม่ แม่ทุกข์ใจเพราะพวกลูกเหลือเกิน เพราะพระยาห์เวห์ทรงหันมาต่อต้านแม่”
13הֲלָהֵ֣ן ׀ תְּשַׂבֵּ֗רְנָה עַ֚ד אֲשֶׁ֣ר יִגְדָּ֔לוּ הֲלָהֵן֙ תֵּֽעָגֵ֔נָה לְבִלְתִּ֖י הֱיֹ֣ות לְאִ֑ישׁ אַ֣ל בְּנֹתַ֗י כִּֽי־מַר־לִ֤י מְאֹד֙ מִכֶּ֔ם כִּֽי־יָצְאָ֥ה בִ֖י יַד־יְהוָֽה׃
14พวกนางส่งเสียงร้องไห้อีกครั้ง แล้วโอรปาห์ก็จูบลาแม่สามี แต่รูธยังคงอยู่กับนาโอมี
14וַתִּשֶּׂ֣נָה קֹולָ֔ן וַתִּבְכֶּ֖ינָה עֹ֑וד וַתִּשַּׁ֤ק עָרְפָּה֙ לַחֲמֹותָ֔הּ וְר֖וּת דָּ֥בְקָה בָּֽהּ׃
15นาโอมีจึงพูดว่า “ดูสิ สะใภ้อีกคนกลับไปหาชนชาติและเทพเจ้าของนางแล้ว จงกลับตามนางไปเถิด”
15וַתֹּ֗אמֶר הִנֵּה֙ שָׁ֣בָה יְבִמְתֵּ֔ךְ אֶל־עַמָּ֖הּ וְאֶל־אֱלֹהֶ֑יהָ שׁ֖וּבִי אַחֲרֵ֥י יְבִמְתֵּֽךְ׃
16แต่รูธตอบว่า “อย่าคะยั้นคะยอให้ฉันทิ้งแม่หรือหันกลับไปจากแม่เลย แม่จะไปไหน ฉันจะไปด้วย แม่จะพักที่ไหน ฉันจะพักที่นั่น ชนชาติของแม่จะเป็นชนชาติของฉัน และพระเจ้าของแม่ จะเป็นพระเจ้าของฉัน
16וַתֹּ֤אמֶר רוּת֙ אַל־תִּפְגְּעִי־בִ֔י לְעָזְבֵ֖ךְ לָשׁ֣וּב מֵאַחֲרָ֑יִךְ כִּ֠י אֶל־אֲשֶׁ֨ר תֵּלְכִ֜י אֵלֵ֗ךְ וּבַאֲשֶׁ֤ר תָּלִ֙ינִי֙ אָלִ֔ין עַמֵּ֣ךְ עַמִּ֔י וֵאלֹהַ֖יִךְ אֱלֹהָֽי׃
17แม่จะตายที่ไหน ฉันจะตายที่นั่น และจะถูกฝังที่นั่นด้วย ขอพระยาห์เวห์ทรงลงโทษฉันเช่นนี้และหนักยิ่งกว่านี้ หากมีสิ่งอื่นนอกจากความตายมาพรากเราสองคนจากกัน”
17בַּאֲשֶׁ֤ר תָּמ֙וּתִי֙ אָמ֔וּת וְשָׁ֖ם אֶקָּבֵ֑ר כֹּה֩ יַעֲשֶׂ֨ה יְהוָ֥ה לִי֙ וְכֹ֣ה יֹסִ֔יף כִּ֣י הַמָּ֔וֶת יַפְרִ֖יד בֵּינִ֥י וּבֵינֵֽךְ׃
18เมื่อนาโอมีเห็นว่ารูธตั้งใจแน่วแน่จะไปด้วย นางก็เลิกเกลี้ยกล่อม
18וַתֵּ֕רֶא כִּֽי־מִתְאַמֶּ֥צֶת הִ֖יא לָלֶ֣כֶת אִתָּ֑הּ וַתֶּחְדַּ֖ל לְדַבֵּ֥ר אֵלֶֽיהָ׃
19ทั้งสองเดินทางต่อไปจนถึงเบธเลเฮม เมื่อมาถึง คนทั้งเมืองก็พากันตื่นเต้นเมื่อเห็นพวกนาง และถามกันว่า “นี่นาโอมีหรือ”
19וַתֵּלַ֣כְנָה שְׁתֵּיהֶ֔ם עַד־בֹּאָ֖נָה בֵּ֣ית לָ֑חֶם וַיְהִ֗י כְּבֹאָ֙נָה֙ בֵּ֣ית לֶ֔חֶם וַתֵּהֹ֤ם כָּל־הָעִיר֙ עֲלֵיהֶ֔ן וַתֹּאמַ֖רְנָה הֲזֹ֥את נָעֳמִֽי׃
20นาโอมีตอบพวกนางว่า “อย่าเรียกฉันว่านาโอมี เลย เรียกฉันว่ามารา เถิด เพราะองค์ผู้ทรงฤทธานุภาพทรงทำให้ชีวิตฉันขมขื่นอย่างยิ่ง
20וַתֹּ֣אמֶר אֲלֵיהֶ֔ן אַל־תִּקְרֶ֥אנָה לִ֖י נָעֳמִ֑י קְרֶ֤אןָ לִי֙ מָרָ֔א כִּי־הֵמַ֥ר שַׁדַּ֛י לִ֖י מְאֹֽד׃
21ตอนฉันออกไป ฉันมีทุกอย่าง แต่พระยาห์เวห์ทรงพาฉันกลับมาตัวเปล่า แล้วทำไมยังเรียกฉันว่านาโอมี ในเมื่อพระยาห์เวห์ทรงเป็นพยานกล่าวโทษฉัน และองค์ผู้ทรงฤทธานุภาพทรงนำความทุกข์มาสู่ฉัน”
21אֲנִי֙ מְלֵאָ֣ה הָלַ֔כְתִּי וְרֵיקָ֖ם הֱשִׁיבַ֣נִי יְהוָ֑ה לָ֣מָּה תִקְרֶ֤אנָה לִי֙ נָעֳמִ֔י וַֽיהוָה֙ עָ֣נָה בִ֔י וְשַׁדַּ֖י הֵ֥רַֽע לִֽי׃
22ดังนั้นนาโอมีจึงกลับมา พร้อมกับรูธหญิงชาวโมอับลูกสะใภ้ของนาง ผู้กลับมาจากดินแดนโมอับ ทั้งสองมาถึงเบธเลเฮมในช่วงเริ่มต้นฤดูเก็บเกี่ยวข้าวบาร์เลย์
22וַתָּ֣שָׁב נָעֳמִ֗י וְר֨וּת הַמֹּואֲבִיָּ֤ה כַלָּתָהּ֙ עִמָּ֔הּ הַשָּׁ֖בָה מִשְּׂדֵ֣י מֹואָ֑ב וְהֵ֗מָּה בָּ֚אוּ בֵּ֣ית לֶ֔חֶם בִּתְחִלַּ֖ת קְצִ֥יר שְׂעֹרִֽים׃
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.