Послание к Евреям

Old Testament

New Testament

Chapter 10

Послание к Евреям

Synodal Translation (Син…
vs Clementine Vulgate…
Aa
Text size
Line width
Verse numbers

Послание к Евреям 10

Synodal Translation (Синодальный перевод)
Clementine Vulgate, 1598
1Закон, имея тень будущих благ, а не самый образ вещей, одними и теми же жертвами, каждый год постоянно приносимыми, никогда не может сделать совершенными приходящих с ними.
1Umbram enim habens lex futurorum bonorum, non ipsam imaginem rerum: per singulos annos, eisdem ipsis hostiis quas offerunt indesinenter, numquam potest accedentes perfectos facere:
2Иначе бы перестали бы приносить их, потому что приносящие жертву, бывши очищены однажды, не имели бы никакого сознания грехов.
2alioquin cessassent offerri: ideo quod nullam haberent ultra conscientiam peccati, cultores semel mundati:
3Но жертвами каждогодно напоминается о грехах;
3sed in ipsis commemoratio peccatorum per singulos annos fit.
4Ибо невозможно, чтобы кровь козлов и тельцов уничтожала грехи.
4Impossibile enim est sanguine taurorum et hircorum auferri peccata.
5Посему Христос, входя в мир, говорит: “жертвы и приношения Ты не восхотел, но тело уготовал Мне.
5Ideo ingrediens mundum dicit: Hostiam et oblationem noluisti: corpus autem aptasti mihi:
6Всесожжения и жертвы за грех не угодны Тебе.
6holocautomata pro peccato non tibi placuerunt.
7Тогда Я сказал: вот, иду, как в начале книги записано о Мне, исполнить волю Твою, Боже”.
7Tunc dixi: Ecce venio: in capite libri scriptum est de me: Ut faciam, Deus, voluntatem tuam.
8Сказав прежде, что ни жертвы, ни приношения, ни всесожжений, ни жертвы за грех,- которые приносятся по закону, - Ты не восхотел и не благоизволил,
8Superius dicens: Quia hostias, et oblationes, et holocautomata pro peccato noluisti, nec placita sunt tibi, quæ secundum legem offeruntur,
9Потом прибавил: “вот, иду исполнить волю Твою, Боже”. Отменяет первое, чтобы постановить второе.
9tunc dixi: Ecce venio, ut faciam, Deus, voluntatem tuam: aufert primum, ut sequens statuat.
10По сей-то воле освящены мы единократным принесением тела Иисуса Христа.
10In qua voluntate sanctificati sumus per oblationem corporis Jesu Christi semel.
11И всякий священник ежедневно стоит в служении и многократно приносит одни и те же жертвы, которые никогда не могут истребить грехов.
11Et omnis quidem sacerdos præsto est quotidie ministrans, et easdem sæpe offerens hostias, quæ numquam possunt auferre peccata:
12Он же, принесши одну жертву за грехи, навсегда воссел одесную Бога,
12hic autem unam pro peccatis offerens hostiam, in sempiternum sedet in dextera Dei,
13Ожидая затем, доколе враги Его будут положены в подножие ног Его.
13de cetero exspectans donec ponantur inimici ejus scabellum pedum ejus.
14Ибо Он одним приношением навсегда сделал совершенными освящаемых.
14Una enim oblatione, consummavit in sempiternum sanctificatos.
15О сем свидетельствует вам и Дух Святый; ибо сказано:
15Contestatur autem nos et Spiritus Sanctus. Postquam enim dixit:
16“Вот завет, который завещаю им после тех дней, говорит Господь: вложу законы Мои в сердца их и в мыслях их напишу их,
16Hoc autem testamentum, quod testabor ad illos post dies illos, dicit Dominus, dando leges meas in cordibus eorum, et in mentibus eorum superscribam eas:
17И грехов их и беззаконий их уже не воспомяну более”.
17et peccatorum, et iniquitatum eorum jam non recordabor amplius.
18А где прощение грехов, там не нужно приношение за них.
18Ubi autem horum remissio: jam non est oblatio pro peccato.
19Итак, братия, имея дерзновение входить во святилище посредством Крови Иисуса Христа, путем новым и живым,
19Habentes itaque, fratres, fiduciam in introitu sanctorum in sanguine Christi,
20Который Он вновь открыл нам чрез завесу, то есть, плоть Свою,
20quam initiavit nobis viam novam, et viventem per velamen, id est, carnem suam,
21И имея великого Священника над домом Божиим,
21et sacerdotem magnum super domum Dei:
22Да приступаем с искренним сердцем, с полною верою, кроплением очистивши сердца от порочной совести, и омывши тело водою чистою,
22accedamus cum vero corde in plenitudine fidei, aspersi corda a conscientia mala, et abluti corpus aqua munda,
23Будем держаться исповедания упования неуклонно, ибо верен Обещавший;
23teneamus spei nostræ confessionem indeclinabilem (fidelis enim est qui repromisit),
24Будем внимательны друг ко другу, поощряя к любви и добрым делам;
24et consideremus invicem in provocationem caritatis, et bonorum operum:
25Не будем оставлять собрания своего, как есть у некоторых обычай, но будем увещавать друг друга, и тем более, чем более усматриваете приближение дня оного.
25non deserentes collectionem nostram, sicut consuetudinis est quibusdam, sed consolantes, et tanto magis quanto videritis appropinquantem diem.
26Ибо если мы, получивши познание истины, произвольно грешим, то не остается более жертвы за грехи,
26Voluntarie enim peccantibus nobis post acceptam notitiam veritatis, jam non relinquitur pro peccatis hostia,
27Но некое страшное ожидание суда и ярость огня, готового пожрать противников.
27terribilis autem quædam exspectatio judicii, et ignis æmulatio, quæ consumptura est adversarios.
28Если отвергшийся закона Моисеева при двух или трех свидетелях, без милосердия наказывается смертью,
28Irritam quis faciens legem Moysi, sine ulla miseratione duobus vel tribus testibus moritur:
29То сколь тягчайшему, думаете, наказанию повинен будет тот, кто попирает Сына Божия и не почитает за святыню кровь завета, которою освящен, и Духа благодати оскорбляет?
29quanto magis putatis deteriora mereri supplicia qui Filium Dei conculcaverit, et sanguinem testamenti pollutum duxerit, in quo sanctificatus est, et spiritui gratiæ contumeliam fecerit?
30Мы знаем Того, Кто сказал: “у Меня отмщение, Я воздам, говорит Господь”. И еще: “Господь будет судить народ Свой”.
30Scimus enim qui dixit: Mihi vindicta, et ego retribuam. Et iterum: Quia judicabit Dominus populum suum.
31Страшно впасть в руки Бога живого!
31Horrendum est incidere in manus Dei viventis.
32Вспомните прежние дни ваши, когда вы, бывши просвещены, выдержали великий подвиг страданий,
32Rememoramini autem pristinos dies, in quibus illuminati, magnum certamen sustinuistis passionum:
33То сами среди поношений и скорбей служа зрелищем для других, то принимая участие в других, находящихся в таком же состоянии,
33et in altero quidem opprobriis et tribulationibus spectaculum facti: in altero autem socii taliter conversantium effecti.
34Ибо вы и моим узам сострадали, и расхищение имения вашего приняли с радостью, зная, что есть у вас на небесах имущество лучшее и непреходящее.
34Nam et vinctis compassi estis, et rapinam bonorum vestrorum cum gaudio suscepistis, cognoscentes vos habere meliorem et manentem substantiam.
35Итак не оставляйте упования вашего, которому предстоит великое воздаяние.
35Nolite itaque amittere confidentiam vestram, quæ magnam habet remunerationem.
36Терпение нужно вам, чтобы исполнивши волю Божию, получить обещанное;
36Patientia enim vobis necessaria est: ut voluntatem Dei facientes, reportetis promissionem.
37ибо еще немного, очень немного, и Грядущий приидет и не умедлит.
37Adhuc enim modicum aliquantulum, qui venturus est, veniet, et non tardabit.
38Праведный верою жив будет; а если кто поколеблется, не благоволит к тому душа Моя.
38Justus autem meus ex fide vivit: quod si subtraxerit se, non placebit animæ meæ.
39Мы же не из колеблющихся на погибель, но стоим в вере ко спасению души.
39Nos autem non sumus subtractionis filii in perditionem, sed fidei in acquisitionem animæ.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.